[05.06.72] małżeńskie perypetie | imogen & augustus

Chciała, aby odczuwał wyrzuty sumienia, nawet jeśli spotkanie, przez które nie zjadł kolacji z nią i dziećmi, było naprawdę nudną biznesową kolacją, podczas której starał się ważnej dla sprawy personie, nawet jeśli ta była starą, pomarszczoną kobietą, w żaden sposób niezainteresowaną Augustusem. Chciała, aby wynagrodził jej pełne nerwów godziny, gdy czekała na jego powrót, jego osobliwe zdystansowanie, gdy tylko przekroczył próg sypialni i zapach lawendy otulający ją niczym całun. Chciała, aby przyznał, że należy tylko do niej, by nigdy więcej nie spojrzał na inną, by adorował ją dopóki nie zostaną z niej bielejące kości (nie dopuszczała do siebie możliwości wdowieństwa), a nawet wtedy, by nie zdjął obrączki i nie zapomniał o łączącej ich przysiędze.
Nawet śmierć nas nie rozłączy, mój kochany, szeptała mu ich pierwszej wspólnej nocy, gdy wciąż docierały do nich przytłumione dźwięki trwającego w sali balowej wesela. Nawet śmierć tego nie zniszczy.
— Pokaż mi więc — poprosiła, dając porwać się jego dłoniom do tańca, którego rytm znała już na pamięć; do melodii przerywanych westchnień i sapnięć, symfonii zaplątanych w siebie bioder oraz paznokci wbijanych w alabaster skóry, gorących pocałunków i ekstazie narastającej w podbrzuszu, by finalnie rozlać się słodkim dreszczem po całym ciele. A potem rozkosz ustąpiła zmęczeniu, zaś gęsia skórka pokrywająca jej ramiona przypomniała jej, że woda w wannie zdążyła ostygnąć. Z nogami drżącymi po niedawnych uniesieniach i policzkami rumianymi od bliskości Augusta, pozwoliła mu się otulić się jedwabiem szlafroku, który wcześniej tak beztrosko porzuciła. Uśmiechała się, nieświadoma tego, jak zakończyły się ich małżeńskie igraszki; gdyby wiedziała, jej radość byłaby większa.
— Odgonię twoje demony, jeśli się zjawią — oświadczyła, gładząc policzek męża. Kochała tego mężczyznę tak mocno, że samo patrzenie niekiedy sprawiało jej fizyczny ból.

rzut na konsekwencje