22.08.2023, 05:05 ✶
Bulstrode drgnął niespokojnie, chcąc podejść do Brenny i zwyczajnie szarpnąć ją do góry za rękę. Żeby zostawiła Erika w spokoju. Żeby puściła go, a może to sprawiłoby zwyczajnie, że ta ciemna, lepka aura zostawiłaby i ją w spokoju. Nie zdążył jednak zrobić wiele, czy chociażby ocenić, czy to jak zareagowała Longbottom na jego chwilę wcześniej wypowiedziane słowa cokolwiek dało.
Wystarczyło bowiem mrugnięcie powieki.
Mrugnięcie, by wizja pokładu rozmyła się i zmieniła. Wciąż znajdował się w tym samym miejscu - na upiornym statku, który jednak teraz nie wyglądał już aż tak upiornie. Pokład był zadbany, jakby nie tak dawno wpuszczono na niego pierwszych pasażerów, a do tego oblany słońcem, które wisiało wysoko na niebie.
Atreus podniósł spojrzenie, na młodą dziewczynę o charakterystycznych, ładnych oczach, która towarzyszyła swojej matce w spacerze po statku i odwrócił głowę w ślad za nimi kiedy kobiety go minęły. Rozmawiały jakby nigdy nic. Jakby był to kolejny, spokojny dzień na morzu. I może faktycznie taki właśnie dla nich był.
Obraz zniknął tak szybko, jak się pojawił, pozostawiając go na tym samym obślizgłym, zaniedbanym i pełnym ciał pokładzie. Przez chwilę zastanawiał się nad tym co zobaczył, ale im więcej poświęcał temu myśli, tym bardziej dochodził do wniosku, że było to tylko bezużyteczne wspomnienie kogoś, kto znajdował się na tym statku zanim ten zatoną.
Spojrzał na Brennę, która odezwała się pierwsza. Nie dziwiło go, że faktycznie już wcześniej na ten upiorny statek trafi wysłannicy Ministerstwa. Pytanie co sprawiało kto padał na pokład, a kto trzymał się na nogach.
- Możesz to coś... złapać? - poruszył dłońmi niezbornie, chcąc jakby w ten sposób lepiej określić o co mu chodziło. O połączenie, zlokalizowanie tego, o czym mówiła. - Może to coś rozjaśniłoby nam trochę sytuację. Widziałem przez moment dwie kobiety, które przechadzały się po pokładzie. Wyglądał na nowy, a słońce świeciło na niebie. Założyłbym, że to czyjeś wspomnienie...
Jego spojrzenie wodziło z Longbottom z uporem, nieco nieufne co do jej zamiarów. Nie podobało mu się rozdzielać, i wcale nie dlatego, że musiałby ją spuścić z oczu, ale z drugiej strony nie mogli stać w miejscu, bezradnie rozglądając się dookoła.
- Mavelle...? - zwrócił się do Bones, podążając jednak za Brenną parę kroków, by przypadkiem nie odeszła za daleko i nie zniknęła im z oczu, a tym samym - przepadła gdzieś na statku. Zatrzymał się jednak parę kroków za nią, kiedy znalazła się przy drzwiach z wycelowaną różdżką.
Słyszysz mnie?
Spróbował zapytać Mav za pomocą fal, jednocześnie stukając się palcem w skroń, tym samym dając jej znać, czego właśnie próbuje.
Wystarczyło bowiem mrugnięcie powieki.
Mrugnięcie, by wizja pokładu rozmyła się i zmieniła. Wciąż znajdował się w tym samym miejscu - na upiornym statku, który jednak teraz nie wyglądał już aż tak upiornie. Pokład był zadbany, jakby nie tak dawno wpuszczono na niego pierwszych pasażerów, a do tego oblany słońcem, które wisiało wysoko na niebie.
Atreus podniósł spojrzenie, na młodą dziewczynę o charakterystycznych, ładnych oczach, która towarzyszyła swojej matce w spacerze po statku i odwrócił głowę w ślad za nimi kiedy kobiety go minęły. Rozmawiały jakby nigdy nic. Jakby był to kolejny, spokojny dzień na morzu. I może faktycznie taki właśnie dla nich był.
Obraz zniknął tak szybko, jak się pojawił, pozostawiając go na tym samym obślizgłym, zaniedbanym i pełnym ciał pokładzie. Przez chwilę zastanawiał się nad tym co zobaczył, ale im więcej poświęcał temu myśli, tym bardziej dochodził do wniosku, że było to tylko bezużyteczne wspomnienie kogoś, kto znajdował się na tym statku zanim ten zatoną.
Spojrzał na Brennę, która odezwała się pierwsza. Nie dziwiło go, że faktycznie już wcześniej na ten upiorny statek trafi wysłannicy Ministerstwa. Pytanie co sprawiało kto padał na pokład, a kto trzymał się na nogach.
- Możesz to coś... złapać? - poruszył dłońmi niezbornie, chcąc jakby w ten sposób lepiej określić o co mu chodziło. O połączenie, zlokalizowanie tego, o czym mówiła. - Może to coś rozjaśniłoby nam trochę sytuację. Widziałem przez moment dwie kobiety, które przechadzały się po pokładzie. Wyglądał na nowy, a słońce świeciło na niebie. Założyłbym, że to czyjeś wspomnienie...
Jego spojrzenie wodziło z Longbottom z uporem, nieco nieufne co do jej zamiarów. Nie podobało mu się rozdzielać, i wcale nie dlatego, że musiałby ją spuścić z oczu, ale z drugiej strony nie mogli stać w miejscu, bezradnie rozglądając się dookoła.
- Mavelle...? - zwrócił się do Bones, podążając jednak za Brenną parę kroków, by przypadkiem nie odeszła za daleko i nie zniknęła im z oczu, a tym samym - przepadła gdzieś na statku. Zatrzymał się jednak parę kroków za nią, kiedy znalazła się przy drzwiach z wycelowaną różdżką.
Słyszysz mnie?
Spróbował zapytać Mav za pomocą fal, jednocześnie stukając się palcem w skroń, tym samym dając jej znać, czego właśnie próbuje.