Wsadzili go z powrotem do łóżka, chociaż miał uciekać. Nie wiedział, kiedy znowu uderzy obrzydliwy nieznajomy, a może uda mu się znaleźć Brennę, może to byłby kierunek, może to byłby pomysł..? To były jakieś ostatnie prześwity myśli w jego rozgorączkowanej paniką głowie, póki naprawdę Alexander go nie złapał i nie położył z powrotem. Niby go poznawał, niby w końcu się uspokoił i przestał szkodzić samemu sobie mocniej płaczem. Niby rozumiał, ale było to zrozumienie na poziomie dziecka, któremu dorosły nakazuje siedzieć przy stole, bo sobie zrobił krzywdę. Bo przecież jaki sens miało siedzenie, kiedy musiał się ratować..?
W domu zrobiło się ciszej, kiedy Duma przestał jak szalony szczekać, zamknięty przez Aleksandra i jednym hasłem przez niego uciszony. Ale warczał. Laurent znów został bez różdżki w swojej dłoni, ale kiedy obrócił głowę nie mógł jej nawet dojrzeć. Więc to musiał być sen..? Skoro Brenna kazała mu się obudzić... może po prostu wystarczy to zrobić? Obudzić się. Kiedy się obudzi to wszystko minie, zniknie. We śnie zresztą nie można umrzeć, prawda? Nie można. Budzisz się, kiedy umierasz. Tak jest, właśnie! Więc może wystarczy dać się zabić i przestać walczyć..? Ale jego myśli się rozpływały i blakły powoli, tak jak rozprężało się jego ciało. I znowu robiło się zimno, choć za oknem panowało lato.
Ach, udało się... Tym razem znalazł Brennę zanim pojawił się ten psychopata.
Skinął delikatnie głową na znak, że słyszy.
- Brenn... nie mam... nie mam siły... nie mam siły uciekać... - Ją zauważał w tym śnie ten morderca. Choć był pewien, że Brenna też była wytworem jego wyobraźni. I przecież miało to sens, zawsze była dla niego bohaterką, która pomagał i ratowała ludzi. Cieszył się, że mu pomagała, choć jeśli to był tylko sen to przecież nic jej już nie groziło. Ale mimo to nie chciał patrzeć, jak ten ktoś przebija ją nożem. W tym śnie była jego nadzieją, że jednak ktoś mu pomoże. Tylko że chyba dla niego było już za późno. - U-uciekaj beze mnie... - Bo przecież wystarczyło, że się obudzi. A skoro miał się obudzić to tak by nie bolało. Zakaszlał znów, starając się nie brać zbyt głębokich haustów powietrza. - Brenn... myślisz... że zasłużyłem, żeby umrzeć..? - Chyba tak. Skoro działo się to wszystko, to chyba musiał na to ciężko zapracować. Spojrzał na fiolkę eliksiru, ale nie było takiej szansy, żeby wziął ją w swoje ręce. Za bardzo mu się trzęsły, tak jak i cały ciągle się trząsł. - To mi się ciągle śni, prawda? - Bo chociaż jakaś część jego mówiła, że nie, to nie miało to sensu. Żadnego sensu...