10.09.2023, 20:40 ✶
Byli żywi? Być może, ale przez to zimno nie mogła się jednak pozbyć wrażenia, że bliżej im było do świata umarłych, niż żywych, nawet jeśli oddychali, krwawili, normalnie odczuwali głód. I nie musieli przy tm pić krwi ani raczyć się martwą ludziną. Zwykli ludzie, zdawałoby się, tylko z jakiegoś powodu po prostu… zimni.
A to bolało, bo mimo wszystko dotyk w życiu Mavelle nie odgrywał małej roli; teraz musiała pamiętać, że najlepiej to trzymać ręce przy sobie, żeby nikogo nie narazić na ziąb. Bo przecież nie była taka złośliwa, żeby kogoś na to skazywać; ceniła sobie przecież ciepło, a w zimie mimo wszystko dbała o to, by nie zamienić się w sopel lodu.
Gorzej, że teraz nie miała w tej kwestii wyboru, po prostu: stała się tym soplem, bez wychodzenia w śnieg i lądowania w głębkiej zaspie, w której musiałaby spędzić szmat czasu, aby doprowadzić się do takiego stanu. Trudno, na razie musiała z tym żyć… żyć i szukać sposobu, żeby to odwrócić, o ile była taka możliwość. O ile, bo pamiętała ostrzeżenie. Jeśli zbyt dobrze przejdą próby… czy to był właśnie skutek tego?
- W chwili, kiedy to było sprawdzane. Zresztą, mniejsza – mruknęła, nieszczególnie chcąc się sprzeczać o takie sprawy. Po co? Nie miało to sensu. Żyła tu i teraz, bo zdecydowała się nie rozmyć w tym wszystkim, czego doświadczała w Limbo – i tylko to się teraz liczyło. Tylko to, nic więcej.
- Niby to wiem. Muszą być, bo nikt nie zabierze nam nadziei – szepnęła cicho. Nadzieja, ten promyk, który rozświetlał największe nawet ciemności. Iskra, dzięki której to wszystko mogło trwać, dzięki której można było działać, a nie trwać bez celu, be chęci ruszenia się z łóżka, bez niczego – Tak samo jak wiem, że podjęłam najlepszą możliwą decyzję. A jednak… teraz mam wrażenie, że popełniłam największy błąd, jaki się tylko dało, co jest wręcz absurdalne. Ale… nie potrafię sobie tego chyba wytłumaczyć, nie teraz – przyznała. Czas. Wszystko było kwestią czasu – bo właśnie tego z pewnością potrzebowała. Czasu na przemyślenie, ułożenie sobie wszystkiego – co nie było tak proste, jak się pozornie wydawało. Umysł nie był archiwum pełnym szuflad, do których wrzucało się bez pardonu pewne elementy i poprzestawało na tym – choć z pewnością coś takiego mocno by uprościło wiele rzeczy.
Poczuła, jak ściska ją w gardle, gdy wyszeptała swoje życzenie. Tak podobne do jej własnego, wypowiedzianego jednak w ciszy. Odszukała swoją dłonią dłoń Brenny, zacisnęła ją lekko. Życie i dobre dni. W obliczu wojny, jaka się toczyła, wojny, której były częścią… wydawało się być mrzonką. Ale może, jednak, jakimś cudem ta gwiazda zdecyduje się ponieść te życzenia do Pani Księżyca, a sama bogini się nad nimi pochyli i spełni?
- Wiem, promyczku. Wiem. Ty na mnie też, zawsze – dodała cicho. Tylko tyle i aż tyle. Czy potrzebowały jeszcze więcej słów? Nie, chyba nie, wspólne milczenie też było czymś dobrym, czymś, co dodawało otuchy. Bo były razem, z wiedzą, że w tym wielkim świecie, pełnym niesprawiedliwości i cierpienia, zawsze będą miały siebie.
Zawsze – tak jak zawsze na ziemię będą spoglądać migoczące gwiazdy, na które patrzyły.
A to bolało, bo mimo wszystko dotyk w życiu Mavelle nie odgrywał małej roli; teraz musiała pamiętać, że najlepiej to trzymać ręce przy sobie, żeby nikogo nie narazić na ziąb. Bo przecież nie była taka złośliwa, żeby kogoś na to skazywać; ceniła sobie przecież ciepło, a w zimie mimo wszystko dbała o to, by nie zamienić się w sopel lodu.
Gorzej, że teraz nie miała w tej kwestii wyboru, po prostu: stała się tym soplem, bez wychodzenia w śnieg i lądowania w głębkiej zaspie, w której musiałaby spędzić szmat czasu, aby doprowadzić się do takiego stanu. Trudno, na razie musiała z tym żyć… żyć i szukać sposobu, żeby to odwrócić, o ile była taka możliwość. O ile, bo pamiętała ostrzeżenie. Jeśli zbyt dobrze przejdą próby… czy to był właśnie skutek tego?
- W chwili, kiedy to było sprawdzane. Zresztą, mniejsza – mruknęła, nieszczególnie chcąc się sprzeczać o takie sprawy. Po co? Nie miało to sensu. Żyła tu i teraz, bo zdecydowała się nie rozmyć w tym wszystkim, czego doświadczała w Limbo – i tylko to się teraz liczyło. Tylko to, nic więcej.
- Niby to wiem. Muszą być, bo nikt nie zabierze nam nadziei – szepnęła cicho. Nadzieja, ten promyk, który rozświetlał największe nawet ciemności. Iskra, dzięki której to wszystko mogło trwać, dzięki której można było działać, a nie trwać bez celu, be chęci ruszenia się z łóżka, bez niczego – Tak samo jak wiem, że podjęłam najlepszą możliwą decyzję. A jednak… teraz mam wrażenie, że popełniłam największy błąd, jaki się tylko dało, co jest wręcz absurdalne. Ale… nie potrafię sobie tego chyba wytłumaczyć, nie teraz – przyznała. Czas. Wszystko było kwestią czasu – bo właśnie tego z pewnością potrzebowała. Czasu na przemyślenie, ułożenie sobie wszystkiego – co nie było tak proste, jak się pozornie wydawało. Umysł nie był archiwum pełnym szuflad, do których wrzucało się bez pardonu pewne elementy i poprzestawało na tym – choć z pewnością coś takiego mocno by uprościło wiele rzeczy.
Poczuła, jak ściska ją w gardle, gdy wyszeptała swoje życzenie. Tak podobne do jej własnego, wypowiedzianego jednak w ciszy. Odszukała swoją dłonią dłoń Brenny, zacisnęła ją lekko. Życie i dobre dni. W obliczu wojny, jaka się toczyła, wojny, której były częścią… wydawało się być mrzonką. Ale może, jednak, jakimś cudem ta gwiazda zdecyduje się ponieść te życzenia do Pani Księżyca, a sama bogini się nad nimi pochyli i spełni?
- Wiem, promyczku. Wiem. Ty na mnie też, zawsze – dodała cicho. Tylko tyle i aż tyle. Czy potrzebowały jeszcze więcej słów? Nie, chyba nie, wspólne milczenie też było czymś dobrym, czymś, co dodawało otuchy. Bo były razem, z wiedzą, że w tym wielkim świecie, pełnym niesprawiedliwości i cierpienia, zawsze będą miały siebie.
Zawsze – tak jak zawsze na ziemię będą spoglądać migoczące gwiazdy, na które patrzyły.
Koniec sesji