09.09.2023, 11:20 ✶
Ach, tak, oczywista śpiewka – nie pojawiła się, to nie żyje i koniec. I akurat dokładnie od dwudziestu lat. A równie dobrze przejście za Zasłonę mogło nastąpić parę lat później – bo równie dobrze Frayówna mogła najzwyczajniej w świecie wyrwać się poza granice Brytanii. I tak, wtedy również by się nie pojawiła, nie na tutejszym podwórku, skoro znajdowałaby się gdzieś daleko, nie chcąc skontaktować się z rodziną… a może nawet żyłaby nadal. Dopóki nikt nie widział ciała, raczej nie należało mieć całkowitej pewności co do tego, czy ktoś nadal żyje czy nie, chyba że minęło naprawdę wiele lat. Ale dwadzieścia? Nie był to jakiś przesadnie długi okres, nie dla osiemnastolatki…
Nie spuszczała spojrzenia z Elijaha, czekając na cokolwiek, co świadczyłoby o potknięciu się. Hm, maskował się dobrze, nie wyglądał na zbitego z tropu, gdy wytknięto mu to i owo, ale w końcu… jak to szło? Tylko winny zwiewa, gdzie pieprz rośnie? Niewinny mógłby się jakoś wytłumaczyć, ale w ten sposób… tak, zdecydowanie wyświadczył im przysługę.
Nie musiały zadawać więcej pytań, zwłaszcza że właściwie zaatakował funkcjonariuszki na służbie, a to samo w sobie z automatu pozwalało na podjęcie takich, a nie innych działań. Nie, żeby nie czuła satysfakcji z tego powodu, bynajmniej – wpadł właśnie jak śliwka w kompot i bardzo dobrze.
Zadziałała. Nie znajdowała się tak blisko drzwi, więc nie musiała nagle się salwować, ale za to mogła skoczyć prosto za nim, łapiąc za różdżkę. Tak, nie miała zamiaru pozwolić mu zwiać; Claudia musiała czekać wiele lat na sprawiedliwość i w zasadzie najwyższa pora, żeby ją w końcu otrzymała.
Bo to nie powinno jednak być tak, że w imię kultu czystej krwi czarodzieje tracą życie. Czy czysta, półkrwi, mugolacka – jeśli zranić, to przecież widać jak na dłoni, że każdy ma taką samą. Lepką, czerwoną, po prostu krew, a nie coś, co odróżniałoby od innych ludzi na tyle, żeby mówić o tych „lepszych” i „gorszych”.
Tak – rzuciła się za nim, biegnąć w głąb domu. I machnęła różdżką, próbując przywołać liny, mające opleść gagatka niczym wędzoną szynkę.
Nie spuszczała spojrzenia z Elijaha, czekając na cokolwiek, co świadczyłoby o potknięciu się. Hm, maskował się dobrze, nie wyglądał na zbitego z tropu, gdy wytknięto mu to i owo, ale w końcu… jak to szło? Tylko winny zwiewa, gdzie pieprz rośnie? Niewinny mógłby się jakoś wytłumaczyć, ale w ten sposób… tak, zdecydowanie wyświadczył im przysługę.
Nie musiały zadawać więcej pytań, zwłaszcza że właściwie zaatakował funkcjonariuszki na służbie, a to samo w sobie z automatu pozwalało na podjęcie takich, a nie innych działań. Nie, żeby nie czuła satysfakcji z tego powodu, bynajmniej – wpadł właśnie jak śliwka w kompot i bardzo dobrze.
Zadziałała. Nie znajdowała się tak blisko drzwi, więc nie musiała nagle się salwować, ale za to mogła skoczyć prosto za nim, łapiąc za różdżkę. Tak, nie miała zamiaru pozwolić mu zwiać; Claudia musiała czekać wiele lat na sprawiedliwość i w zasadzie najwyższa pora, żeby ją w końcu otrzymała.
Bo to nie powinno jednak być tak, że w imię kultu czystej krwi czarodzieje tracą życie. Czy czysta, półkrwi, mugolacka – jeśli zranić, to przecież widać jak na dłoni, że każdy ma taką samą. Lepką, czerwoną, po prostu krew, a nie coś, co odróżniałoby od innych ludzi na tyle, żeby mówić o tych „lepszych” i „gorszych”.
Tak – rzuciła się za nim, biegnąć w głąb domu. I machnęła różdżką, próbując przywołać liny, mające opleść gagatka niczym wędzoną szynkę.
Rzut Z 1d100 - 79
Sukces!
Sukces!
Rzut Z 1d100 - 27
Akcja nieudana
Akcja nieudana