Rozdrabnianie się, odparł w myślach, chociaż zamiast się odezwać, po prostu pokiwał skwapliwie głową. W końcu miała rację. Takie to już było życie, gdy pracowało się z dwoma organizacjami, które miały swoje tajemnice... Inna sprawa, że Zakon był na tyle zakonspirowany, że wiadomości z niego pod żadnym pozorem nie powinny z niego wypływać. W drugą stronę to tak nie działało. Przynajmniej nie w ich przypadku. Gdyby natknęli się w pracy na coś, co rzeczywiście mogłoby pomóc działaniom Dumbledore'a... Raczej żadne z nich by się nie wahało przed tym, aby złamać kilka tajemnic służbowych.
— To... Lepiej niż myślałem — przyznał z lekkim ociąganiem.
Spodziewał się raczej tego, że przyjdzie im faktycznie szukać chętnych po podejrzanych pubach, czy przez znajomych znajomych. Teraz mieli przynajmniej dwa kontakty, z którymi mogli nawiązać potencjalną współpracę. O ile ich „grzebanie w mechanizmach” faktycznie łączyło się z tworzeniem magicznych przedmiotów pokroju zegarów. Zabawa pokrętłami i trybikami mogła równie dobrze wiązać się z naprawą zaczarowanych środków lokomocji.
— Niby tak, ale w jesień kuligu przez Dolinę Godryka nie zrobimy. Możemy co najwyżej urządzić zawody z grabienia sadu na czas albo konkurs na najładniejszego ludzika z kasztanów. — Przewrócił wymownie oczami. — Poza tym, nawet jeśli ktoś zrobi nam konkurencję... To chyba pozytywnie wpłynie na proces przygotowawczy? Odrobina zdrowej rywalizacji nigdy nikomu nie zaszkodziła.
Prawdę mówiąc wolał, aby siostra zaangażowała się w spór z inną rodzinę o to, kto będzie miał ładniejsze lampiony na stołach podczas przyjęcia, niż aby rozgrywała wielopoziomową partię szachów, od której zależały losy jej krewnych i przyjaciół. Nawet Erik, który wolał mieć wszystko przygotowane z wyprzedzeniem, chyba wolałby się obecnie oddać przygotowaniom do wielkiej uroczystości, niż zastanawiać się, co też właściwie powinni zrobić w ramach pracy z Zakonem Feniksa, czy Departamentem Przestrzegania Prawa Czarodziejów.
Bądź co bądź, ktoś musiał zrobić pierwszy ruch po tym, co wydarzyło się po Beltane. Pytanie tylko, czy zrobią to Śmierciożercy, aby ugruntować swoją pozycję, czy też inne siły, które będą chciały wyrównać szanse. A może okazja ku temu, aby zmienić zasady gry, pojawi się w najmniej oczekiwanym momencie? Zawsze się może trafić jakaś przepowiednia lub szpieg, pomyślał przelotnie, wracając myślami do przecieków, jakie otrzymali w kwestii Polany Ognisk i planów Czarnego Pana. Dopiero kolejne słowa siostry przywróciły Erika do rzeczywistości.
— Mam wrażenie, że Eden by to nie przeszkadzało. Zależy, w jakim humorze by się zjawiła — mruknął pod nosem, starając się nie uśmiechać zbyt szeroko. — Poza tym, gdybyś przypadkowo trafiła do jej drużyny, na pewno by puściła wszystko w niepamięć. W końcu dobre z was przyjaciółki. Jak z obrazka.
Czy robił sobie żarty? W pewnym stopniu na pewno jednak nie mógł pozbyć się wrażenia, że to duo było pod wieloma względami wyjątkowe. A może wmawiał to sobie przez to, że sam utrzymywał bardzo bliskie relacje z Elliotem? Wspólne obiady byłyby zdecydowanie mniej stresujące, gdyby obie rodziny się ze sobą dogadywały i darzył szczerymi, pozytywnymi uczuciami, prawda? W gruncie rzeczy zarówno Eden, jak i Brenna mogły wiele się od siebie nauczyć i nie chodziło tu tylko o pójście na ustępstwa umożliwiające wspólną koegzystencję w tej samej rezydencji. Obie były silnymi kobietami i każda z nich zapracowała na swój status w inny sposób. Mogły wymienić się wskazówkami, czyż nie?
— Po co się ograniczać, wrzućmy tam od razu wspólną sesję zdjęciową do świątecznego wydania Czarownicy. Co złego może się stać? — sarknął, jednak po chwili zdębiał. Przez dłuższą chwilę wpatrywał się w bliżej nieokreślony punkt ponad głową siostry, aż opuścił spojrzenie na jej twarz. — Właśnie sobie przypomniałem, że nie wywiązałem się jeszcze z poprzedniej licytacji. — Zaczerwienił się, drapiąc po policzku. — Nie było zbytnio czasu na tę kolację, między pracą, Beltane, a pracą i klątwą...
Wymówki, czy też rzetelne wytłumaczenie zwłoki? Jakby się tak nad tym zastanowić, to leczenie klątwy kuchennej było czasochłonne... A Erik jakoś nie chciał się zbłaźnić przed Malfoyem, gdyby kuchnia w restauracji nagle stanęła w ogniu, bo zaproszono ich jako VIP-ów na zaplecze w ramach małego pokazu umiejętności szefa kuchni. Aż dostał dreszczy na samą myśl. Tak, taki scenariusz zdecydowanie nie przypadłby mu do gustu. Dobrze, że ta choroba była obecnie już jedynie wspomnieniem...
— ”Może”? — Uniósł w zdziwieniu brwi. — To groźba, czy próba zmotywowania mnie do tego, żeby się ruszyć z fotela... Bo jeśli to drugie... To zapewne zadziała.
❝On some nights, the moon thinks about ramming into Earth,
slamming into civilization like some kind of intergalactic wrecking ball.
On other nights, it's pretty content just to make werewolves.❞