26.08.2023, 18:10 ✶
- Brzmi absurdalne – przytaknęła Florence. – Nieprawdopodobnie wręcz. Ale bandaż na twojej szyi zdaje się aż nazbyt prawdziwy.
Bulstrode nie była wojowniczką. Nie myślała więc o zemście, o tym, jak tego drania dorwać, w jaki sposób wytropić, co zrobić, by go powstrzymać. Była tylko uzdrowicielką i zastanawiała się raczej, co zrobić, aby Laurentowi zapewnić bezpieczeństwo. Od tego wszystkiego aż rozbolała ją głowa, i czarodziejka była pewna, że migrena nie minie przez ładnych kilka godzin. Jednego dnia Laurent omal nie ginie, drugiego zdradza jej brudny – naprawdę brudny – sekret, a chwilę później omal nie pada przypadkową ofiarą mordercy.
Dodajmy do tego brata Zimnego, najlepszego przyjaciela Zimnego, magię Beltane, szepcącą w głowie i płonącą w sercu, wszystkie ofiary z Kniei i wizję wojny, która właśnie przeszła na nowy poziom. Poziom, na którym – Florence jeszcze nie była tego pewna, ale to przeczuwała – trudno będzie zachować neutralność.
Uporządkowane, względnie spokojne życie Florence, dosłownie się sypało, a przynajmniej chwilami miała takie wrażenie.
Ale to nic. Pozbiera je i uporządkuje na nowo. Umiała zaprowadzać wokół siebie ład.
– Być może to jakiś czar, który połączył wasze umysły? – zastanowiła się, bo nie chciała uwierzyć, że po prostu ktoś wszedł w jego sny. Musiała chwycić za pióro i atrament i napisać przynajmniej dwa, jeżeli nie trzy listy. Nie, nie wierzyła, że ludzie są bezpieczni we własnych łóżkach. Nie w ich czasach. Do Munga trafiały już osoby, które napadnięto w nocy – to była ulubiona pora śmierciożerców. Ale zagrożenie, które nadchodziło… było materialne. – Oczywiste, że musisz to zgłosić.
Może to wystarczy, by odstraszyć tego człowieka od Laurenta? Albo znajdą jakiś sposób, aby go schwytać, dzięki nowym informacjom?
Pytania o to, co dokładnie działo się w tych snach, gdzie przebywał wczoraj, co robił, jak to wszystko przebiegało, tańczyły uzdrowicielce na języku. Nie zadała ich jednak. Zmilczała, bo Laurent wyglądał na wymizerowanego, zmęczonego, bo odebrano mu poczucie bezpieczeństwa. Mając pacjenta w takim stanie warczałaby na każdego, kto próbowałby zadawać mu pytania. A on będzie musiał na nie odpowiedzieć jutro, kiedy odwiedzi Biuro Aurorów. Nie było powodów, by przechodził przez to tutaj, tylko dla zaspokojenia jej ciekawości – w końcu i tak nie mogłaby pomóc tego człowieka dorwać.
– Będę wdzięczna, jeśli poprosisz skrzata, żeby przygotował pokój gościnny – powiedziała więc zamiast tego. – Zostaję dziś na noc.
To nie zabrzmiało nawet jak prośba, raczej jak deklaracja.
Jeżeli Laurent nie był bezpieczny w snach, zamierzała tych snów strzec.
Bulstrode nie była wojowniczką. Nie myślała więc o zemście, o tym, jak tego drania dorwać, w jaki sposób wytropić, co zrobić, by go powstrzymać. Była tylko uzdrowicielką i zastanawiała się raczej, co zrobić, aby Laurentowi zapewnić bezpieczeństwo. Od tego wszystkiego aż rozbolała ją głowa, i czarodziejka była pewna, że migrena nie minie przez ładnych kilka godzin. Jednego dnia Laurent omal nie ginie, drugiego zdradza jej brudny – naprawdę brudny – sekret, a chwilę później omal nie pada przypadkową ofiarą mordercy.
Dodajmy do tego brata Zimnego, najlepszego przyjaciela Zimnego, magię Beltane, szepcącą w głowie i płonącą w sercu, wszystkie ofiary z Kniei i wizję wojny, która właśnie przeszła na nowy poziom. Poziom, na którym – Florence jeszcze nie była tego pewna, ale to przeczuwała – trudno będzie zachować neutralność.
Uporządkowane, względnie spokojne życie Florence, dosłownie się sypało, a przynajmniej chwilami miała takie wrażenie.
Ale to nic. Pozbiera je i uporządkuje na nowo. Umiała zaprowadzać wokół siebie ład.
– Być może to jakiś czar, który połączył wasze umysły? – zastanowiła się, bo nie chciała uwierzyć, że po prostu ktoś wszedł w jego sny. Musiała chwycić za pióro i atrament i napisać przynajmniej dwa, jeżeli nie trzy listy. Nie, nie wierzyła, że ludzie są bezpieczni we własnych łóżkach. Nie w ich czasach. Do Munga trafiały już osoby, które napadnięto w nocy – to była ulubiona pora śmierciożerców. Ale zagrożenie, które nadchodziło… było materialne. – Oczywiste, że musisz to zgłosić.
Może to wystarczy, by odstraszyć tego człowieka od Laurenta? Albo znajdą jakiś sposób, aby go schwytać, dzięki nowym informacjom?
Pytania o to, co dokładnie działo się w tych snach, gdzie przebywał wczoraj, co robił, jak to wszystko przebiegało, tańczyły uzdrowicielce na języku. Nie zadała ich jednak. Zmilczała, bo Laurent wyglądał na wymizerowanego, zmęczonego, bo odebrano mu poczucie bezpieczeństwa. Mając pacjenta w takim stanie warczałaby na każdego, kto próbowałby zadawać mu pytania. A on będzie musiał na nie odpowiedzieć jutro, kiedy odwiedzi Biuro Aurorów. Nie było powodów, by przechodził przez to tutaj, tylko dla zaspokojenia jej ciekawości – w końcu i tak nie mogłaby pomóc tego człowieka dorwać.
– Będę wdzięczna, jeśli poprosisz skrzata, żeby przygotował pokój gościnny – powiedziała więc zamiast tego. – Zostaję dziś na noc.
To nie zabrzmiało nawet jak prośba, raczej jak deklaracja.
Jeżeli Laurent nie był bezpieczny w snach, zamierzała tych snów strzec.