26.08.2023, 10:31 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 26.08.2023, 10:31 przez Florence Bulstrode.)
Laurent wyglądał źle. Bandaż na szyi sugerował poważne obrażenia, których nawet magia nie zdołała wyleczyć od razu, a jego wymizerowana twarz jasno wskazywała, że był osłabiony i tej nocy nie wypoczął. Ale Florence nie spodziewała się niczego innego, chociaż więc ten widok ani trochę się jej nie podobał, nie wywołał także szoku.
Natura uzdrowicielki wzywała, aby pochylić się nad Prewettem, rozpocząć pełną diagnostykę i oględziny obrażeń. Ale sądząc po liście i po tym, co Laurent powiedział, magomedycy już się nim zajęły, a chociaż ona uważała się za magomedyczkę bardzo dobrą – wątpliwe, aby mogła zrobić więcej niż oni. Nie była w końcu cudotwórcą, a jej główną specjalnością było usuwanie rezultatów czarów oraz klątw. Chciałaby go pocieszyć, zapewnić, że wszystko będzie dobrze… ale nie mogła, a przynajmniej nie dopóki nie dowie się, co dokładnie się tutaj stało.
– Bierzesz eliksiry? Zwłaszcza wiggenowy? – zapytała jednak, bo nie mogła po prostu się przed tym pytaniem powstrzymać. Przypatrywała się Laurentowi jeszcze przez moment, a potem wycelowała różdżką w najbliższe krzesło lub fotel, by przysunąć je sobie za pomocą magii nieco bliżej kanapy.
Nie istniały słowa, w których można by przekazać delikatnie informację o tym, że ktoś próbował cię zabić. Że przed tym kimś właściwie nie można było się bronić i że mógł zaatakować ponownie. Gdyby nie to, że Florence nie miała prawie nic wspólnego z mugolami, może przyrównałaby tę sytuację do mugolskich horrorów, gdzie znikąd nadciągało tajemnicze Zło i bohaterowie mogli tylko ginąć jeden po drugim. Nie znała ich jednak.
Ale była też uzdrowicielką z Munga, córką aurora, i kobietą, która sama życia nie narażała, ale przywykła do tego, że robią to ludzie wokół niej. Natykała się w swojej pracy na paskudne przypadki, i była świadoma, że jej bracia w pracy nie siedzą tylko nad stosami papierów, bo do ich zadań w końcu należało tropienie czarnoksiężników. Florence nie miała więc skłonności do wpadania w panikę i nie była delikatnym, angielskim kwiatkiem, który zemdleje, gdy usłyszy o mordercach i ucieczkach w mroku nocy.
Nie przyszłaby tutaj, gdyby bała się usłyszeć odpowiedzi.
Nie czekała na zaproszenie. Usiadła w przysuniętym sobie fotelu, jak zwykle idealnie wyprostowana. Torebkę ułożyła na kolanach. Spojrzenia nie odrywała od Laurenta, zastanawiając się, czy jego stan był rezultatem jej błędu. Czy gdyby spojrzała w jego plany na przyszłość, mogłaby temu zapobiec. Dokąd poszedł, z kim się spotkał, że wyglądał w ten sposób?
– Madame i Dante najwyraźniej dalej nie są w przyjacielskich stosunkach – powiedziała w końcu, informacja zupełnie nie związana z obecną sprawą, którą udało się uzyskać zaskakująco szybko i którą Florence z jakiegoś powodu uznała za całkiem dobry wstęp do ciągu dalszego tej rozmowy… Mówiła wciąż spokojnym, poważnym tonem. – Mówisz, że to nie jest związane z nimi. W takim razie, Laurent, zamieniam się w słuch. Bo proszę, nie obrażaj mojej inteligencji. Z „nic takiego” nie poszedłbyś do Biura Aurorów.
Natura uzdrowicielki wzywała, aby pochylić się nad Prewettem, rozpocząć pełną diagnostykę i oględziny obrażeń. Ale sądząc po liście i po tym, co Laurent powiedział, magomedycy już się nim zajęły, a chociaż ona uważała się za magomedyczkę bardzo dobrą – wątpliwe, aby mogła zrobić więcej niż oni. Nie była w końcu cudotwórcą, a jej główną specjalnością było usuwanie rezultatów czarów oraz klątw. Chciałaby go pocieszyć, zapewnić, że wszystko będzie dobrze… ale nie mogła, a przynajmniej nie dopóki nie dowie się, co dokładnie się tutaj stało.
– Bierzesz eliksiry? Zwłaszcza wiggenowy? – zapytała jednak, bo nie mogła po prostu się przed tym pytaniem powstrzymać. Przypatrywała się Laurentowi jeszcze przez moment, a potem wycelowała różdżką w najbliższe krzesło lub fotel, by przysunąć je sobie za pomocą magii nieco bliżej kanapy.
Nie istniały słowa, w których można by przekazać delikatnie informację o tym, że ktoś próbował cię zabić. Że przed tym kimś właściwie nie można było się bronić i że mógł zaatakować ponownie. Gdyby nie to, że Florence nie miała prawie nic wspólnego z mugolami, może przyrównałaby tę sytuację do mugolskich horrorów, gdzie znikąd nadciągało tajemnicze Zło i bohaterowie mogli tylko ginąć jeden po drugim. Nie znała ich jednak.
Ale była też uzdrowicielką z Munga, córką aurora, i kobietą, która sama życia nie narażała, ale przywykła do tego, że robią to ludzie wokół niej. Natykała się w swojej pracy na paskudne przypadki, i była świadoma, że jej bracia w pracy nie siedzą tylko nad stosami papierów, bo do ich zadań w końcu należało tropienie czarnoksiężników. Florence nie miała więc skłonności do wpadania w panikę i nie była delikatnym, angielskim kwiatkiem, który zemdleje, gdy usłyszy o mordercach i ucieczkach w mroku nocy.
Nie przyszłaby tutaj, gdyby bała się usłyszeć odpowiedzi.
Nie czekała na zaproszenie. Usiadła w przysuniętym sobie fotelu, jak zwykle idealnie wyprostowana. Torebkę ułożyła na kolanach. Spojrzenia nie odrywała od Laurenta, zastanawiając się, czy jego stan był rezultatem jej błędu. Czy gdyby spojrzała w jego plany na przyszłość, mogłaby temu zapobiec. Dokąd poszedł, z kim się spotkał, że wyglądał w ten sposób?
– Madame i Dante najwyraźniej dalej nie są w przyjacielskich stosunkach – powiedziała w końcu, informacja zupełnie nie związana z obecną sprawą, którą udało się uzyskać zaskakująco szybko i którą Florence z jakiegoś powodu uznała za całkiem dobry wstęp do ciągu dalszego tej rozmowy… Mówiła wciąż spokojnym, poważnym tonem. – Mówisz, że to nie jest związane z nimi. W takim razie, Laurent, zamieniam się w słuch. Bo proszę, nie obrażaj mojej inteligencji. Z „nic takiego” nie poszedłbyś do Biura Aurorów.