Tkwiło tutaj małe zamieszanie intencji. Z jednej strony tej, że nie chciał tych kobiet martwić. Z drugiej - że w zasadzie je wykorzystał. Gdyby był tutaj sam nie odważyłby się na taki ruch, nawet pomimo zapewnienia Victorii, że potrafił sobie z takimi stworzeniami radzić. Mógł je również ostrzec, ale doskonale wiedział, że próbowałyby go powstrzymać. To był ten drobny moment, w którym Laurent przestawał być całkiem niewinną istotą. Czuł się winny, że wzbudził w tych kobietach taki niepokój i... prawdę mówiąc nie spodziewał się, że Victorię doprowadzi do tego stanu. Że aż tak ją zmartwi. Że to aż tak ją przejmie. Nikt nie lubił, kiedy nie pokładało się w nim nawet odrobiny zaufania, ale Laurent doskonale wiedział, z czego te emocje kobiety wynikały i nie miał jej tego za złe. Było to przykre, ale nie potrafiłby się o to denerwować.
- Już wracam! - Odkrzyknął Brennie, żeby i ona się nie martwiła, że miał jakieś dziwne, dalsze pomysły w głowie. Nie, nie zamierzał biec za widmami, chociaż wykazał tutaj samobójcze skłonności. Bo to, że to zadziała - nie miał pojęcia. To był strzał. Trafiony strzał. Były dwa przypadki takich istot, na które to działało. Podszedł do Victorii, spoglądając nieco przez jej ramię. Widząc, że tamta dwójka zajęta była już domem i Mildred, ujął jej ręce. - Przepraszam cię, Victorio. Naprawdę bardzo cię przepraszam. - Ale wiedziałem, że zechcesz mnie powstrzymam. I wiedziałem, że mi pomożecie. Tęczowe łuski węża czasami się pokazywały, a intencje niekiedy nie miały znaczenia. Serce mu pękało, kiedy widział, że niemal się trzęsła z emocji. Ale zaraz jej dłonie puścił, żeby mogli wrócić na małą polanę do domku.
- Tak... to prawda. - Nie zamierzał się z nią wykłócać. Dementorzy byli niezidentyfikowanym tworem. Duchy były duchami. Właśnie dlatego chyba niczego ciekawego nie mógł się dowiedzieć. Kierunek był zły. To nie do specjalistów od magicznych stworzeń, którzy mogli jedynie podsunąć Śmierciotulę, powinien uderzać. - Nie będę wam przeszkadzał więcej. Jeszcze raz przepraszam. Ciebie również, Brenno. - Wiedział już, co chciał wiedzieć. Jeszcze może nie miał kompletu informacji, ale na pewno nie zamierzał ich szukać w tej chwili tutaj. Chyba już w ogóle nie zamierzał ich szukać, bo przynajmniej na ten moment nie miał do tego narzędzi. Jak i zresztą miało pojawić się rozporządzenie, które zabraniało zbliżać się do tego terenu. Nie too, żeby to był dla Laurenta baaardzo duży powód, żeby się tego trzymaaać... nawet jeśli jego ojciec zgrzytał zębami na BUM i Longbottomów. Lecz nie, nie zamierzał się tu kręcić. A jeśli nawet to rzeczywiście zezwolenie by zamierzał pozyskać. I na pewno nie zjawiłby się tutaj sam.
Odetchnął, czując znużenie i zmęczenie. Z dość chyba wiadomego powodu. To był jakiś koszmar, że coś takiego się tutaj pojawiło. Wśród normalnych obywateli, w... ach... Michael przyglądał się z uwagą Laurentowi i zgiął w końcu swoje nogi, żeby położyć się na trawie i pozwolić mu wsiąść na swój grzbiet bez konieczności wspinania się na niego. Proces wstawania był już jednym ruchem.
- Uważajcie na siebie, proszę. Życzę powodzenia w śledztwie. I obiecuję - jadę prosto do domu. - Zapewnił z uśmiechem w kierunku Brenny i Victorii. Skinął głową w kierunku Patricka i lekko spiął nieosiodłanego konia. Michael ruszył między wysokie drzewa.