Płomienie świeczek zakołysały się, dym kadzideł zakręcił na boki, choć nie było żadnego powiewu wiatru. Zrobiło się chłodniej. Ale może dla Victorii, której Limbo było aż zbyt bliskie jak na żywego człowieka, było prawie jak w domu. Dreszcze przesunęły się po skórze Laurenta, pozostawiając wyraźną drogę gęsiej skórki. Obecność, która znaczyła delikatnie otoczenie, kiedy zanurzałeś się do miejsca, gdzie człowiek chodzić nie powinien. Na pewno nie powinna była tam chodzić Victoria. A jednak - chodziła. Poniekąd wbrew swej woli, poniekąd dobrowolnie. Ofiara odwiecznego zastanawiania się, gdzie była granica między odwagą a głupotą. Gdzie można walczyć za świat, a gdzie należało walczyć za siebie. Laurent był ostatni do oceniania tego. On to podziwiał. Tę odwagę, jaką Victoria miała, że odważyła się na coś takiego. On by chyba tej odwagi nie miał.
Klatka piersiowa Laurenta poruszyła się, kiedy nabrał głębokiego tchu, prostując się jak struna. Czuł, że coś jest nie tak. Czemu? Tak mocno i głęboko wchodził w Limbo szukając śladu babki Victorii i... złapał ją. Złapał za rękę i pociągnął za sobą, ale gwałtownie, zbyt mocno. Im dalej był, im dłużej szukał, tym większe miał wrażenie, że coś z nim walczy, coś go wypycha, coś go tam nie chce. Albo to sam duch go tam nie chciał. Ale nie, chyba nie. Bo kobieta z nim nie walczyła wcale. Dała się przyciągnąć i zakotwiczyć w tymczasowym więzieniu niemal tak, jakby chciała kontakt nawiązać. Więc to nie to. Pewnie nigdy się nie dowie, co to było i dlaczego tak się działo. Oto był problem sesji spirytystycznych - tak do końca nigdy nie mogłeś mieć pewność, co się stanie, czy złapiesz odpowiednią osobę, albo czy komuś coś się nie stanie w afekcie.
- Jak się nazywasz? - Głos Laurenta był nieobecny, ale twardy i rzeczowy - zupełnie nie ten miękki, przyjemnie ciepły, jakim raczył Victorię na co dzień. Zaczął do tego pytania, bo chciał się upewnić, że to na pewno była osoba, której szukali, a nie... cóż... kto wie, przez czyje dłonie pierścionek przeszedł, kto uznał go za "swój"? A może w ogóle był to pasażer na gapę?
- El...beth Park-son. Crouch. - Laurent mocniej ściągnął brwi i przekrzywił głowę na bok. Świeczki zamigotały mocniej, ogień w kominku przygasł. Walczył o ten kontakt jak lew. Trzymał uparcie to, co złapał, w pierścieniu i miał wrażenie, jakby coś jednocześnie z nim walczyło i wyrywało ją w drugą stronę.
- Elisabeth... Parkinson-Crouch. - Powtórzył na głos, otwierając oczy, żeby spojrzeć na Victorię i upewnić się, czy to ta osoba. Czy tak dokładni powinna brzmieć godność jej prababki. - Kim byłaś za życia?
- Wiz...am...t... naczelna. Mag. Nacze-lna. - Laurent powtórzył to, co usłyszał, prosząc ducha najpierw, żeby sam rozjaśnił swoje słowa. Tak, zdecydowanie coś było nie tak. Mocno nie tak. A skoro coś było nie tak, znaczyło to tyle, że powinien się raczej pośpieszyć.
- Szybko, Victorio, pytaj. - Poprosił wiedźmę, siłując się z utrzymaniem kontaktu. Każde pytanie powtarzał duchowi po Victorii.