21.08.2023, 19:14 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 21.08.2023, 19:15 przez Florence Bulstrode.)
W milczeniu wydobyła z kieszeni spódnicy chusteczkę i podała ją Laurentowi. Obracała jego słowa w głowie, całą tę brzydką historię, sekret, który faktycznie był brudny. Gdyby wiedziała wcześniej, kiedy to wszystko trwało (dlaczego nie wiedziałaś, Florence? Jak mogłaś to przegapić?), pewnie faktycznie wrzeszczałaby na niego, może kazała dokonywać wyboru, a może nawet wreszcie, wbrew swojemu zwykle zrównoważonemu podejściu, poszukała w jego przyszłości właściwych miejsc i twarzy, a potem wparowała tam po prostu, gotowa pociągnąć na wojnę cały klan Prewettów.
Ale wtedy nie wiedziała i to miało już utkwić w niej jak zadra.
Powinna przecież wiedzieć.
Powinna była zrobić coś wcześniej.
Teraz, kiedy najwyraźniej to było już za nim, za to cień tamtych wydarzeń wciąż go ścigał, nie była pewna, co zrobić ani co powiedzieć. Krzyki nie pomogłoby, nie zmieniły sytuacji, nie sprawiły, że wyrzuty sumienia Laurenta stałyby się większe. Okazanie wstrętu czy złości, na pewno nie sprawiłoby, że nagle poszedłby w jakąś lepszą stronę. Chciała pomóc – i nie doszukiwała się w tym słabości, bo po to była rodzica, by pomagać sobie nawzajem i Florence też poszłaby do rodziny, gdyby czuła, że pomocy potrzebuje. Ale nie była pewna jak. Mogła zaleczyć rany fizyczne, te tkwiące w sercu i duszy były jednak dużo głębsze. Nie umiała i ochronić chłopaka przed tymi ludźmi… ale być może mogłaby zrobić to ich rodzina, nawet jeżeli nie chciał o to prosić.
Laurent, jak mogłeś to zrobić? Nawet jeżeli taka myśl przeszła jej przez głowę, nie wypowiedziała jej. Poza tym przecież mogła się domyśleć, jak to wszystko się stało, jak zastawiono na niego sidła i że właściwie on był tu ofiarą.
Właściwe pytanie, dręczące ją o wiele bardziej, brzmiało jednak: dlaczego nie czułeś, że możesz z tym do nas przyjść?
– Jak bardzo są bogaci i wpływowi? Ile osób wie? – zapytała rzeczowym tonem, nie, nie ze strachu przed konsekwencjami, ale dlatego, że to warunkowało dalsze poczynania, ograniczało albo poszerzało pole manewru. Jak wiele oblivate trzeba by rzucić, jak wiele pieniędzy wydać? A może co ustalić z aurorami, na kogo donieść, co powiedzieć? – I czego dokładnie od ciebie chcą? Czy wczoraj próbowali cię zabić, czy tylko sytuacja wymknęła się spod kontroli?
W jak dużym był niebezpieczeństwie? To też miała znaczenie. Chociaż tu nie chodziło tylko o Laurenta, to była cała przestępcza siatka… w której cierpieli też na pewno inni ludzie. Mierziło ją to, co robili. Na litość Bogini Matki, Florence miała wielką nadzieję, że przynajmniej Prewettowie nie przekraczali tej granicy: nie rozprowadzali narkotyków. Bo tak, wtedy z pewnością doniosłaby na własną rodzinę.
Miała nadzieję, że nie był już uzależniony. Mówił w końcu w czasie przeszłym. Nie spytała o to: nie chciała zadawać nazbyt wielu pytań, gdy Laurent zdawał się w takim stanie.
Ale wtedy nie wiedziała i to miało już utkwić w niej jak zadra.
Powinna przecież wiedzieć.
Powinna była zrobić coś wcześniej.
Teraz, kiedy najwyraźniej to było już za nim, za to cień tamtych wydarzeń wciąż go ścigał, nie była pewna, co zrobić ani co powiedzieć. Krzyki nie pomogłoby, nie zmieniły sytuacji, nie sprawiły, że wyrzuty sumienia Laurenta stałyby się większe. Okazanie wstrętu czy złości, na pewno nie sprawiłoby, że nagle poszedłby w jakąś lepszą stronę. Chciała pomóc – i nie doszukiwała się w tym słabości, bo po to była rodzica, by pomagać sobie nawzajem i Florence też poszłaby do rodziny, gdyby czuła, że pomocy potrzebuje. Ale nie była pewna jak. Mogła zaleczyć rany fizyczne, te tkwiące w sercu i duszy były jednak dużo głębsze. Nie umiała i ochronić chłopaka przed tymi ludźmi… ale być może mogłaby zrobić to ich rodzina, nawet jeżeli nie chciał o to prosić.
Laurent, jak mogłeś to zrobić? Nawet jeżeli taka myśl przeszła jej przez głowę, nie wypowiedziała jej. Poza tym przecież mogła się domyśleć, jak to wszystko się stało, jak zastawiono na niego sidła i że właściwie on był tu ofiarą.
Właściwe pytanie, dręczące ją o wiele bardziej, brzmiało jednak: dlaczego nie czułeś, że możesz z tym do nas przyjść?
– Jak bardzo są bogaci i wpływowi? Ile osób wie? – zapytała rzeczowym tonem, nie, nie ze strachu przed konsekwencjami, ale dlatego, że to warunkowało dalsze poczynania, ograniczało albo poszerzało pole manewru. Jak wiele oblivate trzeba by rzucić, jak wiele pieniędzy wydać? A może co ustalić z aurorami, na kogo donieść, co powiedzieć? – I czego dokładnie od ciebie chcą? Czy wczoraj próbowali cię zabić, czy tylko sytuacja wymknęła się spod kontroli?
W jak dużym był niebezpieczeństwie? To też miała znaczenie. Chociaż tu nie chodziło tylko o Laurenta, to była cała przestępcza siatka… w której cierpieli też na pewno inni ludzie. Mierziło ją to, co robili. Na litość Bogini Matki, Florence miała wielką nadzieję, że przynajmniej Prewettowie nie przekraczali tej granicy: nie rozprowadzali narkotyków. Bo tak, wtedy z pewnością doniosłaby na własną rodzinę.
Miała nadzieję, że nie był już uzależniony. Mówił w końcu w czasie przeszłym. Nie spytała o to: nie chciała zadawać nazbyt wielu pytań, gdy Laurent zdawał się w takim stanie.