Problemy Stelli nie były dla Stanleya żadnym balastem czy karą, wręcz przeciwnie - były obowiązkiem. Jeżeli nawet nie brać pod uwagę to co razem przeżyli, to wymagało tego zwykłe, ludzkie zachowanie i chęć spłacenia swoich długów. W końcu to ona pomogła mu się podnieść z tego wszystkiego i o ile on nie był w stanie zrobić tego na pstryknięcie palców, musiał trwać przy niej tak długo, aż jej się co najmniej polepszy, wszak nie wierzył, że pójdzie tak prosto jak z nim. Ale prawdę mówiąc, Borgin nie widział żadnej innej możliwości jak zrobić wszystko aby tylko poczuła się lepiej, chociaż nie wiedział co mogłoby sprawić aby tak się rzeczywiście stało.
Rozumiał kwestię alkoholu, sam przecież po niego sięgnął. Sam widział w nim ukojenie nerwów, chociaż jak życie pokazało to nie było tym co mu pomogło powrócić do grona żywych i stąpających po tym świecie. Może i wycieranie jej łez nie miało sensu, zwłaszcza kiedy płakała szybciej, niż on był w stanie reagować. Ale to była jedyna rzecz, którą mógł jej okazać swoje wsparcie i może podnieść lekko na duchu, po prostu pokazać, że jest obok. Dla Stanleya nie miało to znaczenia w jakim stanie będzie tak długo jak miało to jej pomóc. W końcu Stella widziała go chyba w każdym jego stadium - najlepszym, dobrym, złym czy najgorszym - i on się tym wcale nie przejmował, wręcz był wdzięczny.
Strata rodzeństwa to coś innego niż strata rodzica, więc sam nie do końca rozumiał jak wielka jest to strata. Był jedynakiem, nie miał żadnej większej więzi z nikim, chociaż swojego kuzyna - Anthony'ego - uznawał niemalże za brata. Jednak widząc stan Avery, zdawał sobie sprawę, że to była dla niej bardzo ważna relacja. Bez dwóch zdań mógł stwierdzić, że Twój ból jest większy niż mój...
- Nie dziękuj, przepraszam. Powinienem być tutaj dużo wcześniej. Od samego początku, a ja nic nie wiedziałem. Zostawiłem Cię z tym samą na kilką dni - odparł, kiedy przeniosła swoje spojrzenie na niego. Prawda była taka, że przyszedł tu ot tak dla odwiedzin ale gdyby wiedział co się stało, rzuciłby wszystko co aktualnie robił i przybył tutaj tak szybko jak tylko byłby w stanie. Czuł się trochę winny za jej stan, może gdyby był tutaj szybciej, wcześniej to zniosłaby to jakkolwiek lżej.
- Stella, nie mów tak. Proszę. Nie jesteś pierdoloną egoistką. Nie jest to prawdą - zaprzeczył, ewidentnie nie zgadzając się z przedstawioną przed chwilą narracją. Mąż nic nie wiedział? Nic nie widział? Nie rozumiał, nie potrafił tego połączyć, chociaż to by była pierwsza rzecz od której by zaczął - od przepytania byłego męża. W głowie Borgina rodziła się jedna myśl - czy Kordelia w ogóle okazywała to, że jest nieszczęśliwa? Studiował przypadki samobójców i Ci przeważnie nie okazywali tego, że chcieli coś sobie zrobić, a przynajmniej nie Ci co już podjęli takie decyzje.
Widząc, że jego szczere próby zatrzymania powodzi, nie przynoszą zamierzonych skutków zaprzestał. Słysząc jej słowa, po prostu objął ją ręką tak aby mógł ją gładzić powoli dłonią po ramieniu - Wiem i to mnie też boli. Powinienem to dla Ciebie zrobić. Pójść z Tobą aby w ten sposób okazać Ci wsparcie. Ale nie wiem czy jest to odpowiednią rzeczą do zrobienia. Nie obiecuję, że to się uda ale postaram się coś wymyślić. Nawet jeżeli nie będę w stanie stać tuż obok, to postaram się kręcić gdzieś niedaleko. Tak abyś miała świadomość, że nie jesteś sama - oznajmił. W końcu łeb miał nie od parady i miał kilka błyskotliwych pomysłów. Może nie wszystkie, wręcz większość, nadawały się do zrealizowania ale na pewno nie można było mu zarzucić braku kreatywności - Szczerze wierzę, że Kordelia bardzo by chciała abyś tam poszła. Jestem pewny, że to jest to co by sobie życzyła. Powinnaś to dla niej zrobić... Dla siebie też - dodał. Stanley wierzył albo chciał wierzyć, że to może pomóc... Chociaż trochę.
"Riddikulus!"
- Danielle Longbottom na widok Stanleya Bo[r]gina
"Jestem dumna, że pomagałeś podczas zamachu."
- Stella Avery na wieści o udziale Stanley w walkach podczas Beltane 1972