06.11.2022, 23:16 ✶
Nie potrafił spojrzeć na urodziny bliźniąt inaczej, niż przez pryzmat przykrego obowiązku; szopki, w której jako młodszemu bratu wypadało mu uczestniczyć, mimo, że robiło mu się niedobrze na samą myśl o marnowaniu czasu na odgrywanie szczęśliwej rodziny. Na fałszywe uśmiechy i tandetny tort z lukrem komentowany standardowym dobry, nie jest za słodki. Na zimny szampan, toasty i nudne przemówienia.
Źle znosił sytuacje, w których to nie on był w centrum uwagi.
Był więc tamtego dnia — mimo usilnych starań zachowania pozorów — niespokojny i markotny, co objawiało się w nerwowych ruchach, pokonywaniu kilometrowych dystansów krążąc po jednym pokoju oraz wypalaniu papierosa za papierosem. Sytuacji nie poprawiała matka i jej parcie na dopięcie wszystkiego na ostatni guzik; musiała zajrzeć w każdy kąt, każdą szczelinę, obedrzeć z prywatności każde ze swych dzieci, aby upewnić się, że nic nie popsuje tego dnia.
A przecież wystarczyło, że były to urodziny Geraldine i Theona — nikt nie znał się na upokarzaniu samego siebie i przynoszeniu hańby swej rodzinie lepiej niż ta dwójka.
Przybywszy zatem do rodowej posiadłości znacznie wcześniej niż reszta gości, zaszył się ze swoją narzeczoną w pokoju, który niegdyś należał do niego; wszystkie meble pozostały na swoim miejscu, książki nienagannie ułożone na półce, a ubrania nadal wisiały w szafie, zupełnie tak, jakby Leander wcale nie wyprowadził się stamtąd siedem lat temu, a jedynie wyjechał na dwutygodniowe wakacje. Gdy był młodszy, sypialnia była jego sanktuarium, do którego nikt nie miał prawa wejść bez jego wyraźnego zaproszenia, dlatego to właśnie tam zdecydował się przeczekać do rozpoczęcia przyjęcia. Oczywiście, że zabrał Lorettę ze sobą; nie mógł jej pozwolić spędzać czasu z jego rodziną bez jego nadzoru. Ta głupia trzpiotka mogłaby im wyśpiewać o kilka słów za dużo.
Goście zaczęli się już schodzić; słyszał poruszenie na dole, lecz nie zamierzał jeszcze schodzić. Nie chciał zniknąć w tłumie, pragnął, aby wszystkie oczy zwróciły się ku niemu w odpowiedniej chwili, choć na moment, który wystarczyłby, aby dać mu pełnię satysfakcji. Kartkował więc starą książkę; diabli wiedzą o czym była, nie był w stanie przypomnieć sobie nawet jej tytułu, gdy rozpraszał się obecnością narzeczonej poprawiającej swój makijaż przed stojącym w rogu pokoju lustrze.
Jedynie myśl o polowaniu pozwalała mu jakoś funkcjonować wśród tego chaosu. Oczyma wyobraźni widział już patroszonego jelenia, czuł metaliczny posmak zwierzęcej krwi na języku, widział jej szkarłat oblewający jego dłonie. Mocny. Intensywny.
Nie, to nie krew. To wargi Loretty podkreślone szminką. Z jakiegoś powodu widok ten wyzwolił w Leandrze tłumione od rana pokłady agresji. Podniósł się gwałtownie i chwycił kobietę za ramię, zmuszając ją, aby spojrzała na niego.
— Akurat dziś? — warknął, dociskając jej kruchą sylwetkę do ściany. Przez dłuższą chwilę walczył z chęcią wymierzenia jej policzka lub zaciśnięcia długich palców na długiej szyi, przypominającej swą wiotkością młodą gałązkę dzikiego bzu; z trudem powstrzymywał się przed uniesieniem jej drobnego ciała i posadzeniem go na dębowym biurku — Akurat dziś musiałaś ubrać się jak pierwsza lepsza kurwa? Chcesz, żeby pomyśleli, że moja narzeczona jest puszczalska?
