Niektórych imprez po prostu nie można było sobie darować nawet ze względu na grzeczność. Byłby to pełnoprawny wstęp do tej historii zakładając, że Laurent w ogóle chciał sobie darowywać przyjęcia, na które był zapraszany, co zaś było wątpliwie możliwe. Gotów był wręcz przychodzić nawet bez zaproszenia (na te przyjęcia otwarte, rzecz jasna), jeśli go pominięto na liście gości, tylko po to, żeby się pobawić w towarzystwie pań. Jak i panów. Bywały jednak i takie, które niekoniecznie wiązały się z prawdziwą obietnicą szaleństw, miodu i mleka. Niektóre stanowiły chęć wyciągnięcia czystego zysku, bo zasoby ludzkie były czymś bardzo cennym. Jak i były te, na których żeby dobrze się bawić trzeba było mieć dobre towarzystwo. Towarzystwo Victorii Lestrange zaś było więcej niż trafione. Dlatego też kiedy Laurent otrzymał zaproszenie na ślub dalekiej kuzynki z nazwiskiem Prewett posłał zaproszenie również i do pierworodnej państwa Lestrange. To miało być jedno z tych przyjęć, na którym niekoniecznie wszystkich znasz, poza członkami rodziny. Gdzie spodziewasz się, że przewiną się twarze raczej osób towarzyszących, niż samych zaproszonych, a i sam blondyn kuzynki za dobrze nie znał. Ktoś jednak z rodziny musiał pójść, a że ojciec nie zamierzał, Pandora nawet nie przepadała, to och, jaka szkoda! Padło na niego. Czyli żadnej szkody nie było.
Tak po prawdziwe nawet nie był pewien, co powinien ubrać i jakie wejście na ten ślub zrobić, żeby nie przedobrzyć. Trochę poszperał za tą częścią rodziny, trochę się dowiedział, czego się spodziewać, żeby też posłać do Victorii odpowiedni dress code. W końcu jedną z podstaw było to, że nie można wyglądać lepiej niż panna młoda, a jak do samej Victorii napisał: w twoim wypadku z samą urodą będzie trudno, nie wiem czy codzienna sukienka nas uratuje przed tym faux pas. Postawił więc na najprostszy wóz i ledwo dwa abraksany zabrały ich na miejsce, a i tak wzbudziło to niemałe zainteresowanie - jak zawsze, kiedy te konie pojawiały się w okolicy, bo ludzi przyciągało ich niezwykłe piękno. Przybrał się w ciemniejsze kolory, bo w granat, stawiając na całkowicie prosty, pozbawiony nadmiernych ozdobników strój - nie to, żeby na co dzień nosił nadmiernie wymyślne, ale... cóż, w świecie czarodziejów trzeba było się prezentować, prawda? Może i Laurent nie aspirował do zajmowania pierwszych stron gazet, a wręcz przeciwnie - mocno dawkował prasę - ale to nie znaczyło, że miał nie pilnować pewnych zasad dobrego ubioru! Ze smakiem, gustem i klasą. Choć czasem wręcz miał skłonności do wyglądania jak miliony monet. Tylko czasem.
- Kogo dzisiaj będziemy obgadywać? - Zapytał z szerokim uśmiechem, prowadząc Victorię przez piękny ogród, gdzie odbywać miał się ślub. Oczywiście żartował, bo oboje byli tacy szybcy do wielkiego obgadywania, że kąśliwych komentarzy nie byłoby końca... Kościółek był nieopodal, ale nawet nie tutaj. Polana była obstawiona przez udekorowane krzesła, stoły, przygotowano miejsce dla orkiestry, która niedługo miała zacząć grać, kiedy para ruszy po dywanie w kierunku przygotowanego miejsca, gdzie już stał kapłan gotowy do ceremonii. Pierwsze przywitania, wręczania prezentów i inne takie były już za nimi, teraz ceremonia i hyc prosto do baletów. Które pewnie będą trwały tutaj dzisiaj i jutro, najpewniej pojutrze, ale Laurent nie planował zostawać nawet do dnia jutrzejszego. Chociażby z tego powodu, że nie potrafił znieść tabunów pijanych ludzi na weselach. - Przyznaję, że piękne miejsce na ślub. Wyobrażałaś sobie swój własny? - Czasem był to absolutnie drażliwy temat, ale jednocześnie taki prawdziwy. Taki ludzki. Bo Laurent sobie swoje wesele wyobrażał - i było to naprawdę smutne wyobrażenie. Nie dlatego, że byłoby brzydkie, czy coś w ten deseń. Nie, Edward i Pandora zadbaliby o to, żeby to było huczne wydarzenie. Problem polegał zupełnie na czymś innym.