21.08.2023, 15:19 ✶
Florence faktycznie nie pojawiła się od razu. Przełożyłaby dyżur, gdyby Laurent był umierający albo miała pewność, że ktoś czyha na jego życie. Ze względu jednak na to, że sytuacja nie była aż tak poważna, spokojnie odrobiła swój dyżur i w podczas jego trwania skupiała się tylko na pacjentach oraz papierach.
Wyszła jednak z kliniki punktualnie, co do minuty, choć miała w zwyczaju zostawać zwykle nieco dłużej – czasem godzinę, jeśli akurat było wielu pacjentów albo zdarzył się poważny przypadek, czasem tylko kwadrans, aby upewnić się, że w jej gabinecie panuje należyty porządek. Nie posłużyła się też wyjątkowo siecią Fiuu, a wsiadła do Błędnego Rycerza – choć nie cierpiała i publicznej komunikacji, i szaleńczego stylu jazdy młodego kierowcy. Wysiadła tuż przed rezerwatem i powędrowała ku miejscu, gdzie jak sądziła, znajdzie Prewetta. (Który, oczywiście, wypisał się na własne życzenie, i jeszcze pewnie zajął się pracą. Mimo tego, że Rhynda na pewno doradzała mu spędzenie jeszcze dnia i nocy w klinice!)
Wyglądała tak jak niemal zawsze: nienagannie, choć niezbyt efektownie. Florence stawiała na prostotę i skromną elegancję, bo o aparycję bardzo dbała, ze względu na charakter i przekonanie, że jak cię widzą, tak cię piszą, ale i nigdy nie chciała specjalnie rzucać się w oczy. Poły ciemnej spódnicy powiewały na wietrze, błękitna koszula z krótkim rękawem była pozbawiona zdobień, a torebka i buty zostały rzecz jasna do siebie starannie dobrane.
Była nieco wzburzona całą sprawą i przeczuwała, że to nie będzie miła rozmowa, ale to nie usprawiedliwiało niechlujstwa.
Uzdrowicielka już z daleka dostrzegła Prewetta. Dalej byli chyba państwo Avery – kiwnęła im głową, na wypadek, gdyby została zauważona. Szła bez pośpiechu, dostojnym krokiem, bo Florence nie lubiła biegać, przynajmniej dopóki ktoś w pobliżu właśnie nie umierał na skutek paskudnej klątwy. Zatrzymała się w końcu przed kuzynem i przesunęła spojrzeniem po jego sylwetce, od stóp do głów. Nie wyglądał jeszcze całkiem dobrze, ale też nie wydawało się, że jest szczególnie źle.
Był chyba najbardziej uroczym z Prewettów. Zdawał się czasem najbardziej niewinnym: niemalże aniołkiem. Był też wrażliwy i Florence wiedziała, że ma dobre serce. Ale nie była naiwna ani ślepa i wiedziała, że pod anielską skórą czasem krył się diabeł – a może raczej… wąż? Że potrafił wpakować się w kłopoty albo robić rzeczy, których nikt nie spodziewałby się na widok złocistej czupryny i błękitnych oczu.
- Nie zamierzałam krzyczeć – poinformowała go bardzo spokojnie. – Krzyczenie publicznie jest w bardzo złym guście.
A wszak w pobliżu był jego pracownik oraz goście. Jeszcze nie na tyle daleko, by dało się założyć, że niczego nie usłyszą, jeżeli podniesie głos. Nawet gdyby czuła niepowstrzymaną ochotę, aby na niego nawrzeszczeć (a jeszcze nie zdecydowała, czy na to zasługuje), z pewnością nie zrobiłaby tego przy nich. Nie zamierzała podważać autorytetu Laurenta wobec podwładnego ani ryzykować, że w świecie czystokrwistych zaczną się rozchodzić plotki o jej gwałtownej naturze i nieodpowiednim zachowaniu.
Dlatego, kiedy chłopak wskazał na dom, kiwnęła głową, a następnie ruszyła w tamtym kierunku.
Wyszła jednak z kliniki punktualnie, co do minuty, choć miała w zwyczaju zostawać zwykle nieco dłużej – czasem godzinę, jeśli akurat było wielu pacjentów albo zdarzył się poważny przypadek, czasem tylko kwadrans, aby upewnić się, że w jej gabinecie panuje należyty porządek. Nie posłużyła się też wyjątkowo siecią Fiuu, a wsiadła do Błędnego Rycerza – choć nie cierpiała i publicznej komunikacji, i szaleńczego stylu jazdy młodego kierowcy. Wysiadła tuż przed rezerwatem i powędrowała ku miejscu, gdzie jak sądziła, znajdzie Prewetta. (Który, oczywiście, wypisał się na własne życzenie, i jeszcze pewnie zajął się pracą. Mimo tego, że Rhynda na pewno doradzała mu spędzenie jeszcze dnia i nocy w klinice!)
Wyglądała tak jak niemal zawsze: nienagannie, choć niezbyt efektownie. Florence stawiała na prostotę i skromną elegancję, bo o aparycję bardzo dbała, ze względu na charakter i przekonanie, że jak cię widzą, tak cię piszą, ale i nigdy nie chciała specjalnie rzucać się w oczy. Poły ciemnej spódnicy powiewały na wietrze, błękitna koszula z krótkim rękawem była pozbawiona zdobień, a torebka i buty zostały rzecz jasna do siebie starannie dobrane.
Była nieco wzburzona całą sprawą i przeczuwała, że to nie będzie miła rozmowa, ale to nie usprawiedliwiało niechlujstwa.
Uzdrowicielka już z daleka dostrzegła Prewetta. Dalej byli chyba państwo Avery – kiwnęła im głową, na wypadek, gdyby została zauważona. Szła bez pośpiechu, dostojnym krokiem, bo Florence nie lubiła biegać, przynajmniej dopóki ktoś w pobliżu właśnie nie umierał na skutek paskudnej klątwy. Zatrzymała się w końcu przed kuzynem i przesunęła spojrzeniem po jego sylwetce, od stóp do głów. Nie wyglądał jeszcze całkiem dobrze, ale też nie wydawało się, że jest szczególnie źle.
Był chyba najbardziej uroczym z Prewettów. Zdawał się czasem najbardziej niewinnym: niemalże aniołkiem. Był też wrażliwy i Florence wiedziała, że ma dobre serce. Ale nie była naiwna ani ślepa i wiedziała, że pod anielską skórą czasem krył się diabeł – a może raczej… wąż? Że potrafił wpakować się w kłopoty albo robić rzeczy, których nikt nie spodziewałby się na widok złocistej czupryny i błękitnych oczu.
- Nie zamierzałam krzyczeć – poinformowała go bardzo spokojnie. – Krzyczenie publicznie jest w bardzo złym guście.
A wszak w pobliżu był jego pracownik oraz goście. Jeszcze nie na tyle daleko, by dało się założyć, że niczego nie usłyszą, jeżeli podniesie głos. Nawet gdyby czuła niepowstrzymaną ochotę, aby na niego nawrzeszczeć (a jeszcze nie zdecydowała, czy na to zasługuje), z pewnością nie zrobiłaby tego przy nich. Nie zamierzała podważać autorytetu Laurenta wobec podwładnego ani ryzykować, że w świecie czystokrwistych zaczną się rozchodzić plotki o jej gwałtownej naturze i nieodpowiednim zachowaniu.
Dlatego, kiedy chłopak wskazał na dom, kiwnęła głową, a następnie ruszyła w tamtym kierunku.