Sebastian bardzo rzadko podejmował się zleceń po znajomości. Nie postrzegał siebie jako eksperta od wszystkiego, w tym świstoklików. Posiadał jednak bogatą wiedzę dotyczącą teorii magii aby móc spróbować się podjąć tego zadania, którego pomyślne wykonanie mogłoby okazać się korzystne dla niego. To, że przychodzili do niego ludzie z polecenia dobrze świadczyło o jego reputacji i mogło się przedłożyć na to, że następnym razem zostanie poproszony o złamanie jakiejkolwiek klątwy.
Podejmując się tego zadania nie zamierzał zrobić tego za darmo. Dowiadując się o tym, kto będzie jego klientem, doszedł do wniosku, że odpowiednią zapłatę za tak niestandardową usługę stanowiłaby przysługa zamiast galeonów. O ile jego klient będzie skłonny uiścić tego typu zapłatę. Aurorzy zwykle należeli do tych prawych. Nie wszyscy ludzie lubili posiadać tego rodzaju długi wdzięczności przez to, że jego odbiorca może zjawić się w niespodziewanym momencie i zażądać jego spłacenia. Sebastian nie postąpiłby inaczej w takiej sytuacji.
O umówionej godzinie wynurzył się ze stojącego w salonie kominka jak tylko za jego plecami wygasły szmaragdowozielone płomienie. Nie dobywając nawet swojej różdżki w pierwszej kolejności oczyścił swoje ubranie z popiołu, a następnie upewnił się co do tego, że nie pozostawił go na podłodze. Poprawił również swoją czarną marynarkę, stanowiącą część garnituru, którą nałożył na białą koszulę. Tego rodzaju ubiór jego zdaniem był odpowiedni do pracy w Banku Gringotta. Na znacznie bardziej swobodny pozwalał sobie w czasie wolnym od pracy albo podczas zagranicznych podróży służbowych, w których zamiast odbywać oficjalne spotkania, brał udział w rozmaitych ekspedycjach. Pozostawał również odpowiedni do spotkań służbowych, takich jak to.
Dla czarodziejów odległość nie stanowiła żadnego problemu i przez to powinien podać swojemu klientowi swój adres domowy i udostępnić kominek, oszczędzając temu mężczyźnie niedogodności błądzenia po okalającym ich rodową posiadłość gęstym lesie, jednak oznaczałoby to zaproszenie do domu obcego człowieka. Traversowie nieczęsto podejmowali gości i to nie dlatego, że zazwyczaj trzeba było wyjść im naprzeciw po to aby nie pogubili się w leśnych ostępach. Te wszystkie powody sprawiły, że wolał samemu się wybrać do swojego klienta.
— Dzień dobry, Panie Bulstrode. Proszę pokazać mi ten świstoklik. — Przywitał gospodarza, ze stosowną powagą. Podchodził do tego nad wyraz profesjonalnie, nie zamierzając się spoufalać. Przyszedł tutaj służbowo i zamierzał zabrać się od razu do pracy. O stosownej zapłacie porozmawiają na sam koniec. Wtedy okaże się, czy otrzyma gwarancję udzielenia mu przysługi czy będzie musiał zadowolić się galeonami.