06.11.2022, 14:23 ✶
Patrick posłał Mavelle krontrolne spojrzenie a potem kiwnął szybko głową, na znak, że zaakceptował jej decyzję. Kiedy proponował obydwu kobietom, by ktoś pozostał na czatach, liczył się, że któraś z nich może rzeczywiście zechcieć pozostać na czatach.
Furtka skrzypnęła cicho, gdy ją otwierał i dźwięk ten w jakiś nienaturalny sposób wyostrzył zmysły Stewarda. Z pewnością były napięte i wcześniej, gdy myślał o całej sprawie, gdy wzywał Bones i Longbottom, gdy z nimi rozmawiał, gdy się teleportował, ale teraz, przy dźwięku skrzypiącej furtki, rozbudziły się w całej swojej okazałości.
Wydawało mu się, że widział więcej i słyszał więcej. Ścieżka była kamienna, śliska od lodu. Anne musiała tego dnia odgarniać z niej śnieg.
Drobna sylwetka młodej kobiety nabrała wyrazistości i Patrick dostrzegł w niej wszystko to, czego wcześniej wcale nie chciał widzieć. Że była słaba fizycznie, a gdyby trafiła w łapy śmierciożerców, hardy język, którym władała ugrzązłby jej w gardle. I, że ten niewyparzony język był tylko zasłoną dymną, która miała nie pokazywać innym, jak bardzo była przerażona.
Potrząsnął głową, starając się wyrzucić z głowy nieprzyjemne obrazy, które nagle się tam pojawiły i które łączyły się z osobą Thomas. Nawet zgryźliwość jej odzywki, nie pomogła im zblednąć.
- Daj spokój Anne, jest Nowy Rok. Głupio go tak spędzać samemu, nie? – zapytał wesoło. Jakby wcale nie przyszedł po to by ratować jej skórę, ale jakby naprawdę był jej dobrym przyjacielem i jako dobry przyjaciel, przyprowadził ze sobą kolejną dobrą przyjaciółkę.
Zbliżył się jeszcze trochę, z jednej strony po to, by w bladym świetle dochodzącym ze środka domu, mogła dostrzec jego twarz; w drugiej chcąc wymusić na niej by jak najszybciej wpuściła ich go środka. Z bliska mógł przyjrzeć się jej uważniej: ciemnym, kręcącym się włosom, wąskim ustom, które przecinała blizna i ciemnym, błyszczącym oczom.
- Anne, to nie są żarty. Musimy cię stąd zabrać. I to jak najszybciej – powiedział już bez ogródek.
- Nie – odpowiedziała, ale jej głos nie zabrzmiał już tak ostro i pewnie jak przed kilkoma sekundami. Może nagle dotarło do niej, że była sama a ich było troje? Albo dwoje, jeśli nie zauważyła czającej się w mroku Mavelle.
- To przynajmniej wpuść nas do środka. Naprawdę nie mamy czasu – nacisnął mocniej.
Thomas wyglądała jakby silnie ze sobą walczyła, ale cofnęła się. Patrick wykorzystał ten moment by wejść do środka i umożliwić wejście Brennie. Znaleźli się w małym, wąskim korytarzyku. Na drewnianej podłodze leżał mocno używany dywan. Ściany ozdabiały magiczne fotografie, przedstawiające przede wszystkim Anne, ale na kilku znalazła się również jakaś inna kobieta w zbliżonym do niej wieku oraz kot.
- Nigdzie stąd nie pójdę! To mój dom, moja własność i mam prawo tu przebywać! To wy nie macie prawa tu przychodzić i mi grozić! Ani wy, ani tamci! – wysyczała.
Furtka skrzypnęła cicho, gdy ją otwierał i dźwięk ten w jakiś nienaturalny sposób wyostrzył zmysły Stewarda. Z pewnością były napięte i wcześniej, gdy myślał o całej sprawie, gdy wzywał Bones i Longbottom, gdy z nimi rozmawiał, gdy się teleportował, ale teraz, przy dźwięku skrzypiącej furtki, rozbudziły się w całej swojej okazałości.
Wydawało mu się, że widział więcej i słyszał więcej. Ścieżka była kamienna, śliska od lodu. Anne musiała tego dnia odgarniać z niej śnieg.
Drobna sylwetka młodej kobiety nabrała wyrazistości i Patrick dostrzegł w niej wszystko to, czego wcześniej wcale nie chciał widzieć. Że była słaba fizycznie, a gdyby trafiła w łapy śmierciożerców, hardy język, którym władała ugrzązłby jej w gardle. I, że ten niewyparzony język był tylko zasłoną dymną, która miała nie pokazywać innym, jak bardzo była przerażona.
Potrząsnął głową, starając się wyrzucić z głowy nieprzyjemne obrazy, które nagle się tam pojawiły i które łączyły się z osobą Thomas. Nawet zgryźliwość jej odzywki, nie pomogła im zblednąć.
- Daj spokój Anne, jest Nowy Rok. Głupio go tak spędzać samemu, nie? – zapytał wesoło. Jakby wcale nie przyszedł po to by ratować jej skórę, ale jakby naprawdę był jej dobrym przyjacielem i jako dobry przyjaciel, przyprowadził ze sobą kolejną dobrą przyjaciółkę.
Zbliżył się jeszcze trochę, z jednej strony po to, by w bladym świetle dochodzącym ze środka domu, mogła dostrzec jego twarz; w drugiej chcąc wymusić na niej by jak najszybciej wpuściła ich go środka. Z bliska mógł przyjrzeć się jej uważniej: ciemnym, kręcącym się włosom, wąskim ustom, które przecinała blizna i ciemnym, błyszczącym oczom.
- Anne, to nie są żarty. Musimy cię stąd zabrać. I to jak najszybciej – powiedział już bez ogródek.
- Nie – odpowiedziała, ale jej głos nie zabrzmiał już tak ostro i pewnie jak przed kilkoma sekundami. Może nagle dotarło do niej, że była sama a ich było troje? Albo dwoje, jeśli nie zauważyła czającej się w mroku Mavelle.
- To przynajmniej wpuść nas do środka. Naprawdę nie mamy czasu – nacisnął mocniej.
Thomas wyglądała jakby silnie ze sobą walczyła, ale cofnęła się. Patrick wykorzystał ten moment by wejść do środka i umożliwić wejście Brennie. Znaleźli się w małym, wąskim korytarzyku. Na drewnianej podłodze leżał mocno używany dywan. Ściany ozdabiały magiczne fotografie, przedstawiające przede wszystkim Anne, ale na kilku znalazła się również jakaś inna kobieta w zbliżonym do niej wieku oraz kot.
- Nigdzie stąd nie pójdę! To mój dom, moja własność i mam prawo tu przebywać! To wy nie macie prawa tu przychodzić i mi grozić! Ani wy, ani tamci! – wysyczała.