20.08.2023, 23:00 ✶
Za tego rodzaju otwarciem drzwi zwykle szły zaklęcia. Dużo zaklęć, bo tych niezbyt miłych, a mających na celu spacyfikowanie oraz obronę. Tym razem, choć była gotowa reagować, to… nie wydarzyło się nic.
Z jednej strony dobrze – odpadały najgorsze scenariusze (przynajmniej w większości – jeszcze mogło się okazać, że delikwenci zostawili jakieś „prezenty” dla tych, co po nich przyjdą…), z drugiej zaś – całe ich zadanie właśnie zdawało się wziąć w łeb. No dobrze, nie tak znowu całe – kwestia dalszego prowadzenia dochodzenia i szukania tropów, ale wciąć – sprawa miała ulec rozwleczeniu się, a nie zakończeniu tu i teraz. Przynajmniej jeśli chodziło o ten konkretny etap całego wątku.
Do środka weszła z uniesioną różdżką i minęło trochę czasu, zanim ostatecznie zdecudowała się ją opuścić, co bynajmniej nie równało się z jej odłożeniem. Przeciwnie, zacisnęła palce na „patyku”, krążąc po wnętrzu lokum i szukając wskazówek. Jednocześnie jakaś część kobiety – co tylko utwierdzało Mav w słuszności wzięcia urlopu – odczuwała ulgę. Nie doszło do starcia i nie stała się nagle ciężarem dla innych, bo wspomnienie wybrało sobie dokładnie ten moment na wypłynięcie na wierzch oraz „wyłączenie światła”. Nie tak to powinno wyglądać, gdy była na służbie.
Swój nos wykorzystywała praktycznie od chwili, gdy przekroczyła próg. Krążyła nie tylko w poszukiwaniu widocznych śladów i dowodów, ale również i mniej materialnych wskazówek. Niestety wyglądało na to, że spóźnili się znacznie więcej niż klasyczne „5 minut”. Żeby to szlag.
- Jak na razie nic, co mogłoby się przydać – odparła dość ponurym tonem – Wynieśli się na tyle dawno, że bez czegoś przesiąkniętego ich zapachem nie dam rady tropić – dodała jeszcze, skupiając spojrzenie nie tyle na kuzynce, co na efektach apare vestigum. Czy złoty pył przyniesie odrobinę więcej odpowiedzi niż obraz, jaki tu zastali?
Zmarszczyła krótko brwi, zaciągając się jeszcze raz miszmaszem zapachów. Woń Brenny, brygadzistów, najróżniejsze smrodki (i tak nie równały się z zapachami, którymi niejeden raz jej nos został uraczony; nawet nie znajdowały się blisko podium najgorszych smrodków) oraz… hm, to trąciło pewne struny pamięci.
- Ale… – dodała z pewnym wahaniem w głosie – czuję tu kadzidło. Nie jestem pewna, czy to dokładnie to samo, niemniej przypomina mi zapach, którym była cała uwalana, gdy zabierałam cię z Nokturnu. Pamiętasz? Dostałam wtedy sowę – mruknęła, grzebiąc we wspomnieniach. Brenna wtedy miała „małego” pecha, trafiając na rozprzestrzenione kadzidła. Czyżby trafili na trop „mądrego inaczej”, który wtedy się „bawił”? Być może – pamięć to coś zawodnego, a w tej chwili miała coraz mniej powodów, żeby jej ufać. Lub po prostu te specyfiki były do siebie podobne.
Jeśli trafiła na jakąś szafkę czy cokolwiek mogącego służyć za schowek – nie omieszkała do niego zajrzeć. A nuż zapomnieli czegoś zabrać i da się to wykorzystać jako dowód?
Z jednej strony dobrze – odpadały najgorsze scenariusze (przynajmniej w większości – jeszcze mogło się okazać, że delikwenci zostawili jakieś „prezenty” dla tych, co po nich przyjdą…), z drugiej zaś – całe ich zadanie właśnie zdawało się wziąć w łeb. No dobrze, nie tak znowu całe – kwestia dalszego prowadzenia dochodzenia i szukania tropów, ale wciąć – sprawa miała ulec rozwleczeniu się, a nie zakończeniu tu i teraz. Przynajmniej jeśli chodziło o ten konkretny etap całego wątku.
Do środka weszła z uniesioną różdżką i minęło trochę czasu, zanim ostatecznie zdecudowała się ją opuścić, co bynajmniej nie równało się z jej odłożeniem. Przeciwnie, zacisnęła palce na „patyku”, krążąc po wnętrzu lokum i szukając wskazówek. Jednocześnie jakaś część kobiety – co tylko utwierdzało Mav w słuszności wzięcia urlopu – odczuwała ulgę. Nie doszło do starcia i nie stała się nagle ciężarem dla innych, bo wspomnienie wybrało sobie dokładnie ten moment na wypłynięcie na wierzch oraz „wyłączenie światła”. Nie tak to powinno wyglądać, gdy była na służbie.
Swój nos wykorzystywała praktycznie od chwili, gdy przekroczyła próg. Krążyła nie tylko w poszukiwaniu widocznych śladów i dowodów, ale również i mniej materialnych wskazówek. Niestety wyglądało na to, że spóźnili się znacznie więcej niż klasyczne „5 minut”. Żeby to szlag.
- Jak na razie nic, co mogłoby się przydać – odparła dość ponurym tonem – Wynieśli się na tyle dawno, że bez czegoś przesiąkniętego ich zapachem nie dam rady tropić – dodała jeszcze, skupiając spojrzenie nie tyle na kuzynce, co na efektach apare vestigum. Czy złoty pył przyniesie odrobinę więcej odpowiedzi niż obraz, jaki tu zastali?
Zmarszczyła krótko brwi, zaciągając się jeszcze raz miszmaszem zapachów. Woń Brenny, brygadzistów, najróżniejsze smrodki (i tak nie równały się z zapachami, którymi niejeden raz jej nos został uraczony; nawet nie znajdowały się blisko podium najgorszych smrodków) oraz… hm, to trąciło pewne struny pamięci.
- Ale… – dodała z pewnym wahaniem w głosie – czuję tu kadzidło. Nie jestem pewna, czy to dokładnie to samo, niemniej przypomina mi zapach, którym była cała uwalana, gdy zabierałam cię z Nokturnu. Pamiętasz? Dostałam wtedy sowę – mruknęła, grzebiąc we wspomnieniach. Brenna wtedy miała „małego” pecha, trafiając na rozprzestrzenione kadzidła. Czyżby trafili na trop „mądrego inaczej”, który wtedy się „bawił”? Być może – pamięć to coś zawodnego, a w tej chwili miała coraz mniej powodów, żeby jej ufać. Lub po prostu te specyfiki były do siebie podobne.
Jeśli trafiła na jakąś szafkę czy cokolwiek mogącego służyć za schowek – nie omieszkała do niego zajrzeć. A nuż zapomnieli czegoś zabrać i da się to wykorzystać jako dowód?