Nicholas w tym wieku wiedział, że powinien mieć żonę i starać się o swojego męskiego potomka, aby rodzina Yaxley nie wyginęła. Pomimo tego, że cała odpowiedzialność spadała na niego jako najstarszego dziedzica, to obowiązek przekładał na swoich młodszych braci. Edukowanie się, podróże powodowały, że oddalał ten obowiązek. Miał to jako usprawiedliwienie, że nie miał głowy do szukania kandydatki na żonę dla siebie. Nie potrafił kochać. Nie potrafił okazywać uczuć miłości. Jeżeli miałby mieć żonę, to musiałaby to być kobieta, która zgodzić się go poślubić dla układu zadowalającego dwie strony. Z tym może i problemu by nie było, ale kolejnym krokiem potrzebne jest mieć rodzone dziecko z jego genami. Nawet nie miał pojęcia, czy podoła on roli ojcostwa, gdyby do tego doszło. Oddalał te myśli od siebie. Yaxley często też unikał wszelkich tematów na temat swojej przyszłości dotyczącej swojej rodziny.
Arvid, stary znajomy Nicholasa wiedział o tym, że nie miał żony. Zaskoczeniem dla niego było, że pojawił z kobietą tak niespodziewanie, co wziął jako „dopełnienie w końcu obowiązku”. Mieli nie jedną rozmowę na ten temat. Ale Nicholas nawet przy nim, wykręcał się.
Odpowiedział zgodnie z prawdą mężczyzna. Nie ukrywając po sobie, że być może zazdrości już doświadczył. Był też świadkiem niektórych scen w różnych miejscach na tych ziemiach.
Kiedy Nicholas usłyszał słowa Cynthii na swój temat, zaskoczyła go. Może i byłby dobrym mężem, ale widział to na zasadzie zawartej umowy z partnerką. Poślubiłby ją tylko i wyłącznie z obowiązku oraz nacisku rodziny, bo jest dziedzicem. W wieku nastoletnim to w Hogwarcie miał powodzenie, uchodząc za jednego z przystojniaków, lecz nieosiągalnego.
- Chyba martwych.
Dokończył za Cynthię, nawiązując bardziej do wykonywanego ich zawodu. Ona Koroner, on badacz śmierci. Czarny humor mu się zaczął udzielać. Arvid dostrzegł to, że Nicholas nadal ucieka od odpowiedzialności. Albo robi to specjalnie, albo rzeczywiście ma problem ze znalezieniem kandydatki. Jedną przecież miał już tutaj. Słysząc zaś odpowiedź Yaxleya, Knudsen tylko z uśmiechem pokręcił głową i wpuścił gości do środka.
- Dziękuję.
Podziękował gospodarz. Miło było usłyszeć taki komplement odnośnie wnętrza miejsca swojego domu. Jako że w Norwegii było najwięcej chłodnych i zimnych dni i nocy, wnętrze musiało pozostawać ocieplone. Dawać wrażenie tej przytulności do czytania, pod kocem z gorącą czekoladą.
Wtem Nicholas przeszedł od razu do sprawy ze świstoklikiem, odmawiając w tej chwili skorzystania picia herbaty. Cynthia jednak chciała iść na kompromis, zgadzając się z gospodarzem. Arvid skrzyżował ręce spoglądając na jego i drugie, aby móc odpowiedzieć pannie Flint z uśmiechem.
- Powiadają, że przeciwieństwa się przyciągają. Jeżeli się dogadujecie… Może coś z tego będzie?
Stwierdził z zastanowieniem norweg, ale w tym też momencie przerwał mu Nicholas.
- Nie będzie.
Rzekł krótkimi dwoma słowami, zamierzając wejść głębiej do środka i postawić torbę. Nim jednak to uczynił, spojrzał na Cynthię, która zwróciła się bezpośrednio do niego. Chciała widocznie tej herbatki i ciasteczek, nim zajmą się oficjalnie sprawą świstoklika. Westchnął, jakby ciężkie życie przyszło mu prowadzić.
- Zgoda.
Krótko odparł a Arvid wyszczerzył się zadowolony, klasnąwszy w dłonie.
- Zatem przygotuję państwu kremowe ciasteczka, a także herbatkę specjalności naszego kraju. Dla Pani coś rozgrzewającego? A dla Pana coś na rozluźnienie napięcia.
Nie czekając na ich odpowiedź, czarodziej skierował się w stronę części kuchennej, aby nastawić wodę w czajniku, wyciągnąć filiżanki i wyszukać odpowiedni herbaciany susz, przeglądając kolekcję słoików. Korzystając z chwili sam na sam, Nicholas zwrócił się do panny Flint.
- Przepraszam za niego. Jest zbyt gościnny. Rzadko kiedy ktoś się pojawia w tych okolicach.
Stwierdził, że za zachowanie swojego znajomego, powinien ją przeprosić, jeżeli w którymś momencie mogła poczuć się nieswojo, niekomfortowo. A chodziło przede wszystkim za wzięcie jej za żonę Yaxleya. Miała nią być, ale nie Nicholasa. Skoro zdjęła płaszcz, Nicholas wyciągnął rękę aby go od niej odebrać.
Skorzystali z gościnności Arvida, porozmawiali i zostali zaprowadzeni do pokoju dwuosobowego. Jak na złość Nicholasa, przyjaciel dał mu pomieszczenie z łożem dosłownie dwuosobowym. Nicholas odstąpił pokój koleżance a sam postanowił skorzystać z kanapy w salonie. Tę noc musieli inaczej wytrzymać. Arvida, zachowanie Yaxleya, rozbawiało za każdym razem. Kiedy więc przyszła noc a Cynthia poszła spać, przynajmniej tak myśleli, gdy zniknęła za drzwiami pokoju, obaj wyszli na zewnątrz, by w samotności spędzić ze sobą trochę czasu.