Gdyby Erik sam miał zorganizować sobie pracę, zapewne przyszłoby mu to ze sporym trudem. Nie był zły w organizacji, ale przez te kilka lat zdołał przywyknąć do tego, że robota sama do niego przychodziła. On dostawał tylko listę obowiązków lub bardzo konkretny komunikat co należało zrobić, a wtedy należało tylko wdrożyć nowe polecenia w życie. W okresie „po-Beltane” było to o tyle fortunne, że pozwalało praktycznie wyłączyć myślenie i skupić się na tym, aby po prostu dotrwać do końca zmiany.
— A miałaś do tej pory jakieś skargi na nią? Nawet jeśli popełnia błędy, to może nadrobi dobrą obsługą. — Klubokawiarnia była dla Nory, jak drugie dziecko, jednak niemożliwe było wygranie za każdym razem tych samych idealnych nut podczas każdego otwarcia. Zawsze będą jakieś odstępstwa od normy. — Wstęp do Kniei tylko pod opieką pracowników Ministerstwa — potwierdził doniesienia siostry. — Poza tym, mieszkańcy są wyczuleni. Twoi rodzice pewnie też. Będzie w porządku.
Pokiwał głową. W Ministerstwie okres zwiększonej „produktywności” przypadał na jesień, więc mieli do tego jeszcze kawałek. A wtedy znowu obudzą się urzędnicy odpowiedzialni za rubryki, tabelki, normy i innego tego typu szczególiki. Na samą myśl, miał ochotę wziąć urlop wypoczynkowy.
— Możliwe, że to drugie. Albo to kryzys. W październiku stuknie mi trzydziestka. — Spojrzał na Norę z powagą. — Tylko nikomu nie mów. Może jeszcze zdołam wszystkim wmówić, że tak naprawdę jestem bratem bliźniakiem Brenny. Chyba że widać mi już zmarszczki lub, Merlinie broń, siwiznę.
Dotknął swojego czoła i chwycił kosmyk włosów, jakby po samym dotyku mógł ocenić, czy te przybrały srebrzysty odcień. Na jej okrzyk radości, ponownie pokiwał głową. Oczywiście, że ją. Kogo innego miałby wybrać?
— Trochę to zajęło, żeby doprowadzić ją do tego stanu. — Zaparł się o barierki zabezpieczające pokład, gdy już oboje byli na statku. — Na początku myślałem, że nie warto, ale potem dostałem kontakt do kilku mechaników. Chyba dokonali małego cudu.
Uśmiechnął się z zadowoleniem. Przez chwilę pomyślał, że w sumie wypadało, aby pewnych napraw dokonał samodzielnie. Lub w asyście kogoś obytego z tego typu wynalazkami. Szybko jednak uświadomił sobie, że mijałoby się to z celem. Ostatnie miesiące to był istny szał i nie z rodzaju tych, które wspomina się z łezką w oku. Nie, żeby ostatni kwartał był ubogi w pozytywne wydarzenia, jednak... Te smutne w ogólnym rozrachunku zdawały się wygrywać, pomimo tego, że robili, co mogli, aby ich uniknąć.
— Płyniemy. Nie jakoś daleko, ale wystarczająco, aby ją wypróbować — zapowiedział, ciesząc się na samą myśl, że oddalą się od miasta, chociaż na kilka kilometrów. Zdecydowanie lepiej czuł się w otoczeniu wody niż górskich szlaków. Miał wrażenie, że im wyżej się znajdował, tym bardziej nerwowy był, co przekładało się na pogorszenie nastroju i humorki. Nad wodą było zupełnie inaczej. — Yyy... Wypożyczyć? — Zamrugał parę razy, przekrzywiając głowę w bok. — Nie, nie... Kupiłem. I wyremontowałem. Tego samego dnia, kiedy oblewaliśmy twoje wolne w pracy. Mobilne centrum dowodzenia? Tak to chyba nazwałem, kiedy piliśmy w tym barze. — Oblał się lekkim rumieńcem. — Uznałem, że jest to coś, czego potrzebuję. W tym momencie życia. Albo tak ogólnie. Jako człowiek. Facet w kwiecie wieku.
Podrapał się po karku i wspiął się do steru, co by wyprowadzić statek z przystani. Okręt na szczęście był wyposażony w coś na kształt autopilota,. Niestety Erik nie miał bladego pojęcia, jak miałoby to działać, a po poprzednim właścicielu została dosyć obszerna instrukcja, której nawet po kilkukrotnej lekturze nie zdołał w pełni zrozumieć. Prawdę powiedziawszy, nawet Longbottom nie znał w pełni możliwości Ersy. Kto wie, może z czasem odkryje zupełnie nowe funkcje, które okażą się nie lada zaletą w ramach dalszych podróży?
— Wiem, jak to wygląda. Ale mogło być gorzej, prawda? Mogłem zostać upierdliwym landlordem, a tak mam łódź. Którą można wykorzystać na różne sposoby. Rekreacyjne, zawodowe i związane z naszymi hmm przyjaciółmi o podobnych poglądach? — Uniósł brwi, licząc, że w ten sposób usprawiedliwi swoje wielkie zakupy. Ewidentnie potrzebował afirmacji ze strony Nory, co by nie mieć wyrzutów sumienia. — Poza tym, dla samego t e g o widoku warto. Tak myślę.
Wskazał przed siebie. Nie mknęli wprawdzie po Tamizie, jakby brali udział wyścigu, ale poruszali się w na tyle szybkim tempie, że dawało to uczucie wolności. Być może nawet nieco zbliżone do tego, jakie dało się osiągnąć, mknąc na miotle. Nawet Erik musiał jednak stwierdzić, że podróż statkiem była wygodniejsza, niż na zaczarowanym kijku. Nawet jeśli do większości modeli dodawano obecnie zaczarowaną, niewidzialną poduszkę.
❝On some nights, the moon thinks about ramming into Earth,
slamming into civilization like some kind of intergalactic wrecking ball.
On other nights, it's pretty content just to make werewolves.❞