Nie dając jej zbyt wielkiego pola do manewru wyjął z kieszeni chusteczkę i starł czerwień z jej ust; nie całkowicie, lecz na tyle, by kolor nie był już tak intensywny, jak przed chwilą.
Źle znosił sytuacje, w których to nie on był w centrum uwagi.
Był więc tamtego dnia — mimo usilnych starań zachowania pozorów — niespokojny i markotny, co objawiało się w nerwowych ruchach, pokonywaniu kilometrowych dystansów krążąc po jednym pokoju oraz wypalaniu papierosa za papierosem. Sytuacji nie poprawiała matka i jej parcie na dopięcie wszystkiego na ostatni guzik; musiała zajrzeć w każdy kąt, każdą szczelinę, obedrzeć z prywatności każde ze swych dzieci, aby upewnić się, że nic nie popsuje tego dnia.
A przecież wystarczyło, że były to urodziny Geraldine i Theona — nikt nie znał się na upokarzaniu samego siebie i przynoszeniu hańby swej rodzinie lepiej niż ta dwójka.
Przybywszy zatem do rodowej posiadłości znacznie wcześniej niż reszta gości, zaszył się ze swoją narzeczoną w pokoju, który niegdyś należał do niego; wszystkie meble pozostały na swoim miejscu, książki nienagannie ułożone na półce, a ubrania nadal wisiały w szafie, zupełnie tak, jakby Leander wcale nie wyprowadził się stamtąd siedem lat temu, a jedynie wyjechał na dwutygodniowe wakacje. Gdy był młodszy, sypialnia była jego sanktuarium, do którego nikt nie miał prawa wejść bez jego wyraźnego zaproszenia, dlatego to właśnie tam zdecydował się przeczekać do rozpoczęcia przyjęcia. Oczywiście, że zabrał Lorettę ze sobą; nie mógł jej pozwolić spędzać czasu z jego rodziną bez jego nadzoru. Ta głupia trzpiotka mogłaby im wyśpiewać o kilka słów za dużo.
Goście zaczęli się już schodzić; słyszał poruszenie na dole, lecz nie zamierzał jeszcze schodzić. Nie chciał zniknąć w tłumie, pragnął, aby wszystkie oczy zwróciły się ku niemu w odpowiedniej chwili, choć na moment, który wystarczyłby, aby dać mu pełnię satysfakcji. Kartkował więc starą książkę; diabli wiedzą o czym była, nie był w stanie przypomnieć sobie nawet jej tytułu, gdy rozpraszał się obecnością narzeczonej poprawiającej swój makijaż przed stojącym w rogu pokoju lustrze.
Jedynie myśl o polowaniu pozwalała mu jakoś funkcjonować wśród tego chaosu. Oczyma wyobraźni widział już patroszonego jelenia, czuł metaliczny posmak zwierzęcej krwi na języku, widział jej szkarłat oblewający jego dłonie. Mocny. Intensywny.
Nie, to nie krew. To wargi Loretty podkreślone szminką. Z jakiegoś powodu widok ten wyzwolił w Leandrze tłumione od rana pokłady agresji. Podniósł się gwałtownie i chwycił kobietę za ramię, zmuszając ją, aby spojrzała na niego.
— Akurat dziś? — warknął, dociskając jej kruchą sylwetkę do ściany. Przez dłuższą chwilę walczył z chęcią wymierzenia jej policzka lub zaciśnięcia długich palców na długiej szyi, przypominającej swą wiotkością młodą gałązkę dzikiego bzu; z trudem powstrzymywał się przed uniesieniem jej drobnego ciała i posadzeniem go na dębowym biurku — Akurat dziś musiałaś ubrać się jak pierwsza lepsza kurwa? Chcesz, żeby pomyśleli, że moja narzeczona jest puszczalska?
Nie dając jej zbyt wielkiego pola do manewru wyjął z kieszeni chusteczkę i starł czerwień z jej ust; nie całkowicie, lecz na tyle, by kolor nie był już tak intensywny, jak przed chwilą.