23.08.2023, 17:02 ✶
– To? Nie, nie jest piękna. Ale będzie – powiedział Rosier z satysfakcją, spoglądając na suknię, nad którą prace dopiero rozpoczął. On już oczyma wyobraźni widział także materiał spódnicy, mieniące się srebro i chłodny błękit. – To suknia dla mojej kuzynki. Stanie się na noc Yule Królową Śniegu, doskonałą w swoim mroźnym pięknie. Marzeniem, na które możesz spojrzeć, ale nigdy nie możesz go schwycić w ręce, bo wymsknie ci się spomiędzy palców. Ma jasne włosy i niebieskie oczy: ta suknia będzie dla niej doskonałą oprawą… ale dla ciebie też dobierzemy coś, co pomoże ci zabłysnąć. Ciekaw jestem, która z was będzie tą najjaśniejszą gwiazdą? Suknia robi wiele, jeszcze więcej jednak ta, która ją nosi.
Podobno piękna kobieta pozostawała piękną kobietą nawet w worku, a żebraczka pozostanie żebraczką, choćby odziać ją w złotogłowie. Może i coś w tym było, ale zdaniem Christophera odpowiedni strój mógł wydobyć na wierzch to, co w niej najwspanialsze.
Taśmy miernicze zakończyły swoją pracę i wróciły do kufra, wcześniej w powietrzu wypisując kilka cyfr. Oczywiście, to miała być podstawa do pracy – wszak takie suknie, robione na miarę, przymierzało się przynajmniej dwu czy trzykrotnie, dopasowując je do konkretnej osoby i przerabiając w miarę potrzeby. Tu nie mogło być nigdzie centymetra za dużo czy za mało, wszak naraziłoby to na szwank opinię Rosierów.
– To niemal zbrodnia, pracować w takim pośpiechu – stwierdził Christopher kapryśnie, gdy Bella wspomniała o balu podczas Yule, ale nie był zaskoczony. Takiej odpowiedzi się spodziewał. Nie był też niezadowolony, wszak wolał, aby ta suknia, to znaczy Bella w sukni, pojawiła się na salonach, gdzieś, gdzie zobaczą ją wszyscy, a nie na małym, prywatnym przyjęciu. – Jeśli pragniesz dzieła sztuki, nie sukni, wybieraj ją najmniej miesiąc wcześniej. Zdążymy, ale będziesz mi za to winna taniec, Piękna – poinformował.
Gdy Bellatrix wybrała najciemniejszą tkaninę, ta wyleciała spośród innych, zwinęła się przed Blackówną, ale uśmiech Christophera tylko się poszerzył.
– Jest piękna, nietypowa, doskonale komponowałaby się z twoją cerą i twoimi włosami… ale nie, to nie jest prawidłowa odpowiedź – stwierdził i poruszył różdżką, a kolejne wstęgi pofrunęły w ślad za tą pierwszą. Mógłby uszyć suknię z takiego materiału, ale och nie, absolutnie nie na taką okazję, jak bal z okazji Yule, gdzie każda arystokratka zapragnie zabłysnąć – i gdzie zbytnio ciemne materiały mogą zniknąć na tle tych bardziej połyskliwych. – Tak naprawdę… dlaczego miałabyś wybierać, skoro możesz mieć wszystko, panno Black? – zapytał, a materiały wiedzione jego zaklęciami zaczęły łączyć się ze sobą, tworząc teraz jeden materiał. Na górze czerwień była tak jasna, że nieomal różowa, niżej stawała się nieco czerwieńsza, potem czerwona jak krew, by przejść płynnie w głęboki szkarłat, następnie w purpurę, a wreszcie, na dole, w ten najciemniejszy odcień, którego rąbek był już nie czerwienią, a czernią. Przejścia były subtelne, tak że gdyby przyglądać się materiałowi z bliska, trudno by je zauważyć, ale wszystkie razem tworzyły już zupełnie inny efekt.
– Co ty na to? – spytał, posyłając wyczarowaną tkaninę bliżej Bellatrix, tak, aby ta przylgnęła do jej sukienki, opadła od szyi aż do stóp, gdy dziewczyna wciąż stała na stołku.
Podobno piękna kobieta pozostawała piękną kobietą nawet w worku, a żebraczka pozostanie żebraczką, choćby odziać ją w złotogłowie. Może i coś w tym było, ale zdaniem Christophera odpowiedni strój mógł wydobyć na wierzch to, co w niej najwspanialsze.
Taśmy miernicze zakończyły swoją pracę i wróciły do kufra, wcześniej w powietrzu wypisując kilka cyfr. Oczywiście, to miała być podstawa do pracy – wszak takie suknie, robione na miarę, przymierzało się przynajmniej dwu czy trzykrotnie, dopasowując je do konkretnej osoby i przerabiając w miarę potrzeby. Tu nie mogło być nigdzie centymetra za dużo czy za mało, wszak naraziłoby to na szwank opinię Rosierów.
– To niemal zbrodnia, pracować w takim pośpiechu – stwierdził Christopher kapryśnie, gdy Bella wspomniała o balu podczas Yule, ale nie był zaskoczony. Takiej odpowiedzi się spodziewał. Nie był też niezadowolony, wszak wolał, aby ta suknia, to znaczy Bella w sukni, pojawiła się na salonach, gdzieś, gdzie zobaczą ją wszyscy, a nie na małym, prywatnym przyjęciu. – Jeśli pragniesz dzieła sztuki, nie sukni, wybieraj ją najmniej miesiąc wcześniej. Zdążymy, ale będziesz mi za to winna taniec, Piękna – poinformował.
Gdy Bellatrix wybrała najciemniejszą tkaninę, ta wyleciała spośród innych, zwinęła się przed Blackówną, ale uśmiech Christophera tylko się poszerzył.
– Jest piękna, nietypowa, doskonale komponowałaby się z twoją cerą i twoimi włosami… ale nie, to nie jest prawidłowa odpowiedź – stwierdził i poruszył różdżką, a kolejne wstęgi pofrunęły w ślad za tą pierwszą. Mógłby uszyć suknię z takiego materiału, ale och nie, absolutnie nie na taką okazję, jak bal z okazji Yule, gdzie każda arystokratka zapragnie zabłysnąć – i gdzie zbytnio ciemne materiały mogą zniknąć na tle tych bardziej połyskliwych. – Tak naprawdę… dlaczego miałabyś wybierać, skoro możesz mieć wszystko, panno Black? – zapytał, a materiały wiedzione jego zaklęciami zaczęły łączyć się ze sobą, tworząc teraz jeden materiał. Na górze czerwień była tak jasna, że nieomal różowa, niżej stawała się nieco czerwieńsza, potem czerwona jak krew, by przejść płynnie w głęboki szkarłat, następnie w purpurę, a wreszcie, na dole, w ten najciemniejszy odcień, którego rąbek był już nie czerwienią, a czernią. Przejścia były subtelne, tak że gdyby przyglądać się materiałowi z bliska, trudno by je zauważyć, ale wszystkie razem tworzyły już zupełnie inny efekt.
– Co ty na to? – spytał, posyłając wyczarowaną tkaninę bliżej Bellatrix, tak, aby ta przylgnęła do jej sukienki, opadła od szyi aż do stóp, gdy dziewczyna wciąż stała na stołku.