21.08.2023, 00:53 ✶
Słyszycie?
Co usłyszał Laurent?
Jego pytanie wciąż dźwięczało jej w uszach. Coś przywołało tutaj Prewetta, poczuł zew morza - gdy ona żadnego przyciągania nie czuła. Coś do niego szeptało. Coś na tym statku, w jego magii... A Geraldine... co chciała im powiedzieć? Jakie "po" do cholery?
- Nie wiem - przyznała szczerze Brenna, spoglądając na Atreusa. Ledwo wspomniał, że coś widzi, że nie powinni ich ruszać... natychmiast odłożyła Erika na pokład i powstrzymała odruch każący podejść do Danielle i Victorii. Ostatecznie on był aurowidzem i aurorem: wiedział o takich sprawach więcej. Nie mogła ryzykować, że w jakiś sposób ich skrzywdzi.
Poderwała się. Przeniosła na kuzynkę zaniepokojone spojrzenie, wyciągnęła ręce, odruchowo, chcąc ją podtrzymać, ale nie... to chyba nie było "to", bo wzrok Mavelle pozostał przytomny.
- Nie - szepnęła. - Mnie też boli głowa. Widzę widma. A coś właśnie dobija się do mojej głowy, jakby bardzo chciało ze mną pogadać - poinformowała rzeczowym tonem, bo nie, nie zamierzała niczego kryć. Nie była pewna, czy to, co czuje, ten dziwny nacisk, to moc dobra czy zła. Czy po prostu echa magii i przeżyć pasażerów są tutaj tak silne, że je odbiera albo magia statku na tyle potężna, że uruchomiała jej talent widmowidza? A może wręcz przeciwnie - coś uznało ją za słabą i próbowało opętać? Podsuwało fałszywe widoki? Wprawdzie zdawało się, że chce raczej coś jej pokazać niż zaatakować, ale... nie mogła być pewna.
Zwykle udawała, że wszystko jest w porządku. Nieważne, czy była ranna, czy jej psychika albo serce właśnie się rozsypywały. Ale tutaj nie mogła twierdzić, że nic się nie dzieje - nie kiedy zatajone mogłoby to zagrozić Atreusowi i Mavelle, a także wszystkim innym, nieprzytomnym na pokładzie...
O ile ona sama wciąż była przytomna. Może też leżała tu z innymi, może wcale nie było tu Bulstroda i Bones, może był to dziwny sen?
W momencie, w którym to powiedziała, mrugnęła i nagle…
Eve? Andrew?
Spoglądała na aurora, w nieco starszym mundurze. Proszącego, by inni się obudzili. Mogła wyobrazić sobie jego strach, bo to był też jej strach. I na moment z tym lękiem zmieszała się fala żalu, bo Brenna była niemal pewna, Eve i Andrew nigdy się nie obudzili, a ten mężczyzna nie zszedł z tego statku.
Może oni też z niego nie zejdą.
- Dlaczego to się znowu powtarza? – zapytała mimowolnie, niby echo dziecięcego głosu. Dziecko. Oczywiście, że na tym statku musiały być jakieś dzieci… Ale co innego wiedzieć, co innego… doświadczyć. Spojrzała najpierw na Atreusa, potem na Mavelle, nieświadoma, że i oni doświadczyli przebłysku, po prostu trochę innego od tego jej. – Byli tutaj przed nami. Aurorzy. Kiedyś. Za poprzednim wynurzeniem? Zanim statek zatonął? Stracili przytomność. Poza jednym. I… jest tu coś… ktoś jeszcze. Zdezorientowane.
Potrzasnęła głową, jakby próbując pozbyć się tego widoku. Nieprzytomni teraz. Nieprzytomni wtedy.
Ktoś szepcący jej do ucha.
Kim jesteś?
Serce wciąż szaleńczo tłukło się w jej piersi, a strach na dobre zwinął się gdzieś na dnie duszy, ale Brenna choć nie była nigdy nieustraszona, potrafiła działać mimo takiego lęku. Skoro nie mogli ich stąd zabrać, musieli sprawdzić, co tu się dzieje, a w tej chwili najlepszym tropem były te sylwetki. Ruszyła w ich stronę, mijając Bulstroda, a potem obróciła się jeszcze do nich na moment.
- Nie idźcie od razu za mną, na litość bogini, tylko tam zajrzę, nie wchodzę w głąb. Jeżeli coś ma mnie trafić, nie może uderzyć nas wszystkich - powiedziała. Nie, wyjątkowo nie z głupiego bohaterstwa. Ot jeżeli samo przejście dalej miało sprawić, że padnie nieprzytomna, oni musieli zostać na nogach, choćby po to, aby próbować wezwać pomoc. Szybko. Tu trzeba było całego stada specjalistów od... nie była pewna. Klątw? Teorii magii?
Palce zaciskała na różdżce, gdy zbliżała się tam, gdzie zobaczyła widma. Chciała się im przyjrzeć. A potem wycelować w drzwi i najpierw na wszelki wypadek użyć na nich rozproszenia, później zaś, jeżeli nie zatrzaśnięto ich na klucz, otworzyć.
(rozproszenie, jakby trza było)
Co usłyszał Laurent?
