Chciał poczekać. Liczył na to, że Kayden zrobi ruch. Człowiek, którego ciągle nie potrafił zrozumieć. Bo chociaż widział, to te sprzeczności tam istniały. Dojrzał człowieka zagubionego, zatraconego w szarudze codzienności, który choć nie błagał nikogo o wyniesienie go do świata barw to bardzo tego potrzebował. Nie byłby w stanie błagać. Był na to zbyt dumny. Czego się Kayden Delacour oczekiwał? Wybawienia? Tych aniołów, które zagrają na lirach i podadzą mu dłoń, żeby mógł pofrunąć razem z nimi? Och nie, nie. Na pewno nie tego. Przecież bał się latać. Czy nie została więc ziemia? Mógł go ktoś poprowadzić, tylko na kogo czekał? Albo nie czekał w ogóle. Kayden Delacour wyglądał na człowieka, który zgubił kolory i już nawet nie miał nadziei, że kiedykolwiek je odnajdzie. Więc może tego potrzebował..? Wyzwolenia? Odrobiny czegoś brudnego, żeby zabarwić ten swój szary świat? Tak na dobry początek... bo decydując się na ten pocałunek Laurent był pewny, że zabarwi świat Kaydena miodem. Przyjemny, słodkim i lepkim. Takim, od którego nie można się oderwać, pachnącym ciągle świeżymi kwiatami muśniętymi morskim podmuchem wiatru. Chciał mieć u niego szansę. Nie na zawsze, nie na miłość. Przecież to nie ją mu wyznawał. Chciał mieć szansę na wspólne pomalowanie
farbami ich światów i uniesienie się w rozkoszy. Dokładnie takiej, jak ta.
Oderwał drugą rękę od piasku i oparł ją na nodze mężczyzny. Tak trochę odruchowo, żeby wygodniej mu się było ułożyć. Albo to tylko wymówka. Zatapiał się w pocałunkach, tych coraz śmielszych, zachwycony, że może oddać dotykiem własnych warg ten zachwyt pięknem. Pasję. Że mógł przekazać pasję, jaką poczuł, kiedy go zobaczył. I że jest oddany, a oddanie się pasji... Już o tym przecież rozmawiali. I skoro już jego dłoń była na jego udzie przesunął nią lekko, zostawił na piasku materiał, przeniósł ją na jego klatkę piersiową, by musnąć lekko palcami rozpięty materiał. Ale nie musnąć jeszcze skóry. Aach, to właśnie to... Te oczy, roztopione, jak gwiazdy, które mógł teraz łapać. Tego chciał tamtego wieczoru. I nie pomylił się - Srebrny Książę chciał dokładnie tego samego. I znów nie spodziewał się tego, co dostał. Smaku czekolady, która wydawała się tak do niego nie pasować i pasować jednocześnie, tej delikatności, jakby dotykał ustami kawałki czekolady, którą chciał ledwo muskać, żeby nacieszyć się jej smakiem. Żeby nie zjeść jej za szybko. Przeszedł go dreszcz od wypowiedzenia tego magicznego słowa. Tak, to zdecydowanie działało jak zaklęcie. Wypowiedziane z takim... oddaniem. Z takim uwielbieniem. Jakby był tym aniołem, na którego jednak czekał. Tym, który nie musiał zabierać go na wysokości, żeby pozwolić mu się unieść.