04.09.2023, 02:30 ✶
- Szkoda – odpowiedział Laurentowi, choć jednocześnie nie brzmiał jakby naprawdę było mu jakoś przesadnie przykro z powodu tej niewiedzy. Wydarzenia z Beltane w jakiś sposób odcisnęły piętno na całym czarodziejskim świecie, ale minęło od nich ile? Niecałe trzy tygodnie zaledwie. Byłoby to naprawdę zaskakujące i bardzo imponujące, gdyby idący obok młody mężczyzna, zdążył już zgłębić tajemnicę bezkształtnych widm.
Przemierzając las, Patrick nie myślał o niczym szczególnym. Rozmyślnie zechciał zamykać pochód, im bardziej będąc przy tym osamotnionym, tym bardziej przyjmując to za dobrą monetę. Już pomijając to, że zawsze był raczej obserwatorem, włączającym się do działania w momencie, który uznał za istotny, to również teraz źle się czuł pośród ludzi.
I pewnie trochę za bardzo przeżywał utratę swojej ukochanej anonimowości, ale jeszcze bardziej przerażała go myśl, że mógłby właśnie w tym momencie – znowu przypomnieć sobie coś, co nie było jego wspomnieniem, ale wspomnieniem ojca. A póki mógł ukrywać, że nie działo się z nim w tym momencie najlepiej, zamierzał to ukrywać tak długo jak się tylko da.
Przesunął wzrokiem z kępy drzew, na którą patrzył w stronę Mildred Found, gdy ta przeraźliwie krzyknęła. Zmarszczył brwi, bardziej niż bezkształtnych widm, bojąc się utraty kontroli nad własnym umysłem – żadne widmo nie było tak straszne jak własne sekrety. Spiął się cały i przyśpieszył, by jak najszybciej znaleźć się w pobliżu reszty. Nie, nie dlatego, żeby się obawiał walki, ale łatwiej byłoby walczyć, gdyby nie musieli obawiać się przeciwnika wyskakującego na nich zza ich pleców. Nie wyciągał różdżki, bo przez całą drogę trzymał ją w ręce, ale chyba także spodziewał się walki.
- Czy one zachowywały się jak ludzie? – zapytał. Steward, oczywiście się nie znał, ale patrząc na to, że zwierzęta i ludzie zmieniły się pod wpływem wydarzeń z limbo (ba: on, Victoria i Mavelle, byli tego najlepszymi przykładami), istniała szansa że bezkształtne widma też w rzeczywistości mogły być czymś znanym, co zostało zmienione.
A potem pomyślał o tym co się działo w limbo, o tym jak tracił pamięć i zlewał się z błękitnym ogniem a później odzyskiwał wspomnienia. Czy tamte dusze mogłyby przekroczyć portal? Chyba nie. One nie chciały powrócić, chciały zabrać ich ze sobą.
- Brenno, zaprowadzisz panią Found do domu? Żeby zgarnęła wszystko czego potrzebuje? – zapytał brygadzistkę. – Uważam, że przynajmniej dwie osoby powinny zostać na zewnątrz i obserwować, czy te istoty nie spróbują tu za chwilę wrócić. Lepiej by nie osaczyły nas wszystkich w chacie.
Przemierzając las, Patrick nie myślał o niczym szczególnym. Rozmyślnie zechciał zamykać pochód, im bardziej będąc przy tym osamotnionym, tym bardziej przyjmując to za dobrą monetę. Już pomijając to, że zawsze był raczej obserwatorem, włączającym się do działania w momencie, który uznał za istotny, to również teraz źle się czuł pośród ludzi.
I pewnie trochę za bardzo przeżywał utratę swojej ukochanej anonimowości, ale jeszcze bardziej przerażała go myśl, że mógłby właśnie w tym momencie – znowu przypomnieć sobie coś, co nie było jego wspomnieniem, ale wspomnieniem ojca. A póki mógł ukrywać, że nie działo się z nim w tym momencie najlepiej, zamierzał to ukrywać tak długo jak się tylko da.
Przesunął wzrokiem z kępy drzew, na którą patrzył w stronę Mildred Found, gdy ta przeraźliwie krzyknęła. Zmarszczył brwi, bardziej niż bezkształtnych widm, bojąc się utraty kontroli nad własnym umysłem – żadne widmo nie było tak straszne jak własne sekrety. Spiął się cały i przyśpieszył, by jak najszybciej znaleźć się w pobliżu reszty. Nie, nie dlatego, żeby się obawiał walki, ale łatwiej byłoby walczyć, gdyby nie musieli obawiać się przeciwnika wyskakującego na nich zza ich pleców. Nie wyciągał różdżki, bo przez całą drogę trzymał ją w ręce, ale chyba także spodziewał się walki.
- Czy one zachowywały się jak ludzie? – zapytał. Steward, oczywiście się nie znał, ale patrząc na to, że zwierzęta i ludzie zmieniły się pod wpływem wydarzeń z limbo (ba: on, Victoria i Mavelle, byli tego najlepszymi przykładami), istniała szansa że bezkształtne widma też w rzeczywistości mogły być czymś znanym, co zostało zmienione.
A potem pomyślał o tym co się działo w limbo, o tym jak tracił pamięć i zlewał się z błękitnym ogniem a później odzyskiwał wspomnienia. Czy tamte dusze mogłyby przekroczyć portal? Chyba nie. One nie chciały powrócić, chciały zabrać ich ze sobą.
- Brenno, zaprowadzisz panią Found do domu? Żeby zgarnęła wszystko czego potrzebuje? – zapytał brygadzistkę. – Uważam, że przynajmniej dwie osoby powinny zostać na zewnątrz i obserwować, czy te istoty nie spróbują tu za chwilę wrócić. Lepiej by nie osaczyły nas wszystkich w chacie.