[7.05.72, wieczorem] Strzelecka tarcza

– Niekoniecznie płotka. Myślę jednak, że nie jest z tych czystokrwistych, którzy mogą rozstawiać innych po kątach. Jakaś zubożała gałąź? Ktoś z półświatka albo wydziedziczony? – wyliczyła Brenna. Odmówiono jej informacji na ten temat, a nie próbowała sprawy drążyć w Biurze, w końcu była to oficjalnie robota aurorów. Co nie znaczyło, że nie próbowała szukać. – To oni ukradli kamień Shafiqów – mruknęła jeszcze, splatając ręce na kolanach. – To informacja dla Erika z Zakonu, nie z Brygady – dodała, tak na wszelki wypadek, żeby przypadkiem nie uznał, że dowiedziała się tego w pracy.
Moda czarodziejów i mugoli stawała się w ostatnich latach w wielu punktach zbieżna, chociaż wciąż te typowo mugolskie stroje dla czystokrwistych nie były w pełni naturalne. Jeżeli szło o Brennę, przebywając w Dolinie, gdzie pełno było mugoli, to nosiła się tak mugolsko, jak tylko było można – w dodatku zazwyczaj wyglądała na mugolkę raczej zubużałą i kompletnie pozbawioną stylu.
– Samuel Carrow chyba trochę grzebie w mechanizmach – odparła Brenna, która rzecz jasna już o tym zdążyła pomyśleć. Nie mieli go może w takim sensie, jak Norę i kompanię, czyli w Zakonie Feniksa, ale jeśli byłby w stanie wykonać coś takiego, wystarczyło zaoferować dobrą zapłatę. – Poza tym Dani opowiedziała kiedyś o Prewettównie, która lubi tworzyć różne cuda.
Prewettowie i Longbottomowie niekoniecznie byli na szczególnie zażyłej stopie, ale ta konkretna Prewettówna była siostrą Laurenta. Brenna była gotowa spróbować ją wybadać, zarówno pod kątem tego zlecenia, jak i ewentualnie kolejnych w przyszłości. Bo Erik miał rację: w tej chwili mieli w Zakonie bardzo wielu członków Departamentu Przestrzegania Prawa i mistrzów eliksirów. To było ważne, ponieważ potrzebowali zasobów do walki i mikstur. Ale wpływy w innych departamentach, mechanizmy, przedmioty, leczenie… O to też musieli zadbać.
– Nie. Zorganizuję go, zatrudnię pracowników, załatwię jedzenie, dekoracje, przygotuję zaproszenia. Ale to ty staniesz przed gośćmi, żeby ich przywitać. Zobaczymy, czy zimą, czy jesienią, bo zima i tak obfituje w bale – powiedziała Brenna, obdarzając brata uśmiechem. Przecież to nie tak, że miała zamiar zepchnąć wszystko na brata. O nie. Odwali swoją część roboty, on po prostu… zbierze za to laury. – Nie jestem pewna, czy to rozrywka, która przypadłaby elitom tego świata do gustu – roześmiała się, już całkiem szczerze. – Wyobrażasz sobie ciotkę Evę walczącą na śnieżki? Albo że ustawiamy w dwóch przeciwnych drużynach Williama Lestrange’a i Eden Lestrange? Myślę, że jednak takie rzeczy zostawiamy na zebrania rodzinne. Ale myślałam po prostu o losach, z jakimiś drobnymi prezentami albo nagrodami dla każdego, kto je wykupi… na cele charytatywne, oczywiście, i możliwe do wymieniania między sobą. Och, może do któregoś wrzucimy weekendowy wypad z Erikiem Longbottomem do Szkocji? Jestem pewna, że schodziłyby wtedy jak świeże bułeczki… Jak coś, to żartuję – uspokoiła go, bo nie, nie planowała ponownie takiego numeru. – Nigdy nie unikałam reportów. Po prostu nie szukałam ich uwagi. Teraz zacznę ich unikać – sprostowała Brenna, bo przecież do tej pory nie starała się w żaden sposób umykać przed dziennikarzami. Przyjmowała, że pewnymi rzeczami musi się zająć i już. Zwyczajnie rzadko ją ścigali. – Idę przygotować kolację i lunch na jutro do pracy. Zaproponowałabym, żebyś poszedł ze mną, ale chyba nie jestem aż taką ryzykantką, więc może potem przyniosę ją po prostu do salonu.