[lato 1972] Na dnie morza groza śni

Powietrze było słone i wilgotne a niebo pochmurne, szare. Brakowało krążących na niebie mew. Statek unosił się na wodzie pogrążony we mgle. Wbrew plotkom, nie słyszeli dolatującej z niego muzyki, nie było gwaru rozmów, nie było wreszcie przeszywającego serce krzyku. Sprawiał wrażenie pozbawionego życia. Nawet przylepione do burty małże pozostawały zamknięte. Maszt wydawał z siebie pociągłe jęki, jakby tylko siła magii trzymała go ciągle we względnej całości. Pokład skrzypiał, gdy kolejni czarodzieje aportowali się na nim z trzaskiem. On chyba też trzymał się w całości dzięki działającej na to miejsce, pulsującej magii.
I jak z perspektywy zwykłej łódki, „Perła morza” wyglądała niepokojąco: zaniedbana, oblepiona i błotem, i mułem, i glonami, tak przerażająca stawała się dopiero na pokładzie. To na górze uderzało w obserwatora, jak bardzo nie był to tylko opuszczony statek.
Z uwagi na to, że Brenna aportowała się pierwsza, pierwsza też dostrzegła ciała. Dużo ciał. Przynajmniej piętnaście. Należały do ludzi w różnym wieku, różniej płci i różnej aparycji. Nie były stare, zasuszone lub rozkładające się. Leżący wyglądali tak, jakby spali. Zasnęli nagle, w różnych miejscach brudnego pokładu. Jedni musieli upaść zaraz po tym, jak weszli na statek. Innym udało się zrobić kilka kroków, pewnie nawet przejść niewielki odcinek, zanim padli bez przytomności. Byli bladzi, wycieńczeni, ale nie martwi. Jeszcze nie martwi.
Czy to wszystko byli mugole? Nie. Chociaż wśród leżących na pokładzie brakowało dzieci, Avelina rozpoznała swoją znajomą wilę. Może więc rodzice się pomylili? Albo dzieci weszły pod pokład?
Mavelle, która pojawiła się zaraz za Brenną dostrzegła to samo co Longbottom. I każdy, każdy kolejny kto dostał się na statek, widział właściwie to samo. Z trzaskiem aportowali się między leżącymi ciałami, wchodzili po drabinkach i przeskakiwali przez burtę, już przy pierwszych krokach musieli uważać na to, gdzie stąpają. Poza ciałami na pokładzie były również plamy z zaschniętej soli, trochę glonów, błota, kilka martwych ryb i jedna niewielka ośmiornica. Ryby i ośmiornica cuchnęły już trochę i były tymi nieszczęsnymi stworzeniami, które nie zdążyły uciec, gdy magia oddziałująca na statek, postanowiła wynurzyć go z wody.
Początkowo nie działo się nic dziwnego. Poza nieprzytomnymi, wydawali się jedynymi świadomymi ludźmi na pokładzie. Tylko Laurent Prewett po przejściu pięciu kroków poczuł ostry ból głowy a do jego uszu zaczął docierać cichy szept wielu, bardzo wielu głosów. Wszystkie były mocno stłumione i nie należały do ludzi, nie należały chyba nawet do selkie. Jedne były melodyjne, inne piskliwie, nie męskie i nie damskie, należące bardziej do rzeczy niż do żywej istoty: zabierz nas stąd, wyciągnij ze statku, nie pozwól, żeby zabrali nas ludzie, oddaj nas morzu, uratuj nas, oddaj nas morzu, bo do morza należymy tak jak i ty należysz do morza. Im więcej mówiły, tym bardziej Laurentowi kręciło się w głowie a ich głosy stawały się w jego uszach głośniejsze i bardziej napastliwe. Atakowały go, wwiercały się w jego czaszkę aż zaczął mieć problemy z utrzymaniem się na nogach.
Ale to dopiero pojawienie się Erika, jako ostatniego, sprawiło, że dla całej reszty, wszystko zaczęło się nagle zmieniać. Może dlatego, że ledwie sekundę po aportacji, poczuł jak zaczęło mu ciemnieć przed oczami i upadł na ziemię nieprzytomny. Może dlatego, że najwyżej dwie później ból głowy uderzył także w Danielle Longbottom i Atreusa Bulstrode’a – aurowidzenie, którym byli obdarzeni samo się uaktywniło i nagle dostrzegli ciemną energię oplatającą cały statek. Pulsowała powoli, tak powoli, jak bicie serc nieprzytomnych ludzi. Danielle dostrzegła nawet kolorowe nici wystrzeliwujące od ciał ku drzwiom prowadzącym do nadbudówki. Przypominały żyły i udowadniały, że chociaż statek wydawał się pusty, tętnił niewidzialnymi powiązaniami. Ale nie zdążyła podzielić się tą informacją z kimkolwiek, bo niemal od razu zakręciło jej się w głowie i również zemdlała. Zemdlała również Geraldine, Avelina, Stanley, Victoria, Anthony i wreszcie Laurent. Ten ostatni trochę bardziej świadomie niż pozostali, przytomność tracąc dopiero po upadku. Widząc co się dzieje, Sebastianowi Traversowi przeszło przez myśl, że to jakaś klątwa, ale i on upadł bez przytomności na ziemię. Ich los podzielił również Augustus Rookwood – z tą różnicą tylko, że zrobił to dobre dziesięć minut po reszcie, gdy wreszcie zdążył aportować się. Padł niedaleko leżącej Aveliny.
Aurowidzenie Atreusa wyłączyło się. Nie stracił przytomności. Nie zemdlała też Mavelle Bones i Brenna Longbottom. Pozostali jedynymi przytomnymi ludźmi na pokładzie. We trójkę czuli rozsadzający im czaszki ból głowy, a w przypadku Brenny dodatkowo wydawało jej się, że coś próbowało napierać na jej umysł. Nie tak, jakby chciało się wcisnąć do jej głowy, ale jakby próbowało jej coś pokazać. Dwa półprzezroczyste cienie przemknęły między okienkiem a głównymi drzwiami prowadzącymi do nadbudówki.

To już wasza ostatnia tura w tym wątku. Widzicie co się z wami dzieje.

1. Postacie, które mdleją, muszą wykonać rzut na AKTYWNOŚĆ FIZYCZNĄ* – od tego zależy, czy padacie na wolną część pokładu czy na kogoś, kto już leży na ziemi. Na chwilę przed omdleniem, jeśli w moim odpisie nie było inaczej, postacie czują: nagły, ostry ból głowy, kręci im się w głowach, robi im się słabo. Dodatkowo GERALDINE ma przebłysk, że niedługo pojawi się tutaj potwór.
2. ATREUSIE, BRENNO I MAVELLE – od was wymagam rzutu na PERCEPCJĘ*.

Pamiętacie sesje, do których się zgłosiliście podczas naboru? Otóż, gdy odpiszecie tutaj – a ja zobaczę po odpisach tutaj, że w sesji, na którą się zgłosiliście jest komplet, rzucę wam już właściwą fabułę w osobnym wątku.

*możecie wykonać 2 rzuty kością.

Tura trwa do 23.08.2023, do godziny 19.00.