10.09.2023, 01:59 ✶
Adrenalina buzowała wciąż w żyłach i zapewne dzięki temu nie uświadomiła sobie od razu w pełni, w jak wielkim niebezpieczeństwie się znalazła. Poczuła pewien chłód, owszem, złość, bo jej myśli skierowały się ku Brennie – o sobie myślała w tej chwili w ostatniej kolejności. Kuzynka, nie, siostra i jej bezpieczeństwo były o wiele ważniejsze niż jej własne. O siebie aż tak nie dbała, niewykluczone że ku rozpaczy bliskich, ale z drugiej strony…
… przecież też wiedzieli i zdawali sobie sprawę z tego, że w tym fachu emerytura to rzadkość. Przykra prawda, ale jednak prawda, której nie dało się najzwyczajniej w świecie uniknąć. I nie, nakłonienie Mavelle do przekwalifikowania się zakrawało na jakąś niemożliwość. Gdyby założyła rodzinę i dorobiła się potomstwa – to może? Bo wtedy bałaby się – jak Derwin zresztą, a przed nim jego matka, a jej babcia – że sobie bez niej nie poradzą. Choć w teorii powinna zdawać sobie sprawę z tego, że jednak owszem, dzieci są twardsze niż się może wydawać – w końcu sama dorastała bez matki. I mimo wszystko nie skończyła jako bezradna dziewczynka błądząca we mgle – chociaż, ostatnimi czasy czasem odnosiła wrażenie, ze faktycznie porusza się po terenach, na których widziała jedno, wielkie nic.
Beltane zmieniło sporo.
Nie zmieniło jednak jednego: najwyraźniej jednak nie potrafiła się w żaden sposób, na dłuższą metę, oderwać od pracy (a może to był sposób na poradzenie sobie z tym wszystkim – zatopienie się w papierach, wątkach, zbieraniu dowodów i przeczesywaniu terenu) mimo iż po ostatnim cyrku w biurze naprawdę chciała pójść na cholerny urlop.
Najlepiej taki miesięczny, albo i dłuższy. Zniknąć gdzieś, poczekać, aż plotki o niej przycichną, upewnić się, że wspomnienia już nie rzucą jej na kolana i nikogo przez nie nie narazi. Tyle że urlopu jednak nie było, za to była bardzo wkurzona Bones, nie bawiąca się w ceregiele i pacyfikująca bez żadnego pardonu cholernego Fraya.
Miał jeszcze czelność podskakiwać – mimo że dosłownie sam wyprosił takie, a nie inne potraktowanie go.
- Proszę, spróbuj wywinąć jeszcze jakiś numer – syknęła dość cicho, wyciągając po prostu do Brenny dłoń po kajdanki, skoro ta już zdążyła je wyciągnąć. Była to swego rodzaju forma ostrzeżenia – bo gdyby nadal się stawiał… och, nadepnięte palce to byłby zapewne najmniejszy problem Fraya. Kopnięcie w żebra również. I do tego miałaby całkiem ładną wymówkę, że hej, właśnie go skuwała (a tak, faktycznie go skuwała, nie brała tych kajdanek dla ozdoby), więc nie bardzo miała jak posłużyć się magią (w zębach miała różdżkę trzymać? Niewygodnie wtedy wykonywać nią odpowiednie gesty…), a jednocześnie przecież musiała dopilnować, żeby nikogo więcej nie skrzywdził.
A ofiar z pewnością było już o wiele za dużo – kwestia czasu, kiedy uda się odkryć jego zbrodnie.
- Zabierajmy się z nim – stwierdziła tonem wypranym z emocji, gdy delikwent został w końcu zaobrączkowany (i podźwignięty na nogi, solidnym, niedelikatnym szarpnięciem – czar, jakim go spętała, już się rozwiewał); w zasadzie na chwilę obecną to nie było co tu sterczeć, chyba że któryś z chłopców – aby dopilnować terenu, aż pojawi się ekipa od szukania dowodów?
… przecież też wiedzieli i zdawali sobie sprawę z tego, że w tym fachu emerytura to rzadkość. Przykra prawda, ale jednak prawda, której nie dało się najzwyczajniej w świecie uniknąć. I nie, nakłonienie Mavelle do przekwalifikowania się zakrawało na jakąś niemożliwość. Gdyby założyła rodzinę i dorobiła się potomstwa – to może? Bo wtedy bałaby się – jak Derwin zresztą, a przed nim jego matka, a jej babcia – że sobie bez niej nie poradzą. Choć w teorii powinna zdawać sobie sprawę z tego, że jednak owszem, dzieci są twardsze niż się może wydawać – w końcu sama dorastała bez matki. I mimo wszystko nie skończyła jako bezradna dziewczynka błądząca we mgle – chociaż, ostatnimi czasy czasem odnosiła wrażenie, ze faktycznie porusza się po terenach, na których widziała jedno, wielkie nic.
Beltane zmieniło sporo.
Nie zmieniło jednak jednego: najwyraźniej jednak nie potrafiła się w żaden sposób, na dłuższą metę, oderwać od pracy (a może to był sposób na poradzenie sobie z tym wszystkim – zatopienie się w papierach, wątkach, zbieraniu dowodów i przeczesywaniu terenu) mimo iż po ostatnim cyrku w biurze naprawdę chciała pójść na cholerny urlop.
Najlepiej taki miesięczny, albo i dłuższy. Zniknąć gdzieś, poczekać, aż plotki o niej przycichną, upewnić się, że wspomnienia już nie rzucą jej na kolana i nikogo przez nie nie narazi. Tyle że urlopu jednak nie było, za to była bardzo wkurzona Bones, nie bawiąca się w ceregiele i pacyfikująca bez żadnego pardonu cholernego Fraya.
Miał jeszcze czelność podskakiwać – mimo że dosłownie sam wyprosił takie, a nie inne potraktowanie go.
- Proszę, spróbuj wywinąć jeszcze jakiś numer – syknęła dość cicho, wyciągając po prostu do Brenny dłoń po kajdanki, skoro ta już zdążyła je wyciągnąć. Była to swego rodzaju forma ostrzeżenia – bo gdyby nadal się stawiał… och, nadepnięte palce to byłby zapewne najmniejszy problem Fraya. Kopnięcie w żebra również. I do tego miałaby całkiem ładną wymówkę, że hej, właśnie go skuwała (a tak, faktycznie go skuwała, nie brała tych kajdanek dla ozdoby), więc nie bardzo miała jak posłużyć się magią (w zębach miała różdżkę trzymać? Niewygodnie wtedy wykonywać nią odpowiednie gesty…), a jednocześnie przecież musiała dopilnować, żeby nikogo więcej nie skrzywdził.
A ofiar z pewnością było już o wiele za dużo – kwestia czasu, kiedy uda się odkryć jego zbrodnie.
- Zabierajmy się z nim – stwierdziła tonem wypranym z emocji, gdy delikwent został w końcu zaobrączkowany (i podźwignięty na nogi, solidnym, niedelikatnym szarpnięciem – czar, jakim go spętała, już się rozwiewał); w zasadzie na chwilę obecną to nie było co tu sterczeć, chyba że któryś z chłopców – aby dopilnować terenu, aż pojawi się ekipa od szukania dowodów?