[Lato 1960] Patrząc wstecz

Czasem to bezgłośny chichot oddalającego się echa łechtający zakamarki podświadomości. Czasem — dojmujący płacz, który wdziera się do uszu niby krzyk banshee, domagając się sprawiedliwej uwagi. To wszystko, co po nas zostaje; widma minionych wydarzeń, które rezonują w Czasie i Przestrzeni, osiadając z kurzem na strukturach ówczesnego świata i tkając swe dzieje na kartach historii. Tylko nielicznym jest dane usłyszeć ich podszepty. Dla niektórych to dar odsłaniający nową perspektywę. Dowód, że każda decyzja odbija się echem i niesie długofalowe konsekwencje; że nic nie dzieje się bez przyczyny.
Lecz dla tych, którym nie udało się opanować swej mocy — to istna klątwa. Schizofreniczne zwidy są niczym w zestawieniu z widmem cudzych wspomnień, których nie można wytłumić.
Brenna miała to szczęście, że w relatywnie wczesnym wieku udało jej się znaleźć profesjonalną pomoc w okiełznaniu tegoż daru, nim doszło do rzeczonego przebodźcowania. Alfred nie miał tego komfortu, by w rodzinnym i przyjaznym gronie zrozumieć tę przypadłość. Wciąż pamiętał spotkania w chłodnych gabinetach Ministerstwa Magii, w których równie oziębli oficjele przeprowadzali nań skomplikowane badania, a proces nauki transu przypominał terapeutyczne sesje w psychiatrycznym skrzydle Świętego Munga. Tym bardziej cieszył się, że panna Longbottom mogła odkrywać swój dar w bardziej przystępnych warunkach. Momentami z uśmiechem na twarzy wspominał ich wspólne lekcje, bo w swym nieugiętym uporze i ciekawości przypominała mu samego siebie.
— Nawet nie próbujesz — skwitował, uśmiechając się z politowaniem. — Wśród mugolskich naukowców istnieje pewne urządzenie, które nazywają mikroskopem. Dzięki niemu są w stanie powiększyć widziany obraz do takich rozmiarów, by widzieć, z czego składają się różne przedmioty i organizmy. Weźmy za przykład wodę z jeziora - w najmniejszej kropli kryje się wiele mikroorganizmów, których nie byliby w stanie dostrzec gołym okiem. Kiedy Danielle korzysta ze swojego daru, możesz sobie wyobrazić, w przenośni rzecz jasna - że pod taki mikroskop wkłada czyjąś duszę. Aury, które się jej ukazują - są odzwierciedleniem teraźniejszości, która w przypadku aurowidzów wizualizuje się w barwach emocji i ukrytych pragnień — poprawił swoje okulary. Wyglądało to dość zabawnie, bo i na nich znajdował się teraz plaster, który zdawał się sklejać ich ramę w całość — więc obydwoje mieli za sobą najwyraźniej ciekawe przygody. — A jasnowidz... może instynktownie przewidzieć następstwa przeszłości zapisane w gwiazdach. Ale czy może zrozumieć, dlaczego ułożyły się w takie konstelacje, by przynieść przewidywane rezultaty? — podniósł świeczkę, która upadła i sturlała się pod naporem pchnięcia Brenny. — Zgodzisz się ze mną, że należy zadać sobie większy trud, by przeanalizować coś, co już miało miejsce i czego skutków nie da się odwrócić — wtedy, kilkanaście lat wstecz, nie zdawał sobie jeszcze sprawy, że to właśnie pragnienie zmiany biegu zdarzeń stanie się jego największą życiową ambicją. — Możesz to sobie tłumaczyć w ten sposób, że świece są przekaźnikiem, dzięki któremu potrafimy porozumieć się z widmami przeszłości. Nie jest to dalekie od prawdy, wybitni widmowidzowie są w stanie nawiązać kontakt z duszami zmarłych. No, ale o tym porozmawiamy sobie, jak powiesz mi, co podpowiada Ci ten amulet — zamilkł, stwarzając odpowiednią atmosferę dla skupienia.
Tym samym Brenna miała czas, by przypomnieć sobie nauki Alfreda.
Wycisz nęcące myśli. Okiełznaj emocje. Otwórz się na echo przeszłości, a ukaże się przed Tobą prawda.