Nie pojawił się zawód z możliwości odkrywania, wręcz przeciwnie. Ten uśmiech, żeby nie powiedzieć wręcz - uśmieszek, który już nie miał niczego wspólnego z niewinnością i aniołami. Nie było tutaj jednak winnych i niewinnych, szepczących diablików ani aniołków, które dyktowałyby prawą drogę świata. Nic, co ludzkie, nie było nam obce. A czego oczy nie zobaczą, tego sercu nie żal. Żadnych komentarzy, żadnych zbędnych świadków, wszystko mogło zostać zabrane do cichej sypialni, w której co najwyżej trzaskający ogień w kominku byłby ich kompanem i tworzył akompaniament do westchnięć i szeptanych między nimi pragnień. Niektóre kobiety wiedziały od razu, czego chciały i nie zamierzały sięgać po cokolwiek mniej. Dla innych była to nowa droga, niepoznana. A jeszcze inne, jak Victoria, chciały być wyzwaniem, które pozostawało zagadką do samego końca. I przy następnym spotkaniu był pewien, że odkryłby jeszcze więcej. Że pokazałaby mu więcej. Na razie jednak zamierzał wykorzystać zaproszenie do tego, co zostało mu zaoferowane tu i teraz.
Jego miękkie usta opadły na jej - cudne poduszki, w których zatonął, smakując językiem wino, które piła jeszcze nie tak dawno temu. Smak ich połączył, a teraz połączyły się również ich wargi. To jednak nie było dotknięcie motylich skrzydeł. Pieczęć jej szminki miała odbić się na jego skórze jak oznaczenie spędzonych pieszczot, ale nie rozmywała na tym aksamicie. Objął ją ramieniem, ułożył dłoń na jej włosach, druga złapała jej udo, przyciskając ją całą do siebie, albo może siebie do niej. W obie strony zadziałało to tak samo. Nie był to również głód, którym płonęli zabłąkani na pustyni, spragnieni wody, spragnieni cienia. To była perfekcyjnie wyważona dawka namiętności i zmysłowości. Tak, by chciało się więcej. By z ust Victorii poza prośbą o więcej, poza żądaniem o więcej nie wychodziło nic innego. Mógł być doskonale pasującym do niej elementem, jej skrzydłami, na których mogła się unieść. Tak samo, jak ona była tym dla niego. Jej skóra była jak satyna, kiedy przesunął swoją dłoń po jej odsłoniętym udzie, unosząc nieco jej nogę. Jej zapach omamiał zmysły i zapraszał na cienistą łąkę pełną kwiatów. Może gdyby się skupił, może gdyby próbował wyłowić to nawet znalazłby, co było w tym zapachu motywem przewodnim. Nie skupiał. Po długich, skradzionych sobie wzajem oddech odsunął swoje wargi od jej ust, od jej twarzy, od jej szyi.
- Jeszcze? - Zapytał szeptem. Jego policzki same nosiły już znamiona rumieńców, a oczy były pijane przyjemnością, możliwością pomodlenia się do tej Królowej Nocy przez chociaż parę chwil. Ale nie pozwolił jej ochłonąć, odzyskać myśli, nawet gdy zadał pytanie. Jeszcze. Delikatnie musnął jej szyję, jej bark, jej obojczyk, zostawiając na jej skórze swój ciepły oddech. I jeśli chciała jeszcze pociągnął ją ze sobą, bo na pewno nie ZA sobą, w kierunku jednego z powozów. By mógł jej to dać. By pokazać, jak bardzo to wszystko było realne i jak piękne miała ciało. By pokazać jej, jak bardzo ją adorował i jak ją uwielbiał.
Wszystko dla tej jednej nocy.