Jaka kobieta chciała męża bez pieniędzy? No jaka? Chyba tylko taka, która sama mogła kupę pieniędzy wnieść. A takie za biedaków również nie wychodziły. A nawet jeśli to były skreślane z życia rodziny. Bo jaki ojciec chce widzieć swoją śliczna córeczkę z jakimś obdartusem, który będzie potem nią pomiatał po kątach? Takie dziewczyny zazwyczaj były zaślepione romantyzmem. Laurent na szczęście swoją romantyczność odnajdywał nie w dziełach Mickiewicza, a w złocie. To zaś czekało na nich. Na pewno tak wiele, że podzielą się po równo i będą mieli pod dostatkiem. A niech to gęś kopnie, niech nawet i dostanie ta zołza, która zajmowała myśli ich druha!
- O! W końcu mówisz moim językiem! - Aż oczy mu błysnęły, kiedy o tym usłyszał. - Co ty gadasz. Możemy je zarobić tutaj. Pod pokładem czeka cały stos monet. Złota. Tam jest prawdziwy skarb. - Ściszył głos, spoglądając uważnie na Anthonyego. I bardzo intensywnie. Czy on nie wiedział? Czy może nie myślał nawet takimi kategoriami? Ej, to będą zarobione pieniądze własnymi rękoma, przecież kradzież to bardzo dużo roboty! Tylko... niekoniecznie uczciwie. Laurent spojrzał po cichym i pustym korytarzu chcąc się upewnić, że nikogo tutaj nie ma. Kto miałby być? A nóż jakaś zabłądzona dusza, lepiej dmuchać na zimne i się upewnić. Wszystko było tak samo spokojne jak przed kilkoma chwilami.
I może by dalej nawet chciał ciągnąć temat, przedstawiać niezmierzone możliwości, jakie by dało im to złoto na nowy start w równie nowym świecie, gdyby nie te światła. Zimny dreszcz przeszył jego kark, kiedy podniósł wzrok i automatycznie obejrzał się za siebie. Historii o duchach się nasłuchał, ale... spojrzał na sufit, zrobił dziwną minę.
- Cholerne usterki... - Mruknął i znowu obrócił się do znajomych. I na drzwi, zza których odpowiedzi nie było. - To nie brzmi najlepiej... - Bo w ogóle nie brzmiało. Brak kontaktu, jeszcze to jak wybiegała z pokoju... - Przesuń się... Panienko, jest pani tam? - Miał takie złe uczucie... bardzo złe uczucie. Że stało się coś niedobrego. Nacisnął klamkę parę razy, a potem nawet uderzył w nią barkiem, chcąc się dostać do środka. Może to i głupie, ale pomyślał właśnie tak: zemdlała? A co, jeśli zrobiła sobie krzywdę? - Nie ma zapasowych kluczy?