[lato 1972] Przyjdzie bal, przyjdzie śmierć

Choć głowa bolała, to wspomnienie nie nadchodziło. I nie trzeba było słów Brenny, żeby się zorientować, że to jednak nie to – po prostu… to trwało jednak za długo, żeby nadal spodziewać się osunięcia we wspomnienia Derwina. No i wtedy nie miała praktycznie czasu, żeby się przygotować – po prostu wizje uderzały razem z reakcją ciała, jednocześnie.
  Zatem, to nie było to. Kolejny powód do niepokoju – bo skoro jedną przyczynę już skreśliła, to jaka mogła być inna, właściwa? Co sprawiało, że czuła się tak paskudnie? Nawet jeśli zdążył już zelżeć – to nadal było to bardzo dalekie od ideału… i nie miała zamiaru pozwolić, by stało się przeszkodą w podejmowaniu tu działań. Przecież nie wyczaruje sobie zimnego kompresu i nie usiądzie czekając, aż wszystko się samo grzecznie i ładnie rozwiąże, prawda?
  - Masz rację, nie – zgodziła się cicho, koncentrując się przez chwilę na Brennie. Widma. Dobija się do głowy. Jakby nie dość było ostrzeżeń – w postaci zastanych tu ciał i mdlejących towarzyszy – to pojawiały się wciąż kolejne.
  I choć nie było to wspomnienie Derwina, to stało się coś bardzo podobnego. Mrugnęła. I nagle znajdowała się… może nie gdzie indziej, ale z cała pewnością w innym czasie, gdy nagle widziała rozgwieżdżone niebo i marynarzy. Sama Perła też wyglądała jakoś inaczej… i aż zadrapało w gardle od tej woni, przywodzącej na myśl najgorsze speluny na Nokturnie.
  Mrugnięcie.
  I już nie było gwiazd, wszystko znów pachniało morzem, znów statek wydawał się być pozbawiony przejawów życia – jeśli nie liczyć ich, tej trójki, która ostała się na nogach. Dlaczego właśnie oni...?
  - Cudownie po prostu – skwitowała niewesołym tonem. Już ktoś tu był, historia najwyraźniej się powtarzała, wnioskując ze słów Brenny. Tylko co się stało wtedy z tamtymi…? Obejrzała się, spoglądając ponownie na te wszystkie ciała, jakie tu leżały, jakby odruchowo chciała się przekonać, czy odnajdzie wśród nich aurorów, o których wspomniała kuzynka. Choć, na logikę, ich już dawno powinna była zabrać woda, o ile nie udało im się opuścić Perły – Szkoda, że nie zerknęłyśmy do archiwów – mruknęła ciszej. Trudno, teraz już za późno, żeby sprawdzać, jakie sprawy z przeszłości wiązały się z Perłą, czego się dowiedzieli poprzednicy… - Widziałam noc i marynarzy – dodała zaraz, dzieląc się z towarzyszami swoją wizją. Nie miała powodów, by ją ukrywać.
  Sylwetki. Wbrew pozorom, najwyraźniej nie byli tu tak bardzo sami, jak można się było spodziewać. Zacisnęła palce na różdżce jednocześnie lekko ją unosząc, skinęła głową. Zaczeka, gotowa do reakcji, gdyby trzeba było.
  Słyszę – odparła Falami. Dobrze, to się może przydać...