11.09.2023, 19:43 ✶
Początkowo zwyczajnie wierzył. Nie chciał wierzyć. Zwyczajnie odmawiał, siedząc za biurkiem i to dąsając się, to powątpiewając i przeglądając listy, które od Brenny dostał. Najpierw zwyczajnie był zły na nią - że w tak bezczelny sposób mu groziła i to za to, czego nawet nie miał zamiaru zrobić. To miał być tylko i wyłącznie głupi żart, bo nie spodziewał się, ze Stanley w ogóle postanowi jego prośbę w jakikolwiek sposób zrealizować. W końcu się z Brenną nie lubił, a przez to Bulstrode sądził, że jego słowa poniosą się bez echa, a Borgin zirytowany zagryzie tylko zęby. Postanowił jednak być dobrym przyjacielem, jego mać. Kiedy więc Atreus przestał na moment dąsać się na Longbottom, wiercił się na swoim miejscu, w głowie mieląc zamiar uduszenia Stanleya i to najlepiej gołymi rękoma. Potem jeszcze rozważał, ze zrobi to samo z Antkiem, ale w końcu jednak doszedł do wniosku, ze ten chyba akurat był najmniej wszystkiemu winny, bo jego pewnie jakoś okropnie podpuścił krewny.
W tym wszystkim chciał też pozostać słowny. W końcu zagroził Longbottom, że jak faktycznie pójdzie na ten Nokturn, to po nią tam pójdzie. Kiedy więc dotarło do niego dobre słowo, że faktycznie nie tylko wzięła patrole, ale jeden miała mieć właśnie dzisiaj i właśnie teraz, jego irytacja znowu zogniskowała się na jej osobie.
Bulstrode bardzo chciał myśleć, że wyglądał całkiem normalnie, przemierzając śmierdzące czarną magią i przekrętami uliczki Nokturnu. Jakiś cichy głosik podpowiadał mu jednak, ze wyglądał trochę jak maniak i gdyby to na niego trafił jakiś patrol, postanowiłby go wylegitymować. Szybkim krokiem przemierzał kolejne metry ulicy, z zafiksowanym spojrzeniem frenetycznie przeskakującym od osoby do osoby. Od sylwetki do sylwetki. Nokturn był długi i szeroki i sugerował się przede wszystkim standardowymi trasami patrolowymi, mając nadzieję, że w końcu albo na niej, albo w bocznej uliczce wypatrzy właśnie ją i w końcu tak się stało, na co gwałtownie zatrzymał się w miejscu.
Nienawidził tego uczucia, które pojawiało się, kiedy ją widział. Było subtelne, ale tak różniące się od innych emocji, które nim targały, że nieprzyjemnie przebijało się na pierwszy plan. Nawet teraz, kiedy znowu był tak zirytowany, mając ochotę udusić ją gołymi rękoma, albo przerzucić przez ramię i zwyczajnie wynieść z tego Nokturna, zwyczajnie miękł. Zacisnął na moment dłonie, zbierając się w sobie, odganiając tę słabość.
- Naprawdę? Teraz będziemy sobie robić na złość? - zapytał ostro, zbliżając się parę kroków do przodu, wychodząc im otwarcie naprzeciw. No właśnie, im. Dopiero teraz zwrócił uwagę na to, ze obok Brenny znajdowała się Bones. - Nie masz nic lepszego do roboty? Może wrócić do domu i zjeść sobie kawałek tortu? - zasugerował, marszcząc brwi. Trudno, skoro oboje mieli się wydurniać, to równie dobrze mogli to robić z widownią.
W tym wszystkim chciał też pozostać słowny. W końcu zagroził Longbottom, że jak faktycznie pójdzie na ten Nokturn, to po nią tam pójdzie. Kiedy więc dotarło do niego dobre słowo, że faktycznie nie tylko wzięła patrole, ale jeden miała mieć właśnie dzisiaj i właśnie teraz, jego irytacja znowu zogniskowała się na jej osobie.
Bulstrode bardzo chciał myśleć, że wyglądał całkiem normalnie, przemierzając śmierdzące czarną magią i przekrętami uliczki Nokturnu. Jakiś cichy głosik podpowiadał mu jednak, ze wyglądał trochę jak maniak i gdyby to na niego trafił jakiś patrol, postanowiłby go wylegitymować. Szybkim krokiem przemierzał kolejne metry ulicy, z zafiksowanym spojrzeniem frenetycznie przeskakującym od osoby do osoby. Od sylwetki do sylwetki. Nokturn był długi i szeroki i sugerował się przede wszystkim standardowymi trasami patrolowymi, mając nadzieję, że w końcu albo na niej, albo w bocznej uliczce wypatrzy właśnie ją i w końcu tak się stało, na co gwałtownie zatrzymał się w miejscu.
Nienawidził tego uczucia, które pojawiało się, kiedy ją widział. Było subtelne, ale tak różniące się od innych emocji, które nim targały, że nieprzyjemnie przebijało się na pierwszy plan. Nawet teraz, kiedy znowu był tak zirytowany, mając ochotę udusić ją gołymi rękoma, albo przerzucić przez ramię i zwyczajnie wynieść z tego Nokturna, zwyczajnie miękł. Zacisnął na moment dłonie, zbierając się w sobie, odganiając tę słabość.
- Naprawdę? Teraz będziemy sobie robić na złość? - zapytał ostro, zbliżając się parę kroków do przodu, wychodząc im otwarcie naprzeciw. No właśnie, im. Dopiero teraz zwrócił uwagę na to, ze obok Brenny znajdowała się Bones. - Nie masz nic lepszego do roboty? Może wrócić do domu i zjeść sobie kawałek tortu? - zasugerował, marszcząc brwi. Trudno, skoro oboje mieli się wydurniać, to równie dobrze mogli to robić z widownią.