Zastanawiał się zawsze i pytał samego siebie, czemu nie jest tu szczęśliwy. Czemu coś, o czym opowiadał z takim błyskiem w oczach nie sprawiło, że rozkwitł. Osiadł tutaj i zamiast promienieć ciepłem i szczęściem pogrążał się coraz mocniej w ciężarze świata. No, dalej. Śmiało! Zgaduj zgadula, dlaczego coś, co miało być czystym, pięknym snem wcale nim nie było? Laurent otworzył w końcu oczy, które skierował na fale głaszczące jego niespokojne myśli. Serce uderzało mu szybko, wyczuwał każde jego uderzenie w klatce piersiowej. Morze szeptało: będzie dobrze. Szeptało mu to codziennie. Mówiło też, że nigdzie nie będzie lepiej niż w jego morskich objęciach. Tylko że Laurent nie czuł się w pełni częścią morza. A na pewno czuł się mniej jego częścią niż częścią życia, które prowadził do tej pory. Było tu tyle osób, których nie chciał opuszczać. Tyle rzeczy, które chciał zrobić. Chciał żyć. Na pewno nie chciał, żeby jego ręce były czarne. Skoro były czarne w jego oczach to musiał ukrywać prawdę, by nie stały się czarne w oczach wszystkich dookoła... prawda?
Nie wiedział, czego się spodziewać po Florence. Jakie słowa padną, jak się zachowa, jak go oceni. Nie był już dzieckiem, które można za karę zaciągnąć do matki za ucho i nakazać mu przyznać się do wszystkiego, bo kłamstwo i manipulacje nie są dobre. Nie były. Rozumiał to doskonale. I przecież nie chciał dla nikogo źle, nie chciał niczyjej krzywdy. Bogowie, nawet nie potrafił życzyć źle Dantemu - jego czarnej stronie medalu, która prześladowała go za popłenione w dawnych latach grzechy. Tylko że nikogo to nie obchodziło, bo koniec końców liczy się to, co zrobisz. Nie to, co sobie zażyczysz czy pomyślisz.
Laurent skurczył się, jak złożona harmonijka. Zakrył twarz palcami, zaciskając je na twarzy, burząc uczesane włosy. Zatrzymując dech w klatce piersiowej. Wszystko mogło prysnąć. Wszystko mogło zniknąć... przez jeden błąd, przez jedną słabość. Ale nie było co się nad sobą użalać. Uderzała go ta myśl, że nie ma co się nad sobą użalać. To się stało, mleko zostało rozlane. Tylko że Laurent wiedział, na czym najbardziej mu zależało. I to nie był New Forest.
- Kocham cię, Florence. Ciebie, Pandorę, Atreusa. Kocham was. - I przecież nie tylko ich. - Jeśli to, co zrobiłem... jeśli to się wyda... wolę, żeby to wszystko poszło z dymem niż narazić reputację rodziny. - I wszystkich osób, które pokazały mu tak dużo miłości i dobra. Zacisnął zęby. Spokój. Zachowaj spokój - powtarzał sobie. Nie płacz, nie ma nad czym płakać. Pociągnął nosem, ocierając łzy z policzków kciukami. - Ja... ja się... - Nie potrafił dokończyć tego zdania. Znów, ze wstydu, zanurzył swoją twarz w dłoniach, nie potrafiąc już panować nad płaczem. - Nie chciałem, Florence. Ja naprawdę nie chciałem...