13.09.2023, 01:35 ✶
Po swoim momencie szczerości, przez chwilę milczał. Było coś takiego we Florence, że o wiele bardziej wolał się otworzyć właśnie przed nią, a nie przed Orionem. Potrzebował tej chwili szczerości, bo sama myśl że faktycznie mógł zginąć, zostać w Limbo i nie wrócić, zdawała się docierać do niego cholernie powoli.
- To bez sensu - westchnął, nagle jakoś bardziej zmęczony. - Tyle ludzi się domyśla co tam widać. Inni z kolei twierdzą, że tam byli... Nie rozumiem czemu akurat my jesteśmy tymi, którzy faktycznie pamiętają. Wszyscy mówią, ze to było limbo, ale nawet jeśli dobrze jest być w czymś pierwszym, to nie mogę nie myśleć, ze co jeśli to było co innego? - zapytał jej, ale nie oczekiwał odpowiedzi. Podobną kwestię rzucił do panny Macmillan, ale ona była w tym absolutnie niepomocna i męczyło go to. Zżerało od środka. Jeśli był specjalnym przypadkiem, chciał wiedzieć dlaczego.
- Gdyby tak było, podejrzewam że wszyscy reagowaliby na te płomienie podobnie do mnie. A mimo to Victoria była w stanie zrobić coś więcej niż stać i się patrzeć - pokręcił głową z lekkim wahaniem. A może zwyczajnie był tak zmęczony po walce ze śmierciożercami, że była to jedyna rzecz, która sprawiła że zareagował tak mocno? Nie był w stanie nawet wtedy obejrzeć się na resztę, żeby zorientować się co robią. - Oczywiście. - rzucił jeszcze tylko. Kochał życie i to czasem do przesady. Jego zalety, tak samo jak wady, bo nawet jeśli te były uciążliwe, pozwalały odczuwać pełnię doświadczeń. Nie był absolutnie gotowy, by wypuścić to wszystko i rzucić się w jakąś bezdenną otchłań. By wrócić do limbo. Ta myśl jednak tknęła go nagle, ogniskując jego uwagę na czymś innym. No właśnie, co by było, gdyby próbowali znowu zobaczyć to miejsce?
Nie poruszył się, kiedy Orion wkradł się do pokoju. Florence jednak, pobierając jego krew, mogła poczuć jak na moment sztywnieje, ale szybko rozluźnia się znowu. Rzucił bratu szybkie spojrzenie, przez moment się mu przyglądając.
- Wracam w poniedziałek - uśmiechnął się do niego, odpowiadając nieco naokoło, ale przecież wciąż na temat. Teoretycznie mógł zrobić sobie wolne o wiele dłużej. Mieli wtorek, więc czekało go jeszcze parę dni wolnego, ale zwyczajnie nie mógł siedzieć dłużej bezczynnie. Dwa tygodnie to była góra, co mógł zaoferować swojemu organizmowi.
- Pewnie już mu się marzyło mniej papierkowej roboty. Że odbębniałby ją już tylko za siebie - prychnął rozbawiony. - Co tam w sumie masz? - zainteresował się niby przypadkiem podniesionymi dokumentami. Jeśli brat chciał dowiedzieć się czegoś więcej o jego samopoczuciu to cóż... musiał zapytać wprost. Ba, jakby ładnie poprosił, to nawet dałby mu się dotknąć, ale tak? Nie wynikało to niczego złego, a zwyczajnej przekory. Potrzeby udawania, że był dzielnym chłopcem. A Orion wydawał się, jakby potrzebował dodatkowego zapewnienia, że nic się takiego nie stało.
- To bez sensu - westchnął, nagle jakoś bardziej zmęczony. - Tyle ludzi się domyśla co tam widać. Inni z kolei twierdzą, że tam byli... Nie rozumiem czemu akurat my jesteśmy tymi, którzy faktycznie pamiętają. Wszyscy mówią, ze to było limbo, ale nawet jeśli dobrze jest być w czymś pierwszym, to nie mogę nie myśleć, ze co jeśli to było co innego? - zapytał jej, ale nie oczekiwał odpowiedzi. Podobną kwestię rzucił do panny Macmillan, ale ona była w tym absolutnie niepomocna i męczyło go to. Zżerało od środka. Jeśli był specjalnym przypadkiem, chciał wiedzieć dlaczego.
- Gdyby tak było, podejrzewam że wszyscy reagowaliby na te płomienie podobnie do mnie. A mimo to Victoria była w stanie zrobić coś więcej niż stać i się patrzeć - pokręcił głową z lekkim wahaniem. A może zwyczajnie był tak zmęczony po walce ze śmierciożercami, że była to jedyna rzecz, która sprawiła że zareagował tak mocno? Nie był w stanie nawet wtedy obejrzeć się na resztę, żeby zorientować się co robią. - Oczywiście. - rzucił jeszcze tylko. Kochał życie i to czasem do przesady. Jego zalety, tak samo jak wady, bo nawet jeśli te były uciążliwe, pozwalały odczuwać pełnię doświadczeń. Nie był absolutnie gotowy, by wypuścić to wszystko i rzucić się w jakąś bezdenną otchłań. By wrócić do limbo. Ta myśl jednak tknęła go nagle, ogniskując jego uwagę na czymś innym. No właśnie, co by było, gdyby próbowali znowu zobaczyć to miejsce?
Nie poruszył się, kiedy Orion wkradł się do pokoju. Florence jednak, pobierając jego krew, mogła poczuć jak na moment sztywnieje, ale szybko rozluźnia się znowu. Rzucił bratu szybkie spojrzenie, przez moment się mu przyglądając.
- Wracam w poniedziałek - uśmiechnął się do niego, odpowiadając nieco naokoło, ale przecież wciąż na temat. Teoretycznie mógł zrobić sobie wolne o wiele dłużej. Mieli wtorek, więc czekało go jeszcze parę dni wolnego, ale zwyczajnie nie mógł siedzieć dłużej bezczynnie. Dwa tygodnie to była góra, co mógł zaoferować swojemu organizmowi.
- Pewnie już mu się marzyło mniej papierkowej roboty. Że odbębniałby ją już tylko za siebie - prychnął rozbawiony. - Co tam w sumie masz? - zainteresował się niby przypadkiem podniesionymi dokumentami. Jeśli brat chciał dowiedzieć się czegoś więcej o jego samopoczuciu to cóż... musiał zapytać wprost. Ba, jakby ładnie poprosił, to nawet dałby mu się dotknąć, ale tak? Nie wynikało to niczego złego, a zwyczajnej przekory. Potrzeby udawania, że był dzielnym chłopcem. A Orion wydawał się, jakby potrzebował dodatkowego zapewnienia, że nic się takiego nie stało.