13.09.2023, 18:23 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 13.09.2023, 18:39 przez Mavelle Bones.)
W odpowiedzi Mav tylko się wyszczerzyła. Cóż. W szerszym ujęciu – tak, Brenna miała naprawdę wiele szczęścia, bo nie każdy miał przy sobie osoby, które by go kochały i troszczyły się o niego. Świat nie był idealny i z pewnością istniały osoby, którym nie dano nawet ułamka tego, co miała Brenna bądź każdy inny członek rodziny Longbottom.
- Zdecydowanie, i jeszcze cały dom nam się tu zaraz zleci – zgodziła się z kuzynką. I tak, bycie dorosłą miało te zalety, że można było jeść najniezdrowsze jedzenie pod słońcem i księżycem i w zasadzie… nic nikomu do tego.
- Oczywiście że wiem, dlatego ta taca to raptem niewielka część tego, co zostało przygotowane... – uprzedziła lojalnie. Bo w sumie… słynny żołądek Brenny to jedno, a drugie – cały tłum zamieszkujący Warownię. Naprawdę trzeba było większych ilości, żeby nikt nie został poszkodowany. No i zawsze można się było jeszcze podzielić z kolegami z biura, prawda? O ile cokolwiek zostanie, w co można było powątpiewać – wbrew pozorom, Mavelle jednak wiedziała, do czego służą kuchenne przybory oraz składniki wszelkiej maści. Nawet jeśli nie wyciągała z nich nadzwyczajnego, jak robiła to Nora, to i tak stawała na wysokości zadania.
Podziękowała krótko za tort i faktycznie, dość szybko sobie z nim poradziła, paprząc co najwyżej palce, ale to najmniejszy problem – zwłaszcza że odruchowo praktycznie je od razu oblizała.
- Naprawdę nie ma za co, promyczku – zapewniła, również ściskając przez chwilę Brennę, zanim się w końcu odsunęła (hej, kiedyś trzeba było, niestety). Słońce i promyczek, dwa nawyki tych kobiet i..
… w pudełeczku znajdował się naszyjnik. Dwa? Niby stanowił jedność, a jednak odchodziły od niego dwa łańcuszki… Było to słońce, którego centrum stanowił kamień słoneczny; wokół niego rozchodziły się promienie, wysadzane niewielkimi kamieniami. Jeśli tu i teraz wzięła ten naszyjnik do ręki, to mogła się przekonać, że dało się oddzielić środek od promieni…
- Swoją drogą, pomyśl życzenie, promyczku – zachęciła kuzynkę, biorąc różdżkę w dłoń i rozpalając świeczkę na szczycie pączkotortu. Ot, nie szło się obejść bez tego drobnego zwyczaju – jeden z wielu i być może równie pobożny co życzenie przekazywane gwiazdom, ale też i tak mocno zakorzeniony, iż Mav wręcz nie wyobrażała urodzin bez gaszenia swieczki. Obojętnie, czy to ona była solenizantką czy nie.
Zza drzwi ich uszu dobiegło alarmujące szczekanie psa. Mavelle rzuciła zaniepokojone spojrzenie Brennie i ostrożnie wstała, żeby nie wywalić wszystkich dobroci, jakie przyniosła (i jakie przyleciały).
- Sprawdzę to – mruknęła, odstawiając tacę i skierowała się w stronę drzwi, na wszelki wypadek biorąc ze sobą różdżkę… gdzie można było dostrzec, jak Ponurak obszczekuje coś w jej pokoju. Tak, nie zamknęła całkowicie drzwi do swojego, więc wystarczyło, że pies je popchnął i mógł wejść do środka… ki pieron?
- Ożeż…! – wyrwało się głośniej kobiece, gdy odkryła, co się w pokoju stało. Tak jakby, miewała zwyczaj rysować nie tylko przy biurku; na podłodze został więc nowe, zobione pudełko, do którego wrzuciła swoje ołówki. Ponurak wszedł, trącił i… to wszystko zaczęło się mnożyć, mnożyć, mnożyć, ołówki się rozsypywały na dywanie… Nie zastanawiała się wiele; po prostu machnęła różdżką, usiłując rozproszyć magię dążącą najwyraźniej do zasypania całego pokoju stertą ołówków.
