10.09.2023, 01:47 ✶
Patrick zamrugał. Chyba jeszcze nie do końca wierzył, że kołek trafił celu, że krew na jego rękach nie była jego krwią, że wampirzyca dziwnie zwiotczała i… umierała?
- Kurwa – wymamrotał pod nosem. Schwycił ją, przyciskając do piersi, ręką obejmował kobietę w pasie, ciągle pilnując się, by przypadkiem – gdyby jednak odzyskała przytomność – nie mogła go ani ugryźć, ani podrapać. Nie zastanawiając się dłużej nawet na sekundę zaczął ciągnąć Dolores do wyjścia z mauzoleum. Buty wampirzycy szurały o kamienną posadzkę, gdy ciągnął ją na zewnątrz.
Pewnie powinien zrobić to jakoś inaczej. Wziąć nieprzytomną na ręce, wnieść po schodach, kopniakiem otworzyć na wpół zamknięte żelazne drzwi a wreszcie ułożyć ją na trawie i patrzeć, jak ciało pochłaniają płomienie. Ale był nie tylko zmęczony, ale przede wszystkim przestraszony i zestresowany a drzwi prowadzące do mauzoleum pozostawały otwarte.
Nie zastanawiał się nad tym, czy powinien ją teraz związać i odstawić do Ministerstwa Magii. Dolores przez lata była niezarejestrowaną wampirzycą. Korzystała z nieograniczonych możliwości, by zabijać a oni wpadli na jej trop tylko dlatego, że zeznanie złożył ktoś, kto od wielu dziesiątek lat nie żył. A poza tym bronili się a gdyby to ona zwyciężyła, pewnie teraz leżeliby w którymś z kamiennych sarkofagów.
- Kurwa – powtórzył dużo ciszej i bardziej opanowanym głosem, gdy pierwsze promienie słońca sięgnęły wampirzycy.
Wbrew samemu sobie, położył jej ciało na trawie. Patrzył zaaferowany jak zaczęło zamieniać się w czarny proch a proch zaczął być rozwiewany przez wiatr. Patrick oparł się o jeden z filarów kamiennego mauzoleum, silnie się przy tym pilnował by pokrwawionymi rękami nie dotykać mauzoleum. Przymknął oczy, zastanawiając się czy to był już ten właściwy moment, by sprawdził ranę na brzuchu, czy też mógł go jeszcze odciągnąć w czasie.
– Brenna, jesteś cała? – zapytał głupio, gdy usłyszał kroki brygadzistki. Widział, że była ranna i widział, że rana nie była aż tak poważna. Inaczej nie dałaby się rady zmienić w wilka i zaatakować Dolores. – Przez chwilę myślałem, że ona naprawdę cię pożre – rzucił ciszej. - Potrzebujesz pomocy? Znam ze dwie uzdrowicielki. Z jedną nawet mieszkasz a druga raczej nie będzie zaskoczona naszym widokiem - spróbował zażartować.
- Kurwa – wymamrotał pod nosem. Schwycił ją, przyciskając do piersi, ręką obejmował kobietę w pasie, ciągle pilnując się, by przypadkiem – gdyby jednak odzyskała przytomność – nie mogła go ani ugryźć, ani podrapać. Nie zastanawiając się dłużej nawet na sekundę zaczął ciągnąć Dolores do wyjścia z mauzoleum. Buty wampirzycy szurały o kamienną posadzkę, gdy ciągnął ją na zewnątrz.
Pewnie powinien zrobić to jakoś inaczej. Wziąć nieprzytomną na ręce, wnieść po schodach, kopniakiem otworzyć na wpół zamknięte żelazne drzwi a wreszcie ułożyć ją na trawie i patrzeć, jak ciało pochłaniają płomienie. Ale był nie tylko zmęczony, ale przede wszystkim przestraszony i zestresowany a drzwi prowadzące do mauzoleum pozostawały otwarte.
Nie zastanawiał się nad tym, czy powinien ją teraz związać i odstawić do Ministerstwa Magii. Dolores przez lata była niezarejestrowaną wampirzycą. Korzystała z nieograniczonych możliwości, by zabijać a oni wpadli na jej trop tylko dlatego, że zeznanie złożył ktoś, kto od wielu dziesiątek lat nie żył. A poza tym bronili się a gdyby to ona zwyciężyła, pewnie teraz leżeliby w którymś z kamiennych sarkofagów.
- Kurwa – powtórzył dużo ciszej i bardziej opanowanym głosem, gdy pierwsze promienie słońca sięgnęły wampirzycy.
Wbrew samemu sobie, położył jej ciało na trawie. Patrzył zaaferowany jak zaczęło zamieniać się w czarny proch a proch zaczął być rozwiewany przez wiatr. Patrick oparł się o jeden z filarów kamiennego mauzoleum, silnie się przy tym pilnował by pokrwawionymi rękami nie dotykać mauzoleum. Przymknął oczy, zastanawiając się czy to był już ten właściwy moment, by sprawdził ranę na brzuchu, czy też mógł go jeszcze odciągnąć w czasie.
– Brenna, jesteś cała? – zapytał głupio, gdy usłyszał kroki brygadzistki. Widział, że była ranna i widział, że rana nie była aż tak poważna. Inaczej nie dałaby się rady zmienić w wilka i zaatakować Dolores. – Przez chwilę myślałem, że ona naprawdę cię pożre – rzucił ciszej. - Potrzebujesz pomocy? Znam ze dwie uzdrowicielki. Z jedną nawet mieszkasz a druga raczej nie będzie zaskoczona naszym widokiem - spróbował zażartować.