Właściciel zaraz podejdzie. Nicholas nigdy by nie przypuszczał, że tym właścicielem okaże się ten młody Anioł, którego poznał kilka lat temu. Obecność Lukrecji, nie ukrywajmy, była dla niego zaskoczeniem. Pamiętał, że burdel „Rose Noire” został zamknięty ledwie parę miesięcy po tym, jak się z nim widział. Spotykając go tutaj, był przekonany, że dostał lepszego opiekuna lub chociażby pracę. Że tutaj pomaga. Jak bardzo się mylił, kiedy zwracając się do Alexandra, ten spojrzał na młodego jak na kogoś tu ważnego.
„Czy on tutaj zarządza?” - zastanawiał się w myślach Yaxley. A kiedy zostali sami, Anioł niosący światło, przedstawił się inaczej Aniołowi Zimy, niosącemu ciemność. Ta wyciągnięta dłoń, została dotknięta i uściśnięta przez drugą. Nicholas wyciągnął i przedstawił się.
Imię dość popularne. Nie jeden mężczyzna mógł je nosić i nie jeden chłopiec być zdrobniale nazywany. Dotyk dłoni taki znajomy a taki zapomniany. Nicholas go puścił i spojrzał poważnie na jego rozpromienioną twarz. To jak się poprawił, aby prezentować się lepiej, poprawiając wcześniej koszulę. Sam Yaxley miał na sobie czarne spodnie i narzuconą czarodziejską pelerynę. Lubił je nosić. Z kolei w górnej odzieży miał granatową koszulę z długimi luźnymi rękawem. Mroczny znak miał ukryty pod zaklęciem maskującym. Nawet jeżeli trwało lato, było ciepło, nie było mu gorąco a jego zimna aura nie topniała.
Nicholas jeszcze nie zdradził, skąd mogą się znać, skoro Laurent, znany z imienia Lukrecji, nie rozpoznał go. Nic dziwnego. Tamtego dnia Nicholas miał na twarzy maskę, która zakrywała większość jego twarzy. Nie mógł pamiętać jego osoby. Ruszył więc za prawdopodobnie właścicielem tego miejsca, rozglądając się i na moment przystając, kiedy spojrzał w las sosnowy.
„To chyba jakieś fatum.” - Stwierdził w myślach, jakby los postanowił cofnąć mu czas w przeszłość. O ile zapach lasu sosnowego uwielbiał Nicholas i go relaksował, tak nie lubił jak pojawiał się, nawet prowadzony przez wiatr w jego stronę w sytuacjach, gdzie nie potrzebował tego teraz. Ruszył dalej, słuchając propozycji, co by go interesowało.- Jestem z rodzinnej organizacji Artemis. Potrzebowałbym informacji o cenie zakupu. Ale jeżeli przejażdżka jest bezpłatna, to chętnie skorzystam.
Wyjaśnił swój powód przybycia. Może nie ojciec by go potrzebował, ale on sam nie miał żadnego zwierzęcia. Jeżeli budżet mu nie pozwoli, odpuści. Poza sobą, Nicholas myślał o czymś pożytecznym i silnym. Teraz jak zobaczył, że tutaj jest Lukrecja, ta klątwa jego słów zabrzmiała mu znów w uszach. Dlaczego to się dzieje?