- Zdecydowanie, i jeszcze cały dom nam się tu zaraz zleci – zgodziła się z kuzynką. I tak, bycie dorosłą miało te zalety, że można było jeść najniezdrowsze jedzenie pod słońcem i księżycem i w zasadzie… nic nikomu do tego.
- Oczywiście że wiem, dlatego ta taca to raptem niewielka część tego, co zostało przygotowane... – uprzedziła lojalnie. Bo w sumie… słynny żołądek Brenny to jedno, a drugie – cały tłum zamieszkujący Warownię. Naprawdę trzeba było większych ilości, żeby nikt nie został poszkodowany. No i zawsze można się było jeszcze podzielić z kolegami z biura, prawda? O ile cokolwiek zostanie, w co można było powątpiewać – wbrew pozorom, Mavelle jednak wiedziała, do czego służą kuchenne przybory oraz składniki wszelkiej maści. Nawet jeśli nie wyciągała z nich nadzwyczajnego, jak robiła to Nora, to i tak stawała na wysokości zadania.
Podziękowała krótko za tort i faktycznie, dość szybko sobie z nim poradziła, paprząc co najwyżej palce, ale to najmniejszy problem – zwłaszcza że odruchowo praktycznie je od razu oblizała.
- Naprawdę nie ma za co, promyczku – zapewniła, również ściskając przez chwilę Brennę, zanim się w końcu odsunęła (hej, kiedyś trzeba było, niestety). Słońce i promyczek, dwa nawyki tych kobiet i..
… w pudełeczku znajdował się naszyjnik. Dwa? Niby stanowił jedność, a jednak odchodziły od niego dwa łańcuszki… Było to słońce, którego centrum stanowił kamień słoneczny; wokół niego rozchodziły się promienie, wysadzane niewielkimi kamieniami. Jeśli tu i teraz wzięła ten naszyjnik do ręki, to mogła się przekonać, że dało się oddzielić środek od promieni…
- Swoją drogą, pomyśl życzenie, promyczku – zachęciła kuzynkę, biorąc różdżkę w dłoń i rozpalając świeczkę na szczycie pączkotortu. Ot, nie szło się obejść bez tego drobnego zwyczaju – jeden z wielu i być może równie pobożny co życzenie przekazywane gwiazdom, ale też i tak mocno zakorzeniony, iż Mav wręcz nie wyobrażała urodzin bez gaszenia swieczki. Obojętnie, czy to ona była solenizantką czy nie.
Zza drzwi ich uszu dobiegło alarmujące szczekanie psa. Mavelle rzuciła zaniepokojone spojrzenie Brennie i ostrożnie wstała, żeby nie wywalić wszystkich dobroci, jakie przyniosła (i jakie przyleciały).
- Sprawdzę to – mruknęła, odstawiając tacę i skierowała się w stronę drzwi, na wszelki wypadek biorąc ze sobą różdżkę… gdzie można było dostrzec, jak Ponurak obszczekuje coś w jej pokoju. Tak, nie zamknęła całkowicie drzwi do swojego, więc wystarczyło, że pies je popchnął i mógł wejść do środka… ki pieron?
- Ożeż…! – wyrwało się głośniej kobiece, gdy odkryła, co się w pokoju stało. Tak jakby, miewała zwyczaj rysować nie tylko przy biurku; na podłodze został więc nowe, zobione pudełko, do którego wrzuciła swoje ołówki. Ponurak wszedł, trącił i… to wszystko zaczęło się mnożyć, mnożyć, mnożyć, ołówki się rozsypywały na dywanie… Nie zastanawiała się wiele; po prostu machnęła różdżką, usiłując rozproszyć magię dążącą najwyraźniej do zasypania całego pokoju stertą ołówków.