03.09.2023, 00:28 ✶
Erik
Fanny pokręciła głową. Patrzyła na Erika przestraszona. Jej ciężka sylwetka kołysała się z nogi na nogę. A jemu zdawało się, że to cały statek się kołysze. Niemal słyszał uderzające o burtę fale a potem, znowu przez moment, przez kilka uderzeń serca, był prawie pewien, że chłodna, morska woda wlewa się na korytarz. Zalewała twarz leżącego na podłodze Weissa.
- Chciałabym, żeby to był cud – głos Fanny przywrócił go do rzeczywistości. – Ale potem było coraz gorzej. Jednego razu Elijah zniszczył całe szkło w naszym domu, drugiego w jakiś sposób zepchnął sąsiada ze schodów, aż wreszcie… - wzdrygnęła się. – Mój mąż miał ciężką rękę. Słyszałam wrzaski już na rynku i nagle to już nie Elijah wrzeszczał, ale mój mąż.
Weiss umierał a Erika znowu nawiedziło dziwne wspomnienie. Jakby był na łodzi i jakby płynął na jakiś statek.
- Chciałam tylko, żeby był normalny. Prosiłam o to Boga. Bardzo prosiłam. On też prosił. Ale odkąd jest tutaj… - urwała.
Odkąd Elijah był na Perle Morza nie tylko matka zmuszała go do modlitw, ale znęcał się nad nim Weiss. Pracował za ciężko jak na swój wiek i nikt, nigdy nie był z niego zadowolony.
Erik czuł uderzający mu w nos zapach soli i zgniłych ryb, a kiedy popatrzył na swoje ręce, te przestały być brudnymi, spracowanymi rękami palacza okrętowego. Nie były nawet rękami Erika Brauna, studenta marksisty, który zmuszony był uciekać z własnego kraju, należały do… do Erika Longbottoma. Przypomniał sobie jak pojawił się na statku widmo, jak zakręciło mu się w głowie i jak zemdlał.
Geraldine, Victoria
W ładowni podejrzanie coś zaskrzypiało i wyostrzone zmysły Geraldine rozbłysły jak spanikowane. Poczuła się dziwnie. Jakby była w lesie, na polowaniu, chociaż Gerry nigdy nie była na polowaniu, a do lasu chodziła tylko po grzyby i to tylko jak była dzieckiem.
- Nie muszę się bać? – zapytał płaczliwie Elijah. Jego głos dochodził gdzieś z przodu, zza jednej z tych wielkich stert walizek. – Przecież ja go zabiłem. Nie chciałem go zabić. Nigdy nie chciałem nic zrobić. To się zawsze samo działo. Zawsze.
Victoria nie miała przy sobie różdżki. Chociaż odzyskała świadomość, ciągle tkwiła w… we wspomnieniach (?) we śnie (?) Victorii Stone. A ta była tylko mugolką. Dostrzegła za to, że kobieta za którą wbiegła do ładowni była Geraldine Yaxley, z którą płynęła na statek widmo.
- MAGIA JEST ZŁA! – ryknął Elijah. Wyłonił się zza sterty bagaży. Znajdował się mniej więcej pięć, sześć metrów od obydwu kobiet. Miał twarz mokrą od łez. – Ja już nawet nie pamiętam. Ja… coś się ze mną dzieje, zmieniam się, a potem nie pamiętam. Tylko budzę się i wiem, że zrobiłem coś złego, coś strasznego, coś… - urwał.
Jego ciałem wstrząsnął szloch.
- Obiecała, że mi pomoże, że jest taka jak ja… - jęknął.
Ale już nie rozwinął, nie wyjaśnił co to oznaczało, bo zamiast tego z jego ciałem zaczęło się dziać coś niezwykłego. Na ich oczach dosłownie Elijah zaczął się przemieniać. Zaczął się niekontrolowanie trząść a wokół pojawiły się kłęby czarnej, przezroczystej energii. Coś w nim żyło. Coś co karmiło się jego lękiem, jego strachem, tkwiącą w nim magią.
Geraldine zrozumiała, że to nie przed Fanny ostrzegały ją zmysły, ale przed… Elijahem.
Tura trwa do 07.09.2023 roku do godziny 21.00