26.08.2023, 00:31 ✶
Fanny Sterling pobladła. Chociaż słowa całej trójki trafiały do niej grzmiały groźnie, to tak naprawdę, paradoksalnie, najbardziej bała się Geraldine Price. Owszem, Victoria była lepszą służącą, bo służącą dla jakiejś bogatej persony – ale Fanny wątpiła, by jakiś bogacz zainteresował się losem pomywaczki i jej syna. Erik zaś, choć wielki i silny, większość czasu spędzał w kotłowni. Za to Geraldine… Geraldine mogła na nią donieść a wtedy, choć może nikt nie zareagowałby na słowa o tym, że biła swojego syna, zareagowaliby, gdyby usłyszeli, że jest leniwa i nie potrafi pracować.
- Pani, pani Price naprawdę nie rozumie… - zaczęła lękliwie, ale i ona zainteresowała się odgłosami dochodzącymi z korytarza.
Jej rumiana twarz pobladła i zanim wybiegli z pralni, widzieli jeszcze jak kobieta szybko się żegnała.
Tymczasem korytarz tonął w bladym świetle. Połowa palących się lamp zgasła. Tylko od czasu do czasu mrugały, jakby w próbie przywrócenia pełnej elektryczności. Geraldine znowu czuła jak na jej rękach pojawiła się gęsia skórka. Elijah kulił się i drżał, targany konwulsjami. Jego usta drżały, jakby powstrzymywał się przed szlochem, jakby się bał i jakby nie wiedział, co się właściwie właśnie stało.
Obok niego, rozciągnięty na ziemi leżał Weiss. Erik rozpoznał od razu zwalistą sylwetkę głównego palacza. Kawał chłopa o krzepkich łapach. Mężczyzna nie poruszał się a z jego skroni ciekła krew. Wyglądał tak, jakby ktoś, jakaś wielka moc cisnęła nim z całej siły o ścianę. Ściana z wgięciem w drewnie i krawym rozbryzgiem potwierdzała to przypuszczenie.
Fanny Sterling pisnęła. Choć zajęło jej to kilka sekund więcej niż reszcie, ale i ona poszła sprawdzić co się stało.
- Mówiłam! Mówiłam! – zaczęła krzyczeć histerycznie. – Mówiłam! W tym chłopaku siedzi coś złego! Zabił go! Zabił! Klękaj! Klękaj na ziemię, módl się i proś dobrego Boga o przebaczenie!
- T-to nie tak! – odkrzyknął Elijah. Złapał się za głowę. – To nie tak! – powtórzył z uporem. – Obiecała, że mnie nauczy panować nad magią!
Leżący u jego stóp Weiss poruszył się a Victorię nawiedziła irracjonalna myśl, że to już nie była magia i nie dało się nad nią zapanować. Krok dalej była tylko śmierć.
Ruch na podłodze spłoszył dzieciaka. Drżał, podenerwowany i przerażony. Pokręcił głową znowu.
- Przepraszam. Przepraszam – rzucił w stronę Erika. Patrzył na niego błagalnie, jakby naprawdę przepraszał akurat jego. Może za to, że stawał po stronie Elijaha i ten widział w nim jakiegoś sojusznika? A teraz już nie widział? Bo zobaczył niechcianą prawdę? Przynajmniej tak to teraz wyglądało w oczach młodego Sterlinga?
Dzieciak odwrócił się i rzucił biegiem w stronę ładowni.
- Pani, pani Price naprawdę nie rozumie… - zaczęła lękliwie, ale i ona zainteresowała się odgłosami dochodzącymi z korytarza.
Jej rumiana twarz pobladła i zanim wybiegli z pralni, widzieli jeszcze jak kobieta szybko się żegnała.
Tymczasem korytarz tonął w bladym świetle. Połowa palących się lamp zgasła. Tylko od czasu do czasu mrugały, jakby w próbie przywrócenia pełnej elektryczności. Geraldine znowu czuła jak na jej rękach pojawiła się gęsia skórka. Elijah kulił się i drżał, targany konwulsjami. Jego usta drżały, jakby powstrzymywał się przed szlochem, jakby się bał i jakby nie wiedział, co się właściwie właśnie stało.
Obok niego, rozciągnięty na ziemi leżał Weiss. Erik rozpoznał od razu zwalistą sylwetkę głównego palacza. Kawał chłopa o krzepkich łapach. Mężczyzna nie poruszał się a z jego skroni ciekła krew. Wyglądał tak, jakby ktoś, jakaś wielka moc cisnęła nim z całej siły o ścianę. Ściana z wgięciem w drewnie i krawym rozbryzgiem potwierdzała to przypuszczenie.
Fanny Sterling pisnęła. Choć zajęło jej to kilka sekund więcej niż reszcie, ale i ona poszła sprawdzić co się stało.
- Mówiłam! Mówiłam! – zaczęła krzyczeć histerycznie. – Mówiłam! W tym chłopaku siedzi coś złego! Zabił go! Zabił! Klękaj! Klękaj na ziemię, módl się i proś dobrego Boga o przebaczenie!
- T-to nie tak! – odkrzyknął Elijah. Złapał się za głowę. – To nie tak! – powtórzył z uporem. – Obiecała, że mnie nauczy panować nad magią!
Leżący u jego stóp Weiss poruszył się a Victorię nawiedziła irracjonalna myśl, że to już nie była magia i nie dało się nad nią zapanować. Krok dalej była tylko śmierć.
Ruch na podłodze spłoszył dzieciaka. Drżał, podenerwowany i przerażony. Pokręcił głową znowu.
- Przepraszam. Przepraszam – rzucił w stronę Erika. Patrzył na niego błagalnie, jakby naprawdę przepraszał akurat jego. Może za to, że stawał po stronie Elijaha i ten widział w nim jakiegoś sojusznika? A teraz już nie widział? Bo zobaczył niechcianą prawdę? Przynajmniej tak to teraz wyglądało w oczach młodego Sterlinga?
Dzieciak odwrócił się i rzucił biegiem w stronę ładowni.
Tura trwa do 30.08.2023 roku do godziny 21.00