[22.05.72, rano, kamienica na Nokturnie] Cień sprzed lat

adnotacja moderatora

Rozliczono - Brenna Longbottom - osiągnięcie Badacz Tajemnic II

W powietrzu unosił się kurz. Drażnił w nos i oczy, wirował w nikłym świetle, wpadającym przez niewielkie, brudne okna. Na strychu było niewiele sprzętów – wszystkie bardzo zniszczone i z pewnością do niczego się nie nadające. Podłoga i sufit zresztą też były w naprawdę fatalnym stanie, do pomieszczenia wdarł się grzyb. Dwóch „techników” krążyło po pomieszczeniu, zdejmując ślady. Złocisty pył z appare vestigum, niedawno rzuconym przez stojącą w progu Brennę, opadł już, niczego nie ujawniając.
Nic dziwnego. Minęło za wiele czasu. Ciało było stare: jak wstępnie ocenił wezwany na miejsce patolog, przeleżało tutaj od ponad dwudziestu lat, skryte w starej szafie. Brzmiało to absurdalnie, ale na Nokturnie zdarzały się nie takie rzeczy.
Brenna z ponurą miną uniosła aparat i zrobiła kolejne zdjęcie pomieszczenia. Miała nadzieję, że ktoś z zespołu znajdzie jakieś ślady, bo przy tak starych kościach – należących wedle wstępnej oceny do nastolatki albo bardzo młodej kobiety – jej widmowidzenie mogło okazać się bezużyteczne. Rzadko potrafiła sięgnąć w przeszłość aż tak daleko.
- Ofiara miała pomiędzy szesnaście a dwadzieścia lat, kobieta, prawdopodobnie rasy białej – zrelacjonowała do Mavelle, która pojawiła się na miejscu nieco po niej. – Zginęła od dwudziestu do dwudziestu pięć lat temu, jeszcze nie udało się określić dokładnej daty. W mieszkaniu, do którego należy ten strych, ostatnią dekadę mieszkała niejaka Poppy Smigow, podobno nieco oszalała. Albo tutaj nie wchodziła, albo wiedziała o ciele, ale nie chciała zawiadamiać Brygady.
Brenna był nieco zdziwiona, że zrobił to jego nowy nabywca. To był Nokturn. Ale może chodziło o to, że zamierzał tę spelunę wynajmować i nie chciał, by w razie czego lokator coś znalazł? A teraz mógł łatwo udowodnić, że nie miał z tym nic wspólnego.
– Wcześniej mieszkanie było wynajmowane dla człowieka o nazwisku Eugene Fray. Zmarł kilka lat temu – dokończyła, spoglądając w stronę szafy. Ciała jeszcze z niego nie usunięto… – Dziewczyna miała na sobie ciemną szatę. Na szyi wisiorek, z napisem „Claudia”. To chyba nasz najlepszy trop – powiedziała. Ton miała, jak zwykle w takich momentach rzeczowy, bardzo spokojny, ale wyraz twarzy Brenny zdradzał, że ani trochę się jej to wszystko nie podoba.
A gdzieś w pamięci Mavelle coś… drgnęło.
Ta kamienica na Nokturnie zdawała się jej znajoma, już kiedy pod nią stanęła. Eugene Fray: to też brzmiało znajomo. Umysł od razu podsunął jeszcze jedną myśl – „Elijah Fray”.
Gdy Brenna wspomniała o „Claudii”, Mavelle na moment zawirowało w głowie. Nie było tak, jak wcześniej, gdy na moment traciła kontakt z rzeczywistością, widziała obce twarze, przeżywała moment. Ot przypomniała sobie czarno białe zdjęcie nastolatki.
Widziała kiedyś fotografię Claudii Fray. Jasnowłosej, zgarbionej dziewczyny, uśmiechającej się nieśmiało do aparatu.