18.09.2023, 20:55 ✶
– Oszalałaś, Heath? – spytała Brenna ze szczerym zdumieniem. Nie popatrzyła na nią tylko dlatego, że obserwowała te wszystkie, otaczające je drzewa. Szukając pośród nich Apolla, bo ona, na całe szczęście, pamiętała. – Będę węszyć, idąc obok twojej nogi.
Nie było mowy, aby szukając jednego Brygadzisty, zostawiła drugą Brygadzistkę samą sobie. Nie wspominając o tym, że siebie też wtedy naraziłaby na niebezpieczeństwo przecież także siebie.
– Cholera… mam nadzieję, że nie porwały go… – zaczęła Brenna, a wtedy okazało się… że wcale nie miała omamów. Nie wydawało się jej: gałęzie drzewa, na które patrzyła (które patrzyło na nią) faktycznie się poruszyły. Co gorsza wyciągnęły się ku niej.
Brenna puściła nadgarstek Heather, odepchnęła od siebie partnerkę, dość bezceremonialnym gestem, posyłając ją na wilgotną trawę kawałek dalej. W samą porę, bo gałęzie wystrzeliły pomiędzy nimi, tam, gdzie chwilę wcześniej znajdowały się ich ręce. Brenna zdążyła się uchylić, nie pozwolić by schwyciły ją za dłoń… a wtedy kolejna gałąź owinęła się wokół jej kostki i obaliła i ją na ziemię.
– Jasny szlag! – warknęła, odwracając się jednocześnie i celując różdżką w ciągnącą ją ku pniu gałąź. Czerwony promień wystrzelił z różdżki, a kiedy noga Brenny, teraz obolała, była wolna, Brygadzistka odtoczyła się po ziemi, przez mgłę, ratując się ucieczką przed morderczym drzewem.
Tyle że to wcale nie był koniec.
Bo Heather wylądowała pod dębem w pobliżu, który wprawdzie nie wyciągnął ku niej gałęzi, nie próbował atakować, lecz też w pniu miał ludzką twarz. I jej usta otworzyły się: wydobył się z nich potępieńczy jęk. Brenna, która odczołgiwała się jak najdalej od atakujących ją ledwo co gałęzi, rzucając dla pewności przy tym za siebie zaklęcia, dopiero na ten dźwięk uniosła głowę, spoglądając ku drzewu.
– Zabij mnie, zabij mnie, zabij, zetnijspalzabijzabij. – Głos popłynął z ust, pokrytych korą, przepełniony błaganiem, ale też rozpaczą i czymś, co mogło być tylko szaleństwem. Twarz – nie twarz – zdawała się patrzeć wprost na Wood. Oszołomiona Brenna potknęła się, wstając, i gwałtownie obróciła, gdy zdało się jej, że coś znów porusza się we mgle, próbując ku niej sięgnąć.
Nie było mowy, aby szukając jednego Brygadzisty, zostawiła drugą Brygadzistkę samą sobie. Nie wspominając o tym, że siebie też wtedy naraziłaby na niebezpieczeństwo przecież także siebie.
– Cholera… mam nadzieję, że nie porwały go… – zaczęła Brenna, a wtedy okazało się… że wcale nie miała omamów. Nie wydawało się jej: gałęzie drzewa, na które patrzyła (które patrzyło na nią) faktycznie się poruszyły. Co gorsza wyciągnęły się ku niej.
Brenna puściła nadgarstek Heather, odepchnęła od siebie partnerkę, dość bezceremonialnym gestem, posyłając ją na wilgotną trawę kawałek dalej. W samą porę, bo gałęzie wystrzeliły pomiędzy nimi, tam, gdzie chwilę wcześniej znajdowały się ich ręce. Brenna zdążyła się uchylić, nie pozwolić by schwyciły ją za dłoń… a wtedy kolejna gałąź owinęła się wokół jej kostki i obaliła i ją na ziemię.
– Jasny szlag! – warknęła, odwracając się jednocześnie i celując różdżką w ciągnącą ją ku pniu gałąź. Czerwony promień wystrzelił z różdżki, a kiedy noga Brenny, teraz obolała, była wolna, Brygadzistka odtoczyła się po ziemi, przez mgłę, ratując się ucieczką przed morderczym drzewem.
Tyle że to wcale nie był koniec.
Bo Heather wylądowała pod dębem w pobliżu, który wprawdzie nie wyciągnął ku niej gałęzi, nie próbował atakować, lecz też w pniu miał ludzką twarz. I jej usta otworzyły się: wydobył się z nich potępieńczy jęk. Brenna, która odczołgiwała się jak najdalej od atakujących ją ledwo co gałęzi, rzucając dla pewności przy tym za siebie zaklęcia, dopiero na ten dźwięk uniosła głowę, spoglądając ku drzewu.
– Zabij mnie, zabij mnie, zabij, zetnijspalzabijzabij. – Głos popłynął z ust, pokrytych korą, przepełniony błaganiem, ale też rozpaczą i czymś, co mogło być tylko szaleństwem. Twarz – nie twarz – zdawała się patrzeć wprost na Wood. Oszołomiona Brenna potknęła się, wstając, i gwałtownie obróciła, gdy zdało się jej, że coś znów porusza się we mgle, próbując ku niej sięgnąć.
Don't promise to live forever. Promise to forever live while you're alive.