17.09.2023, 17:10 ✶
Jamil roześmiał się szczerze, widząc to całe troszeczkę w wykonaniu Nef. Czasem zapominał, że dziewczyny też potrafiły być zabawne, bo przeważnie spędzał czas ze starszymi siostrami, które jedynie go pouczały, by się wyrażał i pozostawał uprzejmym dla nauczycieli.
- Myślisz, że wszyscy w momencie, gdy zaczynają chodzić i mówić, otrzymują Kodeks Kija w Tyłku? - zapytał ją, nawet nie żartując z tymi patykami. Zwłaszcza że nikt z nich nie potrafił posługiwać się magią wyłącznie za pomocą gestów. Potrzebowali różdżek do najprostszego nawet uroku. I kto wie, do czego jeszcze. Chociaż matka pewnie zdzieliłaby go po głowie chochlą, gdyby w ogóle ośmielił się ją o to zapytać.
Sięgnął przez stolik po słodkości, które chwilę wcześniej przysunął w kierunku McGonagall. To, że znajdowały się bliżej trzynastolatki, nie oznaczało, że sam zrezygnował z raczenia się nimi. I nie przejmował się tym, że część lepiących się cukierków spadła na jego notatki z transmutacji. Zawsze mógł je przepisać od kogoś mądrzejszego, prawda? Na przykład Nefret.
- Mój z kolei uważa na przekór mamie, że za dzieciaka łatwiej pojąć niektóre pra…parametry i to jak z nauką latania albo języków - wyjaśnił Jamil, wzruszając przy tym ramionami, bo sam nie miał zdania w tej kwestii. Może ojciec rzeczywiście miał w tym wypadku rację? - Masz okazję - dodał jeszcze chłopiec, podsuwając jej pod nos gazetę z czarno-białą, ruchomą fotografią przedstawiającą zszokowaną widownię, gdy na scenie jeden z piętnastoletnich uczniów Uagadou przemienia się w gazelę. - W innych szkołach nie nauczają animagii, więc nie wydaje mi się, że zrobiłby się aż taki szum, jak u nas.
Jamil stęknął, próbując oderwać od swojego czoła jedną z kostek, która wbiła mu się kantem, zostawiając niewielką dziurę w skórze. Obyło się bez krwi, ale i tak miejsce to pulsowało nieprzyjemnym bólem.
- Kto to tu zostawił? - burknął, choć doskonale znał odpowiedź, bo sam był tą osobą. - Nigdy nie byłem w Anglii, ale mama i dziadkowie zawsze powtarzają o tym, że tęsknią za śniegiem w Yule i porządną burzą - dodał, rozmasowując sobie czoło. Jeszcze jedno przekleństwo wyrwało mu się z ust, ale skoro McGonagall się tym nie przejmowała, on również. - Jesteś pierwszą osobą, która nie zapytała mnie, czym jest Yule.
Nic zresztą dziwnego, skoro zdawał sobie sprawę, że i Nefret miała brytyjskie korzenie. Potrząsnął dłonią, w której wciąż trzymał nieszczęsne kości i rzucił nimi o stolik, tak że jedna z nich odbiła się od miski z łakociami.
- Nie skończyliśmy gry, skoro Yoweri to tchórz i się zmył, kiedy zaczął przegrywać! - zauważył Anwar, nie odrywając wzroku od kostek. Samo spoglądanie na nie sprawiało, że w jego żyłach zaczynała buzować adrenalina. A przecież ledwo poznał zasady tej gry.
- Myślisz, że wszyscy w momencie, gdy zaczynają chodzić i mówić, otrzymują Kodeks Kija w Tyłku? - zapytał ją, nawet nie żartując z tymi patykami. Zwłaszcza że nikt z nich nie potrafił posługiwać się magią wyłącznie za pomocą gestów. Potrzebowali różdżek do najprostszego nawet uroku. I kto wie, do czego jeszcze. Chociaż matka pewnie zdzieliłaby go po głowie chochlą, gdyby w ogóle ośmielił się ją o to zapytać.
Sięgnął przez stolik po słodkości, które chwilę wcześniej przysunął w kierunku McGonagall. To, że znajdowały się bliżej trzynastolatki, nie oznaczało, że sam zrezygnował z raczenia się nimi. I nie przejmował się tym, że część lepiących się cukierków spadła na jego notatki z transmutacji. Zawsze mógł je przepisać od kogoś mądrzejszego, prawda? Na przykład Nefret.
- Mój z kolei uważa na przekór mamie, że za dzieciaka łatwiej pojąć niektóre pra…parametry i to jak z nauką latania albo języków - wyjaśnił Jamil, wzruszając przy tym ramionami, bo sam nie miał zdania w tej kwestii. Może ojciec rzeczywiście miał w tym wypadku rację? - Masz okazję - dodał jeszcze chłopiec, podsuwając jej pod nos gazetę z czarno-białą, ruchomą fotografią przedstawiającą zszokowaną widownię, gdy na scenie jeden z piętnastoletnich uczniów Uagadou przemienia się w gazelę. - W innych szkołach nie nauczają animagii, więc nie wydaje mi się, że zrobiłby się aż taki szum, jak u nas.
Jamil stęknął, próbując oderwać od swojego czoła jedną z kostek, która wbiła mu się kantem, zostawiając niewielką dziurę w skórze. Obyło się bez krwi, ale i tak miejsce to pulsowało nieprzyjemnym bólem.
- Kto to tu zostawił? - burknął, choć doskonale znał odpowiedź, bo sam był tą osobą. - Nigdy nie byłem w Anglii, ale mama i dziadkowie zawsze powtarzają o tym, że tęsknią za śniegiem w Yule i porządną burzą - dodał, rozmasowując sobie czoło. Jeszcze jedno przekleństwo wyrwało mu się z ust, ale skoro McGonagall się tym nie przejmowała, on również. - Jesteś pierwszą osobą, która nie zapytała mnie, czym jest Yule.
Nic zresztą dziwnego, skoro zdawał sobie sprawę, że i Nefret miała brytyjskie korzenie. Potrząsnął dłonią, w której wciąż trzymał nieszczęsne kości i rzucił nimi o stolik, tak że jedna z nich odbiła się od miski z łakociami.
- Nie skończyliśmy gry, skoro Yoweri to tchórz i się zmył, kiedy zaczął przegrywać! - zauważył Anwar, nie odrywając wzroku od kostek. Samo spoglądanie na nie sprawiało, że w jego żyłach zaczynała buzować adrenalina. A przecież ledwo poznał zasady tej gry.