Jego pytanie wciąż dźwięczało jej w uszach. Coś przywołało tutaj Prewetta, poczuł zew morza - gdy ona żadnego przyciągania nie czuła. Coś do niego szeptało. Coś na tym statku, w jego magii... A Geraldine... co chciała im powiedzieć? Jakie "po" do cholery?
- Nie wiem - przyznała szczerze Brenna, spoglądając na Atreusa. Ledwo wspomniał, że coś widzi, że nie powinni ich ruszać... natychmiast odłożyła Erika na pokład i powstrzymała odruch każący podejść do Danielle i Victorii. Ostatecznie on był aurowidzem i aurorem: wiedział o takich sprawach więcej. Nie mogła ryzykować, że w jakiś sposób ich skrzywdzi.
Poderwała się. Przeniosła na kuzynkę zaniepokojone spojrzenie, wyciągnęła ręce, odruchowo, chcąc ją podtrzymać, ale nie... to chyba nie było "to", bo wzrok Mavelle pozostał przytomny.
- Nie - szepnęła. - Mnie też boli głowa. Widzę widma. A coś właśnie dobija się do mojej głowy, jakby bardzo chciało ze mną pogadać - poinformowała rzeczowym tonem, bo nie, nie zamierzała niczego kryć. Nie była pewna, czy to, co czuje, ten dziwny nacisk, to moc dobra czy zła. Czy po prostu echa magii i przeżyć pasażerów są tutaj tak silne, że je odbiera albo magia statku na tyle potężna, że uruchomiała jej talent widmowidza? A może wręcz przeciwnie - coś uznało ją za słabą i próbowało opętać? Podsuwało fałszywe widoki? Wprawdzie zdawało się, że chce raczej coś jej pokazać niż zaatakować, ale... nie mogła być pewna.
Zwykle udawała, że wszystko jest w porządku. Nieważne, czy była ranna, czy jej psychika albo serce właśnie się rozsypywały. Ale tutaj nie mogła twierdzić, że nic się nie dzieje - nie kiedy zatajone mogłoby to zagrozić Atreusowi i Mavelle, a także wszystkim innym, nieprzytomnym na pokładzie...
O ile ona sama wciąż była przytomna. Może też leżała tu z innymi, może wcale nie było tu Bulstroda i Bones, może był to dziwny sen?
W momencie, w którym to powiedziała, mrugnęła i nagle…
Eve? Andrew?
Spoglądała na aurora, w nieco starszym mundurze. Proszącego, by inni się obudzili. Mogła wyobrazić sobie jego strach, bo to był też jej strach. I na moment z tym lękiem zmieszała się fala żalu, bo Brenna była niemal pewna, Eve i Andrew nigdy się nie obudzili, a ten mężczyzna nie zszedł z tego statku.
Może oni też z niego nie zejdą.
- Dlaczego to się znowu powtarza? – zapytała mimowolnie, niby echo dziecięcego głosu. Dziecko. Oczywiście, że na tym statku musiały być jakieś dzieci… Ale co innego wiedzieć, co innego… doświadczyć. Spojrzała najpierw na Atreusa, potem na Mavelle, nieświadoma, że i oni doświadczyli przebłysku, po prostu trochę innego od tego jej. – Byli tutaj przed nami. Aurorzy. Kiedyś. Za poprzednim wynurzeniem? Zanim statek zatonął? Stracili przytomność. Poza jednym. I… jest tu coś… ktoś jeszcze. Zdezorientowane.
Potrzasnęła głową, jakby próbując pozbyć się tego widoku. Nieprzytomni teraz. Nieprzytomni wtedy.
Ktoś szepcący jej do ucha.
Kim jesteś?
Serce wciąż szaleńczo tłukło się w jej piersi, a strach na dobre zwinął się gdzieś na dnie duszy, ale Brenna choć nie była nigdy nieustraszona, potrafiła działać mimo takiego lęku. Skoro nie mogli ich stąd zabrać, musieli sprawdzić, co tu się dzieje, a w tej chwili najlepszym tropem były te sylwetki. Ruszyła w ich stronę, mijając Bulstroda, a potem obróciła się jeszcze do nich na moment.
- Nie idźcie od razu za mną, na litość bogini, tylko tam zajrzę, nie wchodzę w głąb. Jeżeli coś ma mnie trafić, nie może uderzyć nas wszystkich - powiedziała. Nie, wyjątkowo nie z głupiego bohaterstwa. Ot jeżeli samo przejście dalej miało sprawić, że padnie nieprzytomna, oni musieli zostać na nogach, choćby po to, aby próbować wezwać pomoc. Szybko. Tu trzeba było całego stada specjalistów od... nie była pewna. Klątw? Teorii magii?
Palce zaciskała na różdżce, gdy zbliżała się tam, gdzie zobaczyła widma. Chciała się im przyjrzeć. A potem wycelować w drzwi i najpierw na wszelki wypadek użyć na nich rozproszenia, później zaś, jeżeli nie zatrzaśnięto ich na klucz, otworzyć.
(rozproszenie, jakby trza było)
Rzut N 1d100 - 83
Sukces!
Sukces!
Rzut N 1d100 - 91
Sukces!
Sukces!
Don't promise to live forever. Promise to forever live while you're alive.