20.08.2023, 21:14 ✶
Chyba byłoby prościej, gdyby faktycznie doznała jakiegoś objawienia przyszłości. Ale nie przyszłość widziała i nie było to coś, czym została obdarzona od urodzenia, coś, z czym już wiedziała, jak sobie radzić. Tylko coś innego.
Ale to nie w tym leżała istota problemu. Znów miała szczęście, poniekąd – bo teraz nie trwała walka, bo znajdowała się w bezpiecznym miejscu, choć nie wątpiła, że zaraz poniosą się szepty po korytarzach wydziału, o ile nie całego Ministerstwa (i nie, plotki nie były czymś, co teraz by zaprzątało głowę Mavelle, bynajmniej – ta refleksja przyszła później). Bo to, co się właśnie stało, nie zagroziło niczyjemu życiu. Ale jednocześnie miała dowód, że poprzedni przypadek nie był taki odosobniony, że ostrzeżenie Erika zaliczało się do rozsądnych decyzji, nawet jeśli nie został całkowicie wtajemniczony w całą sprawę.
Szlag.
Pociągnięta przez Erika, jakoś udało jej się wstać i nawet utrzymać na nogach – aczkolwiek z początku miała wrażenie, że zaraz znowu bliżej zaznajomi się z podłogą. Tak się jednak, na razie, nie stało. Potrząsnęła też głową. Brenn… tak, była wtajemniczona, tak, zapewne się przed nią później otworzy, ale teraz, teraz…
- Nie, nie ma potrzeby ściągać Bren – odparła cicho, pocierając dłonią skroń. To tylko – aż – cholerne wspomnienie, odprysk przeszłości, bardzo świeżej i bolesnej tym bardziej, iż nie potrafiła w nim znaleźć wskazówek odnośnie tożsamości mordercy. Wspomnienie, które z cała pewnością wyryło się w jej pamięci i pozostanie w niej do końca życia. Mogło poczekać, nie trzeba było odrywać kuzynki od jej pracy.
Poczuła, że się dusi.
Ta sala, papierosowy dym – bo przecież część brygadzistów nie stroniła od dymka, nie wyłączając jej ojca – wszystko; z jakiegoś powodu nagle miała wrażenie, że znajduje się w klatce. I musiała znaleźć się jak najdalej stąd, już, teraz, natychmiast i już nawet nieważne, że Poole zapomniała o dziecku, że ta „chwila słabości” nie pozostała niezauważona, że…
- Muszę… muszę wyjść – wychrypiała cicho. Nie czekała na reakcję kuzyna, nawet chyba nie myślała do końca racjonalnie, po prostu skierowała się do wyjścia. Byle dalej stąd.
Póki co.
Ale to nie w tym leżała istota problemu. Znów miała szczęście, poniekąd – bo teraz nie trwała walka, bo znajdowała się w bezpiecznym miejscu, choć nie wątpiła, że zaraz poniosą się szepty po korytarzach wydziału, o ile nie całego Ministerstwa (i nie, plotki nie były czymś, co teraz by zaprzątało głowę Mavelle, bynajmniej – ta refleksja przyszła później). Bo to, co się właśnie stało, nie zagroziło niczyjemu życiu. Ale jednocześnie miała dowód, że poprzedni przypadek nie był taki odosobniony, że ostrzeżenie Erika zaliczało się do rozsądnych decyzji, nawet jeśli nie został całkowicie wtajemniczony w całą sprawę.
Szlag.
Pociągnięta przez Erika, jakoś udało jej się wstać i nawet utrzymać na nogach – aczkolwiek z początku miała wrażenie, że zaraz znowu bliżej zaznajomi się z podłogą. Tak się jednak, na razie, nie stało. Potrząsnęła też głową. Brenn… tak, była wtajemniczona, tak, zapewne się przed nią później otworzy, ale teraz, teraz…
- Nie, nie ma potrzeby ściągać Bren – odparła cicho, pocierając dłonią skroń. To tylko – aż – cholerne wspomnienie, odprysk przeszłości, bardzo świeżej i bolesnej tym bardziej, iż nie potrafiła w nim znaleźć wskazówek odnośnie tożsamości mordercy. Wspomnienie, które z cała pewnością wyryło się w jej pamięci i pozostanie w niej do końca życia. Mogło poczekać, nie trzeba było odrywać kuzynki od jej pracy.
Poczuła, że się dusi.
Ta sala, papierosowy dym – bo przecież część brygadzistów nie stroniła od dymka, nie wyłączając jej ojca – wszystko; z jakiegoś powodu nagle miała wrażenie, że znajduje się w klatce. I musiała znaleźć się jak najdalej stąd, już, teraz, natychmiast i już nawet nieważne, że Poole zapomniała o dziecku, że ta „chwila słabości” nie pozostała niezauważona, że…
- Muszę… muszę wyjść – wychrypiała cicho. Nie czekała na reakcję kuzyna, nawet chyba nie myślała do końca racjonalnie, po prostu skierowała się do wyjścia. Byle dalej stąd.
Póki co.
Postać opuszcza sesję