Mógłby go zabrać. Mógłby go mieć tylko dla siebie. Miał w sobie tę moc zniszczenia, że rozwiązałby problem anioła. Niczym demon, dysponował zakazywaną magią. Mógł usunąć z jego drogi istotę go przetrzymującą siłą. Wystarczyło jedno zaklęcie. Lub jedno działanie, a Lukrecja byłby wolny. Ale na nowo uwięziony. W skrzydłach ciemności. W domu tego, który by go uwolnił. Coś za coś. Dlaczego więc Nicholas się od tego powstrzymał? Czyżby obawiał się, że Lukrecja swoim światłem i zaoferowaniem się wyciągnięcia z niego szkła lodowego lustra, zmieni go? Roztopi jego lody? Zburzy jego mury? Czy to dlatego, z przeprowadzonej rozmowy i dostrzeżeniu jego zaangażowania, postanowił zostawić go w tutejszej klatce, aby nie wypuszczać na wolność?
Kiedy spojrzenie Nicholasa stało się bardziej chłodne, jakby miało zamrozić swojego towarzysza, zauważył iż w oczach Lukrecji było uderzenie odbicia mocy, jaką było ich rozgrzanie. Jakby dwa żywioły chciały w nich uwolnić swoją moc, ognia i lodu. Czy ta pieśń, kiedy rozbrzmieje?
Oboje oddali się pożądaniu, do którego konkretów przeszedł już Nicholas. Pełnił rolę dominującą, nigdy nie pozwalał sobie na zmianę miejsca. Odpowiadało mu, że miał pod sobą uległą owcę. Uległego anioła. Uwięzionego w klatce, możliwego do wykorzystania w każdej chwili. Lukrecja dał mu to, po co tutaj przyszedł. I najwyraźniej, ze wzajemnością, widząc to w oczach i na twarzy uległego anioła.
Yaxley oświadczył mu, że to raczej byłoby ostatnie spotkanie i jeżeli ma się powtórzyć, niech ptak o złamanych skrzydłach, sam wyleci z klatki. Niech udowodni, pokaże jaką skrywa w sobie moc. Nie tylko w słowach ale i w czynach.Zapiąwszy spodnie, zapinając po chwili koszulę, usłyszał odpowiedź. Tak. Nicholas brał co chce za darmo. Zostawił mu motywację. Przyjął zaproszenie do jego gry, układając jej swojej zasady. Skoro chciał wejść do jego życia, niech pierw wyjdzie z tego zamknięcia. Ile to potrwa? Zależy jak bardzo zmotywowały chłopaka słowa mężczyzny.
Zapiąwszy koszulę, zabrał krawat, ale nie ubierał go. Zwinął i schował do torby. Ubrał marynarkę, szatę i zabrał swój podręczny i służbowy bagaż. Skierował się do drzwi, ale zatrzymał w połowie drogi. Obejrzał za ramię, aby kątem oka przez maskę spojrzeć na samotnego i pozostawionego samemu sobie anioła.
Po tych słowach, opuścił pomieszczenie. W punkcie informacyjnym, czy recepcji, zostawił maskę i zdał relację, że jest zadowolony. Pochwalił Anioła, że spisał się świetnie a to podniosło reputację Dantemu. Zastrzegł jedno, aby o niego dbał, gdyż to jest to cenny, ale i niebezpieczny skarb.
Anioł mroku, udał się w podróż do siebie. Teleportował na swoje ziemie.