21.08.2023, 17:12 ✶
Dla Florence Laurent zawsze był normalny. Składał się z bieli i odcieni szarości, jak niemal każdy człowiek – i dopóki czerń nie zaczynała pochłaniać wszystkiego, po prostu to akceptowała. Miał w żyłach krew morskich stworzeń, ale był też Prewettem, przyjęto go do rodziny i to również przyjmowała do wiadomości. Zbudował miejsce, o którym marzył i z sukcesem je prowadził – i tak, na pewno pochodzenie mu to ułatwiało, ale jednak zrobił to pracą własnych rąk.
Laurent był po prostu Laurentem.
Przesunęła palcami po skroni, jakby rozbolała ją głowa, kiedy chłopak wspomniał, że „to były tylko pionki”, „znajdą ich martwych”. Milczała, nie wtrącała się, czekając aż zostanie opowiedziana cała historia – a raczej ta jej część, którą Prewett zechciał się z nią podzielić, bo nie była tak naiwna, by sądzić, że powie wszystko.
A potem milczała dalej. Długą, długą chwilę wpatrywała się w morze, jakby liczyła, że z nadmorską bryzą, uderzającą ją w twarz, nadlecą także odpowiedzi: co zrobić dalej, co mu powiedzieć, jak zareagować. Bo nie, nie wierzyła, że Laurent ot tak zabił kogoś dla złota – mógł przecież poprosić o nie rodzinę i ktoś by zainwestował. Sprawa musiała być bardziej skomplikowana, przynajmniej Florence chciała w to wierzyć. Ale była też z pewnością paskudna, a Laurent ubrudził sobie ręce.
I to wszystko, co ich otaczało, nagle wydało się jej trochę mniej piękne, kiedy zrozumiała, ile tajemnic skrywa jego powstanie.
Odetchnęła w końcu, głęboko wciągnęła powietrze, głośno wypuściła je z płuc, nim przeniosło wzrok na Laurenta.
- Rozumiem – powiedziała w końcu. Nie, nie zamierzała iść do Brygady. Ani wspomnieć o tym braciom, bo nie byłaby pewna, czy nie postanowiliby czegoś z tym zrobić służbowo. Gdyby chodziło o kogoś obcego, pewnie już stałaby na progu Biura, bo dla Florence zawsze liczyła się uczciwość.
Ale rodzina liczyła się bardziej.
– Jeżeli jednak ten atak był ostrzeżeniem, nastąpi prawdopodobnie kolejny – podjęła. Laurent pewnie zdawał sobie z tego sprawę. Nie był głupi. Dlaczego więc to mówiła? By rzucić mu to w twarz. Zmusić do stawienia czoła sytuacji, a nie próby odsunięcia od siebie czarnych myśli, bo może będzie dobrze. Był w niebezpieczeństwie. Świadomość tego ani trochę się jej nie podobała, bo to zagrożenie wczoraj przybrało bardzo materialną formę. – Mogą zaatakować nie tylko ciebie. Mogą pojawić się na przykład tu i podpalić lasy. Wytruć zwierzęta – kontynuowała, beznamiętnym głosem. – Przemyśl więc, co z tym zrobić i kogo poprosić o pomoc. Jestem pewna, że wśród Prewettów są osoby, które cię wesprą.
Ostatecznie w tym rodzie wspólna krew wiele znaczyła, nawet jeżeli zawsze wyglądała tak samo.
Laurent był po prostu Laurentem.
Przesunęła palcami po skroni, jakby rozbolała ją głowa, kiedy chłopak wspomniał, że „to były tylko pionki”, „znajdą ich martwych”. Milczała, nie wtrącała się, czekając aż zostanie opowiedziana cała historia – a raczej ta jej część, którą Prewett zechciał się z nią podzielić, bo nie była tak naiwna, by sądzić, że powie wszystko.
A potem milczała dalej. Długą, długą chwilę wpatrywała się w morze, jakby liczyła, że z nadmorską bryzą, uderzającą ją w twarz, nadlecą także odpowiedzi: co zrobić dalej, co mu powiedzieć, jak zareagować. Bo nie, nie wierzyła, że Laurent ot tak zabił kogoś dla złota – mógł przecież poprosić o nie rodzinę i ktoś by zainwestował. Sprawa musiała być bardziej skomplikowana, przynajmniej Florence chciała w to wierzyć. Ale była też z pewnością paskudna, a Laurent ubrudził sobie ręce.
I to wszystko, co ich otaczało, nagle wydało się jej trochę mniej piękne, kiedy zrozumiała, ile tajemnic skrywa jego powstanie.
Odetchnęła w końcu, głęboko wciągnęła powietrze, głośno wypuściła je z płuc, nim przeniosło wzrok na Laurenta.
- Rozumiem – powiedziała w końcu. Nie, nie zamierzała iść do Brygady. Ani wspomnieć o tym braciom, bo nie byłaby pewna, czy nie postanowiliby czegoś z tym zrobić służbowo. Gdyby chodziło o kogoś obcego, pewnie już stałaby na progu Biura, bo dla Florence zawsze liczyła się uczciwość.
Ale rodzina liczyła się bardziej.
– Jeżeli jednak ten atak był ostrzeżeniem, nastąpi prawdopodobnie kolejny – podjęła. Laurent pewnie zdawał sobie z tego sprawę. Nie był głupi. Dlaczego więc to mówiła? By rzucić mu to w twarz. Zmusić do stawienia czoła sytuacji, a nie próby odsunięcia od siebie czarnych myśli, bo może będzie dobrze. Był w niebezpieczeństwie. Świadomość tego ani trochę się jej nie podobała, bo to zagrożenie wczoraj przybrało bardzo materialną formę. – Mogą zaatakować nie tylko ciebie. Mogą pojawić się na przykład tu i podpalić lasy. Wytruć zwierzęta – kontynuowała, beznamiętnym głosem. – Przemyśl więc, co z tym zrobić i kogo poprosić o pomoc. Jestem pewna, że wśród Prewettów są osoby, które cię wesprą.
Ostatecznie w tym rodzie wspólna krew wiele znaczyła, nawet jeżeli zawsze wyglądała tak samo.