To było całkowicie irracjonalne i zdawał sobie z tego sprawę, przynajmniej tyle w tym szaleństwie. Nie zrobił niczego złego, nie miał na to żadnego wpływu, co stało się nocą. Naprawdę zadbał o bezpieczeństwo, kiedy miał to dziwne poczucie obserwacji, nie zamierzał ryzykować. Nie należał do osób będących lekkoduchami, nawet jeśli niechętnie wsłuchiwał się w opowieści aurorów o ich pracy i kiedy czasem przy rodzinnych obiadach zaczynały się opowieści o pojedynkach, pogoniach i morderstwach to całkowicie tracił apetyt i modlił się, żeby jak najszybciej obiad się skończył. Miał wyobraźnię, wiedział, co potrafiło dziać się w tym świecie, szczególnie teraz, kiedy Czarny Pan rozpostarł swoje skrzydła nad światem. Więc tak, to było głupie, a jednak uczucie pozostawało. Bo przecież jak to mogło się wydarzyć w przeciągu dwóch dni? DWÓCH dni! Przecież to brzmiało absurdalnie!
- Co do minuty. Goi się ładnie. - Był ostatnim stworzeniem, które ignoruje niebezpieczeństwo i ostatnim, które zaniedbałoby własne rany. Chodził przecież teraz na paluszkach i nawet nie chciał drgnąć drugiej ręki, bo lekkie poruszenie wprawiało w ból. Więc poruszał nią tylko z absolutnej konieczności, kiedy jej naprawdę potrzebował. Z jedną funkcjonalną ręką kiepsko się w końcu żyło. Naprostował się trochę bardziej, kiedy Florence przysunęła sobie fotel. Nie było tutaj miejsca na żadne ściemy, bo chociaż Laurentowi zdarzało się przemilczeć niektóre sprawy, tak teraz nie bardzo znajdował dla tego milczenia miejsca. W innym wypadku napisałby list, że wszystko w porządku i nic mu nie jest. A potem Florence zjawiłaby się na wizytacji i byłby z tego problem. Albo właśnie ktoś z biura aurorów by ją zapytał, co to za próba morderstwa na jej kuzynie.
Kompletnie nie spodziewał się tego hasła, jakie padło. Nie dość, że nie spodziewał się tak szybko, tak i nie spodziewał się, że teraz w ogóle padnie, że ta niezdarna z jego strony rozmowa zostanie przecięta. Chyba dobrze mu to zrobiło - wytrącenie z tej nie-równowagi, żeby zaliczyć mały reset i wejść z powrotem na bardziej równy tor, po którym już można się normalnie poruszać. Odetchnął cicho, tak naprawdę z ulgą. Nie bardzo był pewien, czy powinien w ogóle Florence pytać, skąd wie i jakim cudem tak szybko. Była otoczona aurorami. Ale wierzył w to, co mu obiecała - że nie powie nikomu bliskiemu, że zostawi to w sekrecie.
- Brenna Longbottom powiedziała, że jest to morderca, którego sprawą zajmuje się już biuro aurorów. - Chciał temu nadać nieco bardziej wiarygodny wydźwięk niż 'to mi się śniło' zanim przejdzie do... "to mi się śniło". - Mężczyzna... wypatruje ofiarę i atakuje we śnie, próbując zabić. Więc muszę to zgłosić. - Skoro nie był jedyną ofiarą, a którąś z kolei, rzeczywiście każda informacja mogła być dla nich bezcenna. - Nikt się nie włamał, nikogo nie było w domu... mi się to po prostu śniło. A kiedy się obudziłem już pływałem we własnej krwi.