06.11.2022, 02:39 ✶
Jak na ironię, Patrick wcale nie obawiał się tych głośnych i przepełnionych nienawiścią do mugoli i czarodziei urodzonych w ich rodzinach. Odwrotnie, największy niepokój budzili w nim ci cisi, którzy głośno nie wypowiadali nawet jednego słowa, ale gdy przyszło co do czego, bezwiednie zaczęli przyłączać się do Lorda Voldemorta. To ich Steward nie chciałby spotkać nocą w ciemnej uliczce.
Zapatrzył się na Norę, zastanawiając się nad jej kolejnym pytaniem. Czy naprawdę nie było podejrzanych? Ależ oczywiście, że byli. Nie był jedynym, który pewnie wskazałby palcami na wielu, różnych przedstawicieli czystokrwistych, obrzydliwie bogatych (choć pewnie nie zawsze), znamienitych czarodziejskich rodów. Tylko jak mieliby wyłapać ich wszystkich? Świat Magii był mały, pełen skoligaceń i znajomości. Tu nie trzeba było nawet popierać Czarnego Pana by próbować uratować swojego kuzyna przed Wizegamontem i późniejszym Azkabanem.
- To nie takie proste – zauważył wreszcie. – Po pierwsze nie wszyscy, którzy wyznają idee czystości krwi rzeczywiście są poplecznikami Czarnego Pana. Po drugie, podejrzenia nie są tym samym co oskarżenia. Śmierciożercy noszą maski na twarzach. Atakują… - o tu właściwie było różnie. Niektórzy atakowali jawnie, w środku dnia i ich można było jako tako wyłapać. Ale ci inteligentniejsi pojawiali się w nocy i wybierali pojedyncze cele. A efekty swojej działalności sygnalizowali dopiero po wszystkim, wystrzeliwując w górę znak czaszki. Tych złapać było o wiele trudniej, bo gdy aurorzy lub Zakon Feniksa zjawiali się na miejscu, nie było po nich śladu. - Atakują różnie. Jako auror mogę obiecać, że będziemy próbować łapać wszystkich, o których zbrodniach będziemy wiedzieli.
A jako członek Zakonu Feniksa, Patrick mógłby dodać, że spróbuje zapobiec każdej zbrodni, o której planowaniu będzie wiedział. Choć to ostatnie, wypowiedziane na głos, zabrzmiałoby zbyt hardo i zbyt pewnie. Choćby Steward chciał, rozum podpowiadał mu, że nie powinien umniejszać takich przeciwników jak Lord Voldemort i jego śmierciożercy.
- A jak sobie radziłaś w Hogwarcie? – zainteresował się, gdy się uśmiechnęła. – W jakim domu byłaś? – Choć może akurat to pytanie nie miało wielkiego sensu, Patrick próbował sobie wpisać Norę w jakiś większy obraz. Nie tylko jej zdolności, których właściwości, będzie mógł należycie ocenić dopiero po otrzymaniu pierwszego zamówienia, ale również (a może przede wszystkim) to jaką osobą była. - Ciebie również bardzo miło mi poznać - posłał jej cieplejszy uśmiech.
Zapatrzył się na Norę, zastanawiając się nad jej kolejnym pytaniem. Czy naprawdę nie było podejrzanych? Ależ oczywiście, że byli. Nie był jedynym, który pewnie wskazałby palcami na wielu, różnych przedstawicieli czystokrwistych, obrzydliwie bogatych (choć pewnie nie zawsze), znamienitych czarodziejskich rodów. Tylko jak mieliby wyłapać ich wszystkich? Świat Magii był mały, pełen skoligaceń i znajomości. Tu nie trzeba było nawet popierać Czarnego Pana by próbować uratować swojego kuzyna przed Wizegamontem i późniejszym Azkabanem.
- To nie takie proste – zauważył wreszcie. – Po pierwsze nie wszyscy, którzy wyznają idee czystości krwi rzeczywiście są poplecznikami Czarnego Pana. Po drugie, podejrzenia nie są tym samym co oskarżenia. Śmierciożercy noszą maski na twarzach. Atakują… - o tu właściwie było różnie. Niektórzy atakowali jawnie, w środku dnia i ich można było jako tako wyłapać. Ale ci inteligentniejsi pojawiali się w nocy i wybierali pojedyncze cele. A efekty swojej działalności sygnalizowali dopiero po wszystkim, wystrzeliwując w górę znak czaszki. Tych złapać było o wiele trudniej, bo gdy aurorzy lub Zakon Feniksa zjawiali się na miejscu, nie było po nich śladu. - Atakują różnie. Jako auror mogę obiecać, że będziemy próbować łapać wszystkich, o których zbrodniach będziemy wiedzieli.
A jako członek Zakonu Feniksa, Patrick mógłby dodać, że spróbuje zapobiec każdej zbrodni, o której planowaniu będzie wiedział. Choć to ostatnie, wypowiedziane na głos, zabrzmiałoby zbyt hardo i zbyt pewnie. Choćby Steward chciał, rozum podpowiadał mu, że nie powinien umniejszać takich przeciwników jak Lord Voldemort i jego śmierciożercy.
- A jak sobie radziłaś w Hogwarcie? – zainteresował się, gdy się uśmiechnęła. – W jakim domu byłaś? – Choć może akurat to pytanie nie miało wielkiego sensu, Patrick próbował sobie wpisać Norę w jakiś większy obraz. Nie tylko jej zdolności, których właściwości, będzie mógł należycie ocenić dopiero po otrzymaniu pierwszego zamówienia, ale również (a może przede wszystkim) to jaką osobą była. - Ciebie również bardzo miło mi poznać - posłał jej cieplejszy uśmiech.