Prewettowie byli rodziną, której członków znał już od lat. Nic więc dziwnego, że zaproponował córce swojego znajomego porzucenie oficjalnego tonu. Byli przyjaciółmi. Była też jedną z nielicznych kobiet, z którymi nie miała połączyć go wspólna noc. Była za to kobietą, w której towarzystwie byłoby dobrze się od czasu do czasu pokazać, zwłaszcza w świetle tego rankingu w Czarownicy. Pozostawał niemalże absolutnie pewien, że o tym rejsie zostanie napisany kolejny artykuł. Ludzie chcą czytać o rozrywkach elity i to nigdy się nie zmieni. Wszystkie oferowane przez organizatorów tego rejsu atrakcje dla niego miały drugorzędne znaczenie. Przede wszystkim poszukiwał nowych znajomości i okazji do porozmawiania z tymi, których już znał. Potrafił sobie zorganizować czas bez niczyjej pomocy, choć na pewno skorzysta z kilku atrakcji. Przez większość czasu zamierzał okupować górny pokład, na którym było najwięcej słońca.
— Lepszej formy takiego spotkania nie mogli wybrać w środku lata — Tak naprawdę dla niego to było przyjęcie jak każde inne. Nie pierwsze i nie ostatnie, na którym przyjdzie mu się pojawić. O popularność należało dbać. Jeśli pozwalał mu na to grafik to nie zamierzał przegapić żadnego z tych przyjęć, podczas których mógł się otaczać ludźmi z wyższych sfer. Większości z nich nie musiał nawet lubić.
— Jestem tego samego zdania. — Prawda była taka, że ostatnie dwa miesiące były dla niego nad wyraz ciężkie i przez to odbiły się dość mocno na jego dotychczasowym życiu. W następstwie tych doświadczeń zyskał zupełnie nową perspektywę, dzięki której mógł przewartościować pewne aspekty swojego życia, jeśli tylko zdobędzie się na odwagę aby tego dokonać. Była to gra o zbyt wysoką stawkę.
Obecność brata Pandory, postrzeganego przez niego na przełomie maja i czerwca jako przyjaciela i kochanka, była dla niego niemałym zaskoczeniem. Przez to, z czym się zmagał przez ostatnie dwa miesiące, nie doszło do ich ponownego spotkania po jego ostatniej, niezapowiedzianej wizycie, wynikającej z tego, że musiał odebrać swoją sowę z domu tego mężczyzny. Od początku czerwca nie dawał znaku życia ze swojej strony i teraz spotkali się przypadkiem podczas tego rejsu. Po tym całym czasie nie potrafił określić, czy faktycznie byli dla siebie przyjaciółmi i kochankami czy to należało już do przeszłości. Jak wszystko, co dobre.
— Ciebie również, Laurencie. — Postanowił się przywitać z tym mężczyzną, odwzajemniając posłany mu ciepły uśmiech. Przyglądając się blondynowi, w duchu zgadzał się z Pandorą. Uchwycił również uważne spojrzenie nieco zdziwionej czarownicy. — Ja nie mam nic przeciwko temu, abyś do nas dołączył. — Zawtórował Pandorze, bez nachalności w głosie. Przez obecność osób trzecich wokół nich nie było tutaj miejsca na niczym nieskrępowaną szczerość w słowach i gestach, jak podczas rozmów, które potrafili do niedawna odbywać.
Dobrze znał ten błysk w oku. Tym razem brązowym, zamiast niebieskim. Nie spodziewał się innej reakcji ze strony Pandory, która poświęciła tyle uwagi należącym do niego psidwakom, które ochoczo obwąchiwały dłonie kobiety, i domagały się głaskania, jak i drapania za uszami. Nic więc dziwnego, że potrafiły skraść całą uwagę. Po tym rejsie mogą wrócić jeszcze bardziej rozpieszczone, niż są obecnie.
— Nie mylisz się, zamierzam się naprawdę dobrze bawić przez te trzy dni. I mam nadzieję, że Ty też będziesz. Nie będą tam zamknięte na stałe. Nie powinny. — Po ostatnich dwóch miesiącach, które dla niego były wręcz parszywe, potrzebował jakieś odmiany. Decydując się zabrać ze sobą swoje zwierzaki musiał zaspokoić ich wszystkie potrzeby, jak odpowiednie żywienie, codzienną porcję ruchu i zabawę. Nuggets i Taffy zostały poddane odpowiedniej tresurze, natomiast on musiał wypełnić wszelkie formalności aby zostać ich właścicielem.— Możemy spotkać się w jadalni. Jak mówiłem, nie mam nic przeciwko temu. Jesteśmy przyjaciółmi. — Zaproponował Pandorze dogodne okoliczności spotkania po tym jak zapoznają się ze swoimi pokojami. Prawdopodobnie we trójkę. Udzielona przez niego odpowiedź powinna Pandorze wystarczyć. Nie zamierzał zdawać tej czarownicy szczegółowej relacji ze swojej znajomości z Laurentem.
Po słowach Kapitana udał się w poszukiwaniu swojej kajuty, w której pozostawił swoje psidwaki. Nie mógł wprowadzić ich do jadalni, do której pośpieszył na obiad. Zgodnie ze wcześniejszymi ustaleniami, zamierzał zająć miejsce przy stole zajmowanym przez rodzeństwo Prewettów. Podczas obiadu pojawił się pierwszy mały zgrzyt w postaci spożytej przez siebie przystawki - nie przepadał za małżami. Pozostałe dania, na które się zdecydował, bardziej mu smakowały. Zwłaszcza w asyście czerwonego wina.