[19 maja 1972] Czas najwyższy || Stanley, Sauriel & Victoria

I tutaj pojawiał się mały problem. Stanley nie miał pojęcia czy te testy były trudne czy też nie bo po prostu nigdy do niego nie podszedł. Pierwszy i jak na razie jedyny termin o który się ubiegał miał miejsce prawie 2 lata temu. Pech, a może los, chciał że nie udało mu się tam wtedy pojawić i jakoś tak temat się ciągnie od tego czasu, a sam zainteresowany nie wygląda jakby miał w najbliższym czasie coś z tą kwestią zmienić.

Niby wszystko się wyjaśniło ze ślubem Victorii i Sauriela, ale Stanley miał nieodparte wrażenie, że coś tu nie gra. Rookwood strasznie się burzył o wszelkie domniemane zaślubiny, Lestrange mówiła "były". To nie brzmiało jak ich własna decyzja, a nawet nie "nasza wspólna decyzja". Jednak dla własnego bezpieczeństwa i swoich jedynek, postanowił tematu nie rozgrzebywać bo jaki jego przyjaciel był to każdy wiedział - jak pole minowe na którym trzeba było uważać. Jedno ze słowo, gest czy ruch, a następowała eksplozja, która była tragiczna w skutkach - Zgadzam się - powtórzył za Saurielem aby przy tej wersji zostali.

Jak to jaka odmiana? Każda... Dziwił się na słowa tutejszej ekspertki. To było przecież jasne jak słońce, że tak prędzej czy później się stanie jeżeli tych się nie przypilnuje - Ale za to w jakim doborowym towarzystwie! - od razu odniósł się do tego zacnego grona, które zostało tutaj zgromadzone w dniu dzisiejszym. Co by nie mówić, Rookwood nie wyglądał, aż tak martwo jakby mógł wyglądać. Borgin w swoim życiu widział więcej martwych rzeczy, ludzi i tamci jako truposze byli mniej rozmowni niż Sauriel, więc ten nie powinien był aż tak na to marudzić - Ogóreczkom zostawimy trochę. Nie bój żaby. Wszystko pod kontrolą - zapewnił wspólnika w niedoli. Ze Stanleya nie był przecież żaden Lord Voldemort aby znęcać się nad ogórkami. On w przeciwieństwie do Tomeczka, był całkiem wyrozumiałym i dobrym gospodarzem, chcącym dla swojego towarzystwa jak najlepiej - zielone stworki też wliczał do tej grupy.

- No, Sauriel! - wykrzyczał z radości - Ja zawsze wiedziałem, że Ty masz łeb kurwa jak sklep. Prawdziwego fachowca tutaj ściągnąłeś! - dodał rozradowany - Do ogórków można się napić, jak najbardziej. Do tego właśnie dążyliśmy - odparł w zadowoleniu, co by nie mówić Victoria zyskała wiele w oczach Stanleya po takich słowach. Pojawiał się tylko jeden problem - Borgin miał słuch wybiórczy i słyszał co chciał albo tak jak chciał - Oczywiście, że tak. My zresztą też - wtórował Saurielowi. Zaakceptował wiadomość o możliwości spożycia procentowego trunku ale wyparł tą drugą część odnośnie roślin. Wypili po szklaneczce i teraz rozkoszowali się tym rakotwórczym dymem kiedy fachowiec w robocie poszedł na inspekcję.

Stanley nie zamierzał przecież czekać na rozwój wydarzeń i od razu przy atakował przyjaciela - To co panie dobrodzieju, na drugą nóżkę? - zaoferował, podnosząc butelkę aby im troszkę nalać do szklanek - Musi być równowaga inaczej będzie nas znosił na którąś ze stron - zauważył zaciągając się papierosem. Tylko tego by im brakowało aby jakiś wiatr ich znosił na bok. Strach pomyśleć co innego mogłoby się stać! Nie powinni podejmować, aż tak dużego ryzyka - Jak to się mawia... Po szklanie i na rusztowanie, tylko my idziemy na pole - dodał, podsuwając wampirkowi rudawy trunek. Moment później uniósł swój alkohol, kiwnął głową do towarzysza, że to należy zrobić i był gotów do toastu.

Jeden, dodatkowy drineczek i będą mogli pójść na pole aby wziąć się do roboty. Prawdę mówiąc teraz, kiedy nie mieli już ekipy Rogala, a drużynę z prawdziwego zdarzenia, mogli podbić cały świat... albo chociaż dokończyć to co zaczął Stanley zanim strasznie zachlał ale koniec końców wykazał się odpowiedzialnością.