Zaszkliło się w niej wiele emocji, a rozległ się momentalnie cały mikrokosmos pamięci, każde spośród tłamszonych głęboko uczuć, iskrzących się na dnie prędko bijącego serca. Miłość nie rdzewieje, czyż nie? Ona doznała tego wyjątkowo głęboko, gdy ponownie go zobaczyła; gdy mogła swoją naiwnością nakreślić kolejne drogi pośród meandrów niezbadanych uczuć, wzbierających głęboko i tlących się niepewnie. Może to właśnie ona, kierując jej ścieżki, bolące serce przyprawiała o kolejne mdłości – zobaczenie go jednak, tak pewnego w swojej krasie, tak odległego w swojej bliskości, przyprawiała ją o zawroty głowy.
Serce zabiło ponownie szybko, trzepocząc w klatce piersiowej – nie była w stanie na niego patrzeć; nie była w stanie w żaden sposób odsunąć od siebie fatum, którego formę przybrał. Doświadczała na nowo tych wszystkich dyktowanych dyszkantem emocji, które przecież zastawały ją pustą, raptem wydmuszką, bardziej aniżeli istotą myślącą i czującą. Dłonie trzęsły się, gdy unosiła rękaw płaszcza ku twarzy, ocierając jedne z rzęsistych łez, które spłynęły po policzkach.
Wiedziała, że brzydził się słabością. Wiedziała, że brzydził się nią.
Zadrżało w niej coś okropnie, gdy nie była w stanie mu dłużej patrzeć w oczy; westchnięcie obumarło na jej wargach, bo przecież wiedziała, jak szklistym absurdem brzmiała i jaki ogrom absurdu sączył się z jej ust. Bo on przecież nie wiedział. On nie mógł wiedzieć.
– Nie masz pojęcia, co się wydarzyło. Nie możesz mieć pojęcia – wycedziła wreszcie, a jej serce ponownie prędko zatrzepotało. Bo kochała go niezmiennie od tych pięciu gorejących lat, a ignorowanie jego sów przychodziło jej z ogromem trudu, którego nie potrafiła wyrazić żadnym spośród znanych słów. Miłość do niego przychodziła jej łatwo – z gorliwym trudem zaś, toczyła pięć lat niebytu i nieistnienia, nie mogąc o nim zapomnieć.
– Przepraszam, Logan. Naprawdę tak bardzo, tak okropnie przepraszam… – zaczęła dukać półgłosem, a żar jej słów gotów był dogłębnie parzyć.
Gdy tylko puścił jej ramiona, poczuła pustkę – choć wyjątkowo mocno wbijał palce w jej chuderlawą posturę, nie chciała, aby ten dotyk ustał. Prawdopodobnie tylko on aktualnie przypominał jej, że żyje; że jest czymś więcej, niż raptem owadem.
– Twoje czyny dotychczasowo udowadniały mi jedynie to, że lubiłeś się mną bawić. Możliwe, że dopiero uświadomienie sobie tego, pozwoliło mi pogodzić się z twoim brakiem – odparła drżącym głosem.